sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

‘LAAT DE JODEN HET NIET HOREN’

leave a comment »

Ook wij hebben een hond. Wit, zwart en wat bruin. Een BeagleFox-achtige met jubelende staart. Een jachthond van het zuiverste soort die altijd met zijn snufferd op de grond loopt. Pakt en eet alles.

Ik mopper niet. Veel liefde geeft de hond die bovendien zorgt voor een frisse neus, en dat is wel wat waard. Lange wachttijden zijn tamelijk gewoon. Minuten kan hij plassen. Misschien ben ik zo iemand met weinig geduld, en trek voorzichtig aan de lijn als ik denk dat het kan. “Kom op”. Maar als een hond poept of piest, is er geen keus. Hij moet en doet tot ie echt helemaal klaar is.

Ach, zo erg is het ook weer niet. Bovendien maak je het nodige mee. De meeste collega-hondenbezitters groeten, zeggen dag of hallo, zoals de zeiler op het meer altijd zijn hand opsteekt. Niet iedereen doet daar trouwens aan mee. Heel apart is het bebaarde mannetje dat een witgrijs wollig, heel gemeen, joekeltje met zich meezeult. Ach, het is wel een beetje zielig ook. Zodra hij ons ziet, weet hij niet hoe snel weg te komen. Steekt haastig de straat over, waarop dat ding van hem begint te keffen en te trekken, en wel zó dat het elke keer weer in zijn lijn verstrikt raakt. Het wordt nog eens zijn dood, vrees ik.

Skateboards zijn een probleem. Niet altijd ben ik daarop bedacht. Plotseling zijn ze er, rrroem. Waarop mijn hond in woeste razernij een aanval uitvoert op de skateboarder en ik maar net de lijn aan kan halen. Ook met eenden is de relatie op z’n zachtst gezegd, nogal complex. Zwanen hebben niets te vrezen. Integendeel, die maken mijn hond juist bang.

Mijn hond en ik. We lopen wat af. Ontmoeten mensen. “Hallo”. “Dag”. Afgelopen donderdagavond laat, het kan ook vrijdag zijn geweest, gingen we weer voort een laatste ronde. Rustig winterweertje. Mijn hond zou mijn hond niet wezen als hij geen hamburgerbakje had opgepikt. Zo liepen we op huis af. Voorbij de kerk waren we al. Op het parkeerplein nabij een grasperkje passeerden we drie jongens die richting stad inliepen. Een vierde deed, zoals heel gewoon tegenwoordig, net als mijn hond een plas. En riep de anderen toe: “Laat de joden het niet horen”.

Ik liep door. Was trouwens bijna thuis.

Advertisements

Written by sjonkritmeester

January 5, 2014 at 10:49 pm

Posted in Column

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: