sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Archive for March 2013

EEN VRIENDELIJKE OPA

leave a comment »

Op de dag af tien jaar geleden vielen Amerikaanse en Britse troepen Irak binnen en maakten binnen de kortste keren een eind aan het schrikbewind van de dictator Saddam Hoessein. Tien jaar en meer dan 100.000 doden later, vallen er nog elke dag slachtoffers.

The World according to Dick Cheney’, heet de documentaire van regisseur R.J. Cutler. Critici zien de voormalige vicepresident Cheyney als de grote gangmaker van de omstreden oorlog. “Een schurk die het land misleid heeft “. “Een oorlogsmisdadiger”, vinden anderen.

Vriend en vijand zijn het erover eens dat er weinig Amerikaanse vicepresidenten zoveel macht hadden, en dat Dick Cheney een Republikeinse havik was van het hardste soort die meedogenloos zijn doelen heeft nagestreefd.

Ik heb de documentaire nog niet gezien, wel enkele recensies en interviews met Cutler gelezen. Verrassing, zeg maar verbijstering klinken in de eerste commentaren door, over met name de vriendelijk-charmante Cheney die Cutler presenteert. “Een aardige opafiguur die graag vissen gaat”, zegt Cutler tegen Daniel Fienberg van het blog Hitfix.

Inmiddels is Cheney alweer vier jaar uit Washington weg. Zelfs hij beseft dat zijn reputatie omstreden is. Maar de voormalige vicepresident laat al in zijn onlangs gepubliceerde autobiografie weten: “Ik heb nergens spijt van . Ik heb geen fouten gemaakt. Ik zou het de volgende keer precies zo doen”.

Juist dàt roept verbijstering op: de combinatie van een vriendelijke opa en meedogenloze, ideologische geharnaste machtspoliticus.

En daarover verbaas ík me nu weer. Want is, om maar een voorbeeld te noemen, het niet ene Hitler die ontspannen op talloze kiekjes staat en vaak vriendelijk kindertjes over hun bolletjes aaide?

Written by sjonkritmeester

March 19, 2013 at 10:57 pm

Posted in Column

ANGSTAANJAGENDE ONTWIKKELING

leave a comment »

Angstaanjagend is met name de neiging van veel journalisten om zich te uiten als een verlengstuk van het volksgevoel. Het gebeurt op de radio, de televisie, het internet. Ook in de geschreven pers is het tegenwoordig schering en inslag.

Neem de kwaliteitskrant de Volkskrant waar redacteuren verslaggeving en opinie door elkaar gebruiken, met als gevolg dat meningen als feiten worden gepresenteerd.

Een apart hoofdstuk vormt van oudsher de sportjournalistiek. Verslaggeving, opinie en volksgevoel zijn er van oudsher met elkaar verweven. Wat erbij gekomen is dat de sportverslaggevers dichtbij de sporters willen staan. Emoties willen tonen. De sport verkopen. Onafhankelijke verslaggeving hoort er niet meer bij, laat staan onafhankelijke meningsvorming.

Het wielrennen is een vervelend voorbeeld. In de voetbalsport is het vaak niet anders. Nederland herinnert zich het gedoe met Ajax, en je alleen voor of tegen Cruyff kon zijn.

Calimero-gedrag noemen bepaalde kringen de reacties van PSV op de verslaggeving rond enkele incidenten. Ongetwijfeld zit er een kern van waarheid in. Toch is het omgekeerde ook waar.

De officiële KNVB-aanklager heeft een onderzoek ingesteld naar aanleiding van een slaande beweging van PSV-speler Dries Mertens. Hij doet dit op grond van televisiebeelden.

Het is de macht van de journalistiek. Verslaggever Joost van Gangelen vestigde er direct de aandacht op. Het Algemeen Dagblad en De Telegraaf brachten het vèt. De Volkskrant noemde het voorval in een verschrikkelijk verhaal over Mark van Bommel. Voetbal International vindt een schorsing van drie, vier wedstrijden terecht.

De Telegraaf bracht het beeld. Ik heb het drie, vier, vijf keer afgedraaid. Ik zie twee spelers die op elkaar afstormen. Geen van tweeёn wil wijken. Een botsing volgt. De arm, laat staan de elleboog van Dries, raakt diens tegenstander niet. Wel bleef deze minutenlang liggen, ogenschijnlijk zwaargewond. PSV vreest een schorsing.

Written by sjonkritmeester

March 18, 2013 at 10:06 pm

Posted in Column

O, DIE LACH, DIE STRALENDE LACH

leave a comment »

Almaar dichterbij komt de dag. Nog zes weken zijn er te gaan tot 30 april 2013, als Koning Willem-Alexander de scepter van zijn moeder overneemt. De Nieuwe Kerk is volgepakt met illustere namen die ieder voor zich een plaats heeft verdiend. Miljoenen voor het televisiescherm zitten. Amsterdam op slot zit. De camera zich richt zich op de nieuwe koningin, moeder van drie kinderen, Maxima. Geen traan dit keer. Maar o die lach, die stralende lach.

Niets te zeggen, hebben we over het weer. De organisatie is in handen van het Nationaal Comité Inhuldiging. Voorzitter Hans Wijers, D66, oud-minister, Ajax, voormalig CEO van Akzo Nobel, wordt ondermeer bijgestaan door grootheden als Joop van den Ende, Richard Krajicek, Andrée van Es. Het thema ‘Mijn droom voor ons land, inspiratie voor onze koning’, moet uit de koker van een taalkunstenaar komen.

De inhuldiging van koning Willem-Alexander nadert. Ik verlies mijn geduld. Elke week mag een gast bij Paul en Witteman een loflied zingen.

Wat we meemaken, is het begin van een orkaan die Oranje gaat heten. ‘Mijn droom voor ons land, inspiratie voor onze koning’. Nog altijd heb ik geen idee wat het thema inhoudt, behalve dat het een gevoel oproept dat me doet denken aan een periode, ver terug in een vorige eeuw. De rillingen over mijn lijf laat lopen. Me bang maakt voor de liefde die over me heen wordt gestort.

De werkloosheid is de afgelopen anderhalf jaar met twee procent toegenomen. Zij nadert de 600.000, een cijfer dat herinneringen oproept aan de verschrikkelijke jaren 1980 van de vorige eeuw. Draconische maatregelen begeleiden het doel om het begrotingstekort maar niet boven de drie procent uit te laten komen. Nu mogen de pensioenenfondsen de banken weer spekken om de hypotheken te redden. Europa valt uit elkaar. De euro staat op het laagste punt, ooit. Feit is dat de angst veel burgers naar de keel is gevlogen.

Waar het Oranjefeest ook over gaat. De staat van het land wil het verbloemen. Het doel wordt, de eenheid van een natie tonen.
Wat zal het land op 30 april tekeer gaan. Koek happen zullen we. Meehossen met Armin van Buren. Ademloos luisteren naar Marco Borsato. Drinken tot diep in de nacht. Met honderdduizenden tegelijk op te kleine pleinen zijn.

Ik ben geen Oranjehater. Ik heb een hekel aan de massaliteit, het Heinekengebeuren. Vraag me af of de monarchie past in deze tijd. In elk geval is geboorterecht geen verdienste. Wel heeft koningin Beatrix in mijn ogen goed gefunctioneerd. In elk geval bleek ze een garantie voor de democratie en leerde ze haar grenzen kennen. Deed ze geen al te rare dingen. Te hopen valt dat koning Willem-Alexander in de voetsporen van zijn moeder treedt. Wie weet, kan de monarchie haar functie op positieve wijze invullen zonder dat zij verwordt tot een hysterische massabeleving waar vooral de marketing op inspeelt.

Hoe het zij, nog meer dan zijn moeder zal koning Willem-Alexander met handen en voeten gebonden zijn. Geen kant kan hij op hoewel hij als Hoofd van de Regering bepaalde prerogatieven heeft en mag hij bewindslieden uitnodigen hem te informeren. Ook behoudt hij het zelfbeschikkingsrecht wat betreft zijn vriendenkeuze, en juist op dat gebied vrees ik met grote vreze.

Maar eerst moet ik de aanloop náár, en de inhuldiging zelf, zien te overleven.

Written by sjonkritmeester

March 18, 2013 at 8:31 pm

Posted in Column

ZO LEUK HOE GIJP BIESHEUVEL NADEED

leave a comment »

HP/De Tijd heeft het uitgevogeld. Bert Wagendorp schreef erover, in de Volkskrant. In boekenland is Johan Derksen, hoofdredacteur van Voetbal International de op één na belangrijkste man. Als uitgever van voetbalboeken kan hij bogen op vele successen.

Een titel die Derksen vorig jaar heeft uitgebracht is Gijp. Daarvan zijn meer dan 300.000 exemplaren aan de man gebracht. Gijp staat voor René van der Gijp, oiud-international, voetbalkenner en vaste gast aan tafel van het RTL programma Voetbal International. Derksen mag belangrijk zijn als uitgever. Ik denk dat de invloed van Van der Gijp vèrstrekkender is.

Zo leuk hoe Gijp de schrijver Maarten Biesheuvel nadeed, imiteerde, uitlachte. De populaire voetbalkenner verstaat de kunst weerloze mensen belachelijk te maken, af te branden, kapot te maken. Zijn bewonderaars genieten er zichtbaar van.

Written by sjonkritmeester

March 17, 2013 at 9:58 pm

Posted in Column

ZORGEN OVER POLITIE-IMAGO

leave a comment »

Anno 2013 is ook de politie een modern bedrijf. Dus speelt het imago een belangrijke rol. Vandaar, dat er een commissie is die beoordeelt of een televisieproductie het officiёle uniform plus logo mag gebruiken. Geen Swiebertjes- , geen sulletjesindruk wil het korps uitstralen. De politie moet serieus overkomen.

Benieuwd hoever de politie gaat met het bewaken van haar imago. Vèr, vrees ik, hoewel er op zich niet zoveel op tegen is. Alleen rijst de vraag of het hier genoemde middel het doel dient.

Zo stel ik me voor dat de commissie alleen toestemming geeft als de betreffende televisieproducent plichtsgetrouwe, hardwerkende, integere, intelligente en moedige dienders uitbeeldt.

Waarmee de politie vooral aantoont dat zij niet begrijpt hoe imago werkt. Immers, niet een willekeurige televisieserie of film is verantwoordelijk. Voor het imago is de omgang met de burger doorslaggevend.

Vier maanden geleden schoot een agent de 17-jarige Rishi Chandrikasing dood op het station Holland Spoor in Den Haag. Volgens de politie had de jongen het er zelf naar gemaakt. Maar na vier maanden onderzoek zijn de omstandigheden van Rishi’s dood nog altijd in nevelen gehuld. Niets is schadelijker voor het imago dan een voortwoekerende onzekerheid.

Ik noem het politie-optreden bij de facebookrellen in Haren.

Gisteren reed in Eindhoven een politie-auto met sirene in razende vaart een meisje dood. Omstanders zagen het gebeuren. Woede is een veel te vriendelijke omschrijving voor hun gemoedsstemming.
Incidenten horen bij het dagelijkse politiewerk. Boze burgers zijn er altijd. Het wordt pas vervelend als het incident in het burgerhoofd een gewoonte wordt. Dat is ook wat mensen die het weten kunnen, imago noemen.

Written by sjonkritmeester

March 15, 2013 at 10:56 pm

Posted in Column

LATER KWAMEN DE KANTTEKENINGEN

leave a comment »

Sportjournalisten dachten de uitzondering op de regel te zijn. Toch zou iedere journalist von Kopf bis Fuss op kritiek ingesteld moeten zijn. Ach, Marlene Dietrich zong het in een grijs verleden zo treffend, ook al ging het háár om de liefde.

Ik vrees dat de praktijk een andere is. Neem de nieuwspresentatoren van Radio I die zichzelf en de televisiecollega’s de godganse dag op de borst klopten over de berichtgeving rond de verkiezing van Paus Franciscus. Dat noch de presentatoren, noch de kerkelijke experts de kandidatuur van de 76-jarige Argentijnse kardinaal Jorge Mario Bergoglio in hun achterzak hadden, zij hen wellicht vergeven. Vervelend was dat Sacha de Boer de toespraak van de paus voortdurend onderbrak. Ze wilde vertalen terwijl ze geen Italiaans sprak.

Maar ronduit onvergefelijk vond ik de geestdrift, het gejuich bijna, waarmee de presentatoren in de studio, de correspondenten ter plaatse en de experts de verkiezing van de Argentijnse paus begeleidden. Alsof het een voetbalverslag was, zo deinde correspondente Andrea Vreede mee met het volgepakte Sint Pietersplein toen Paus Franciscus op het balkon verscheen. Ook in de studio was het feest. Ik ving op: “De PR is weer uitstekend verzorgd. Dit is een revolutie. Dit wordt de paus van de hervorming”. Kranten kopten: “De Paus van het Volk”.

Later kwamen de kanttekeningen: Hé? De jaren 1970. Argentiniё. Dictatuur. Verdwenen mensen.

Written by sjonkritmeester

March 15, 2013 at 12:05 am

Posted in Column

REMBRANDT VEREEUWIGDE HET AL 

leave a comment »

In de Volkskrant hekelde de econoom Rens van Tilburg nog maar eens het bezuinigingsbeleid. Volgens hem dé reden dat de crisis alleen maar erger wordt. “Als lemmingen leiden de politieke partijen ons de afgrond in”, aldus Van Tilburg. “En dat”, verbaast hij zich, “in een tijd dat economen bijna unaniem vinden, dat bezuinigen, nù, niet zo verstandig is”.

