sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Archive for February 2014

REPUBLIKEIN WAARSCHUWT HILLARY ALVAST

leave a comment »

In de politiek gaat het om visie, vooruitdenken. De situatie één stap vóór zijn. Op alles voorbereid zijn. Eventualiteiten zoveel mogelijk uitsluiten. Sommige politici zijn daar verder in dan andere. Neem de Amerikaanse senator, de Republikein Rand Paul.

De libertaire Republikein die nog fanatieker dan zijn partijgenoten pleit voor een zo klein mogelijke overheid, lijkt een serieuze kandidaat voor het presidentschap. Bij leven en gezondheid kan Paul ervan uitgaan dat ook de Democrate Hillary Clinton in 2016 een nieuwe kans waagt. Dus bereidt hij zich terdege voor.

Immers, de voormalige minister van buitenlandse zaken lijkt nu al de gedoodverfde winnaar. Maar Paul weet ook dat hardlopers doodlopers zijn. In 2008 was Hillary Clinton huizenhoog favoriet. Uiteindelijk won niet zij, maar partijgenoot Barack Obama de strijd om de Democratische nominatie. Wat bij de kiezers precies de doorslag gaf, staat in de sterren geschreven. Feit is dat Obama’s slogan ‘Can we change? Yes, we can’, massale weerklank kreeg. Veel kiezers vreesden met Hillary ook de vrouw van ex-president Bill Clinton (1993-2001)in het Witte Huis te krijgen.

Hoe het zij, Rand Paul heeft zijn strategie klaar. In The Huffington Post herinnert hij zijn aanstaande concurrente fijntjes aan het Monica Lewinsky-schandaal. Toen president Bill Clinton in grote problemen kwam vanwege een affaire met een stagiaire. Dus waarschuwt hij de Democraten alvast hem en de andere Republikeinen niet aan te vallen vanwege vrouwvijandelijk gedrag. Want als er iemand vrouwvijandig gedrag vertoonde, was het indertijd de pathologische vrouwenverleider Bill Clinton wel. Op de vraag wat Monica Lewinsky met de kandidatuur van Hillary Clinton van doen heeft, had Paul overigens niet zo snel een antwoord. “Maar”, zei hij, “het is nu eenmaal moeilijk Bill en Hillary van elkaar te scheiden”.

Waarom weet ook ik niet. Maar me dunkt, met het oog op de gemeenteraads- en de Europese verkiezingen kunnen Nederlandse politici wellicht hun voordeel doen met de Rand Paulstrategie.

Written by sjonkritmeester

February 7, 2014 at 11:50 pm

Posted in Column

WOENSDAG WACHT DE 1000 METER

leave a comment »

Vandaag, om 17.15 uur starten de Olympische Winterspelen in Sotsji. Achttien dagen lang krijgen we reclame, sport en reclame in ongelofelijke hoeveelheden over ons uitgestort. Zelfs is de eerste rel in de kiem gesmoord. Snowboarder Cheryl Maas toonde de camera haar regenbooghandschoen. Maar nee, het was geen protest tegen Ruslands anti-homobeleid. Welnee.

Intussen is de politiek met andere zaken bezig. Diep, diep beledigd zijn de oppositieleiders Ojik van GroenLinks, Pechtold (D66), Van Haersma Buma (CDA) en Roemer (SP). Bijzonder getroffen.
Dat minister Plasterk hen dat heeft aangedaan: Zomaar wat geroepen over 1,8 miljoen afgeluisterde telefoontjes. De Amerikanen de schuld gegeven terwijl de Nederlandse inlichtingendiensten verantwoordelijk waren.

Traditiegetrouw duiken nu de betrouwbare bronnen op. Waarop het NRC Handelsblad berichtte dat VVD- minister van defensie Jeanine Hennis-Plasschart haar collega al in oktober vorig jaar gewaarschuwd had. “Wees voorzichtig Ronald. Je loopt te hard”. Ook de ambtenaren van de AIVD zouden de minister iets dergelijks hebben ingefluisterd. “Onzinverhalen”, verklaarden het ministerie van binnenlandse zaken als defensie daarop. “Onzin is het allemaal”.

Sotsji. De sporters doen hun stinkende best. Aan de opgefokte verslaggevers zal het niet liggen. Helaas voor de oppositie. De PvdA laat haar minister niet vallen. Coalitiepartner VVD wil de professor met het grootste genoegen een tijdje laten hangen. Maar een kabinetscrisis? Nu? Op dit moment? Dinsdag is het Tweede Kamerdebat met minister Plasterk. Collega Hennis-Plasschaert is erbij. Het volk heeft zijn aandacht er niet bij. In het Heineken Holland Huis is het dolle pret. Woensdag staat de 1000 meter op het programma.

Written by sjonkritmeester

February 7, 2014 at 12:57 am

Posted in Column

DUS TREKT PLASTERK BOETEKLEED AAN

leave a comment »

Een half uurtje radio I, gistermiddag, en het was de luisteraar direct duidelijk. PvdA-minister Plasterk van binnenlandse zaken heeft een doodzonde begaan: “Aftreden”. VVD-minister Hennis- Plasschaert van defensie is evenzeer verantwoordelijk: “Aftreden”. Twee ministers aftreden, is een beetje veel. De nieuwsduider klonk beslist: “ Het kabinet-Rutte II bevindt zich in zwaar weer”.

Woedend is de Tweede Kamer over de foute informatie die de minister van binnenlandse zaken had verstrekt. Drie maanden geleden stelde die de Amerikaanse inlichtingendienst, NSA, verantwoordelijk voor het afluisteren van 1,8 miljoen telefoontjes. Gisteren erkenden de betrokken ministers dat de Nederlandse Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD) en de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst( MIVD) verantwoordelijk zijn.

Inmiddels heeft premier Rutte de twee bewindslieden bij zich in het Torentje geroepen. Dinsdag moet Plasterk in de Tweede Kamer uitsluitsel geven. Ongetwijfeld zit collega Hennis Plasschaert standbye.

Na het gedwongen aftreden van VVD-staatssecretaris Weekers heeft de VVD er weinig moeite mee dat de coalitiepartner een probleem heeft. Maar nee, minister Hennis is er te nauw bij betrokken, en een tweede aderlating in zo korte tijd kan geen kabinet zich veroorloven.

Dus trekt minister Plasterk dinsdag in de Tweede Kamer het boetekleed aan. Hij heeft niet bewust verkeerde informatie doorgespeeld. Hij wist niet beter. “Nee”, heeft hij geleerd, “ook het departement treft geen schuld. Er is sprake van een misverstand. Iets in de communicatie is verkeerd gelopen. Daarbij komt dat de veiligheidsdiensten geen wet hebben overtreden. Feitelijk niets verkeerd hebben gedaan. En ja, ik ben de situatie meester. Duizendmaal sorry. Ik heb de kwestie verkeerd begrepen. Dat mag niet meer gebeuren”.

Maar ach, PvdA en VVD hebben 79 zetels in de Tweede Kamer. Een motie van wantrouwen heeft geen kans, zelfs niet met de steun van de constructieve oppositie. De commentaren zijn na afloop van het Tweede Kamerdebat eensluidend: Minister Plasterk is aangeschoten wild. De verhoudingen in het kabinet Rutte II zijn zwaar beschadigd. De relatie tussen VVD en PvdA is nadert het vriespunt.

Written by sjonkritmeester

February 6, 2014 at 12:34 am

Posted in Column

AARDBEVING IN GRONINGEN

leave a comment »

Nieuws. Tien, twintig, dertig keer kwam de veroordeling op Radio 1 langs. Zes jonge boeven teisterden jarenlang een wijk in Culemborg. “Volwassen straffen voor volwassen daden”, motiveerde de rechter zijn uitspraak.

Het opinieprogramma Nieuwsuur sloot af. Op de valreep bracht de nieuwslezer het belangrijke nieuws uit Groningen. “Een aardbeving had de provincie opnieuw getroffen”. Geheel conform de journalistieke mores belde de redactie met een bewoner. “Wat heeft u gevoeld”? “Ik zat op de bank. Ik voelde een trilling”.

Vijf supporters van de voetbalclub in nood, PSV, hadden een megafoon meegenomen naar het trainingscomplex in Eindhoven. Om de spelers wat op te peppen. Waarop één van hen weer reageerde. Hij zou Mongolen hebben geroepen naar de megafonisten. Morgen is er een gesprek.

In Sotsji nemen de sporters en hun begeleiders bewoners hun intrek in het Olympische dorp. Langzamerhand groeit de spanning. Gisteren landde een croquettenmaker. Een verslaggever vroeg naar ’s koks croquettengeheim. Dat bleek er niet te zijn.