Van Tilburgs verbazing zal oprecht zijn. Voor de nieuwsgierigen is verbazing ook een prima eigenschap. Sommigen komen er in elk geval vèr mee.

Daartegenover staat dat vragen naar de oorsprong van het bezuinigingsfetisjisme waaraan de Nederlandse politici en masse lijden, gelijk staat aan vragen naar de bekende weg.

Immers, het is algemeen bekend dat het hier gaat om een vorm van zelfkastijding. Rembrandt heeft het vereeuwigd met zijn wereldvermaarde Staalmeesters.

Bezuinigen, het letten op de centjes, het schuldgevoel in geval van overdaad, zit de Nederlander in de genen. Net als de gestrengheid die daarbij hoort.

Het heeft allemaal te maken met de calvinistische ziel die ook bij het katholieke volksdeel diep is ingesleten. Dat de televisiecommentatoren een Argentijnse paus die groot werd in een dictatuur en kiest voor de naam Franciscus direct in hun armen sluiten, is alleen daarom al begrijpelijk.

Hoe het er precies met onze allochtonen voorstaat, weet ik niet. Maar een goede raad: Willen degenen met politieke aspiraties slagen, moeten ze zich het bezuinigingsritueel snel eigen maken.

Written by sjonkritmeester

March 13, 2013 at 10:49 pm

Posted in Column

KLANTTEVREDENHEID KOST GELD

leave a comment »

De Nederlandse Spoorwegen moet 2,75 miljoen euro betalen. Staatssecretaris Mansveld van infrastructuur heeft de boete opgelegd omdat het bedrijf in gebreke blijft, wat betreft de dienstverlening.

Klanttevredenheid is het mooie woord. Ik vermoed daarbij vertragingen, gebrekkige informatie, bevroren bovenleidingen, boze conducteurs, koude stations, kapotte treinstellen, deuren die niet opengaan, uren opgesloten zitten in een stilstaande trein. Dat soort zaken.

Overigens moet voor een bedrijf dat vorig jaar 264 miljoen euro winst boekte, een bedrag van bijna drie miljoen euro op te hoesten zijn. Het laat onverlet dat winst, een maximaal rendement, het doel is van elke geprivatiseerde onderneming in een liberaalkapitalistische staat. Dus, voorspel ik, wordt het treinkaartje op 1 juli duurder. Klanttevredenheid, is de onomstreden wet van het liberaalkapitalisme, kost nu eenmaal geld.

Written by sjonkritmeester

March 12, 2013 at 10:14 pm

Posted in Column

STAATSMAN MR. FRANK DE GRAVE

leave a comment »

Mr. Frank de Grave is een ervaren politicus. Lid van de VVD, 57 jaar, senator. De Grave is het type politicus, handige man.Te veel functies heeft hij gehad om op te noemen. Behalve minister van defensie, staatssecretaris van financiën was hij ondermeer wethouder van de gemeente Amsterdam en directeur financiën van de Dirk Scheringa Bank waar hij net op tijd weg was.

Sinds 2011 is mr. Frank de Grave lid van de Eerste Kamer. Mooi is het om te zien hoe hij, net als zijn generatiegenoten en partijgenoten, Linschoten, Nijpels en Hermans, werkt aan het staatsmanschap.
Het zal verbeelding zijn, maar op een of andere manier krijg je de indruk dat het niet goed wil lukken. Dat de vier politici in de schaduw blijven van de meer illustere partijgenoten Hans Wiegel en Frits Bolkestein.

Maar goed mr. Frank de Grave blijft het natuurlijk proberen. Dus richtte hij zich in de Volkskrant tot de natie. “De onbestuurbaarheid van Nederland dreigt. De Eerste Kamer maakt het regeren onmogelijk. Er wordt nieuw staatsrecht geschreven, nu de Senaat opereert als het verlengstuk van de Tweede Kamer”.

Ongelijk heeft mr. Frank de Grave niet. De Eerste Kamer heeft te veel macht. Hans Wiegel torpedeerde al eens het referendum. PvdA’er Ed van Thijn deed hetzelfde met de gekozen burgemeester. Maar ach, een jaar geleden steunde het prominente VVD-lid nog het gedoogkabinet dat afhankelijk was van één SGP-senator.

Written by sjonkritmeester

March 11, 2013 at 10:45 pm

Posted in Column

ZIJLSTRA IS CHENEY, RUTTE IS BUSH

leave a comment »

Richard Bruce oftewel, Dick Cheney, vicepresident van de Verenigde Staten in de periode 2001-2009 slaapt uitstekend. Dat hij verantwoordelijk is voor twee oorlogen die alleen zijn land al duizenden mensenlevens, biljoenen dollars en een serieuze economische crisis heeft gekost, deert hem niet. Een volgende keer zou hij het zo weer doen.

De Amerikaanse New York Timescolumniste Maureen Dowd is niet de enige die de 72-jarige Republikein vervloekt en neerzet als cynicus van het ergste soort. Als kwade genius zelfs van zijn vroegere baas, president George W. Bush. Aan Cheney is het allemaal niet besteed. Die slaapt met zijn nieuwe hart de slaap der onschuldigen.

Dick Cheney is het type havik-kapitalist dat de vijanden van Amerika zijn tanden wil laten zien en daarbij de financiёle belangen van hemzelf en zijn vrinden niet vergeet.

Dus mocht zijn vroegere broodheer, het bedrijf Halliburton, ruimhartig delen in de oorlogswinst via een vracht aan oorlogscontracten in Afghanistan en Irak.

Wat Maureen Dowd vooral stoort, is de enorme brutaliteit van Cheney en diens vrienden. Zij weten wat het land nodig heeft. Wat vaderlandsliefde is. Zij zijn de onbaatzuchtige, onvermoeibare strijders voor Amerika. Zij vertegenwoordigen de ware Amerikaan.

Een economische crisis en een biljoenenschuld later zijn minder oorlogszuchtige bewindslieden nog altijd druk doende de scherven van het Cheney/Bushtijdperk op te ruimen.

Om VVD-fractieleider drs. Halbe Zijlstra te vergelijken met de voormalige Amerikaanse vicepresident lijkt te veel eer voor de 72-jarige Cheney. Niet alleen staat de 44-jarige Zijlstra nog aan het begin van zijn politieke ’s carrière, ook is er niets bekend over mogelijke manipulatieve trekken.

Wel is duidelijk dat Zijlstra een havik is, wat betreft de financiёle koers van het land. Heeft hij het net als Cheney in zich het land de afgrond in te duwen, bedient hij zich daarbij van Cheyney-achtige argumenten.

Voor Halbe Zijlstra is drie procent de uiterste grens voor het begrotingstekort. “Niet omdat Europa het wil. Maar voor het land. Voor onze kinderen en kleinkinderen”. Ik, met andere woorden, ben de ware onbaatzuchtige Nederlander. Jullie, richting critici, handelen uit eigenbelang. Zijn kortzichtig. Egoïstisch.

Zijlstra is Cheney. Premier Rutte is president Bush. De premier heeft zijn gezag verspeeld, is politiek uitgerangeerd na de flaters rond de totstandkoming van het regeerakkoord. Weinigen nemen hem nog serieus.

Bas Heijne van NRC Handelsblad verwoordde het in zijn column aldus: Senseo-koffie is net zoveel espresso als Jan Smits zanger en Mark Rutte staatsman is.

Veel beter dan Rutte kan Zijlstra de VVD-boodschap van het kabinet-Rutte II uitdragen, een boodschap die diep geworteld lijkt in de partijgelederen en rechtstreeks is overgewaaid uit het land van Cheney, met inbegrip van de schrikbeelden rond begrotingstekorten.

Een schandaal ontwikkelt zich. Ondanks het begrotingstekort en stimuleringsmaatregelen van de Amerikaanse overheid reikt de Dow Jones naar recordhoogten. Neemt de werkgelegenheid in de Verenigde Staten toe. Stijgen de huizenprijzen en blijft de inflatie op peil.

Intussen bedriegt Nederland zichzelf al bezuinigend dieper de crisis in. Het begrotingstekort loopt op. De werkloosheid neemt schrikbarend toe.

Steeds minder economen geloven in de juistheid van het beleid. Veel verder kan de afkalving van de kiezerssteun niet gaan. Toch benieuwd hoe de PvdA zal reageren nadat zij vorig jaar haar ziel verkocht heeft om zich de SP van het lijf te houden.
Wat Halbe Zijlstra betreft: Iedereen kan zich vergissen, ook al omdat het hier geen Amerika is en er weinig Cheyney’s zijn. Maar me dunkt, die man is een gevangene van de bezuinigingsretoriek. Hij geeft geen krimp.

Written by sjonkritmeester

March 10, 2013 at 10:52 pm

Posted in Column