Nieuws. Ongelofelijk is de hoeveelheid berichten die op het internet of de ether in worden gegooid. Van werkelijk alles moeten de gebruikers, luisteraars, kijkers, lezers deelgenoot worden. Vroeger waren er journalisten die belangrijk van minder belangrijk onderscheidden. Kom daar tegenwoordig om. Badr Hari is opening van het Journaal.

Het criterium is niet meer het belang van het bericht, niet de nieuwswaarde, niet de inhoud, maar……., eerlijk gezegd, heb ik geen idee wat het criterium dan wel is. Het schokeffect denk ik soms.

Written by sjonkritmeester

February 5, 2014 at 12:13 am

Posted in Column

BDS-strategie drijft Israёl in het nauw

leave a comment »

The New York Times publiceerde zondag een ingezonden stuk van de Palestijnse activist Omar Barghouti, schrijver van het boek, Boycott, Divestment and Sanctions (Boycot, Desinvestering en Sancties).

Waarmee in één klap duidelijk werd dat niets op deze wereld toeval is. In elk geval bleek Barghouti bijzonder trots op de BDS-strategie, geleid door de Palestijnse Autoriteit. Deze strategie, aldus de Palestijnse activist, dateert al van het jaar 2005 en blijkt nu haar vruchten af te werpen. Immers, zij brengt Israёl steeds meer in het nauw, en is tegelijk vredelievend. Waarbij hij met name verwijst naar de publieke opinie die zich tegen de joodse staat keert en het recente besluit van het Nederlandse pensioenfonds PGGM om de financiёle belangen terug te trekken.

“Doel van de politiek is”, aldus de Palestijnse leider, “te verhinderen dat Israёl zich een joodse staat mag noemen. Ook moeten de Palestijnse vluchtelingen naar hun grondgebied terug kunnen keren. Eist hij volledige vrijheid en gelijke rechten voor iedereen”.

Barghouti voegt eraan toe dat Israёl niets te vrezen heeft. “ Zoals de afschaffing van de slavernij en de Apartheid Amerika en Zuid-Afrika niet hebben vernietigd”, voegt hij er geruststellend aan toe.

Maar toch! Want wat bedoelt Barghouti met volledig gelijke rechten voor iedereen? Misschien ben ik ziende blind. Ik heb de indruk dat de Midden-Oosten praktijk een tikje anders oogt.

Written by sjonkritmeester

February 4, 2014 at 11:19 am

Posted in Column

WACHTEN OP DE KLADDERADATSCH

leave a comment »

Nog altijd huldigen de voorstanders van het Nederlandse politieke bestel de idee dat de evenredige vertegenwoordiging het eerlijkste is, omdat iedere stem telt, terwijl al gauw de helft min 1 van de stemmen verloren gaat bij het districtenstelsel. Ook prefereren zij hert compromis boven de kans dat de winnaar zijn opvattingen doordrukt zonder rekening te houden met wat de rest van het land vindt.

Dat moge allemaal zo zijn, in de loop der jaren heeft het politieke bestel er vooral toe geleid dat er wel heel veel verliezers zijn. De burgers, in de eerste plaats, omdat het doorgeschoten compromismodel doelmatige besluitvorming onmogelijk maakt. Maar de politieke partijen lijden evenzeer. Immers, de leden lopen in bosjes weg, herkennen zich niet meer in het beleid, voelen zich steeds weer verraden. Het vertrouwen raakt volledig zoek.

CDA en PvdA, de grote gevestigde partijen van weleer, hartstochtelijke verdedigers van het eerlijke kiessysteem van de representatieve vertegenwoordiging verkruimelen met de dag. Intussen zit het volk opgescheept met de PVV die zich prima thuis voelt op in het klimaat van de onvrede.

Een onmogelijk systeem is het allang. Het is dood, alleen nog niet begraven. In 2002 toonde Pim Fortuyn aan hoe makkelijk een buitenstaander door de structuren heen kon breken. Met honderdduizenden tegelijk liepen kiezers van de gevestigde partijen over. In de steek gelaten als zij zich voelden door de gevestigde partijen die geen idee hadden van de werkelijke problemen. De opdringende islam in de oude wijken, de allochtonen die zich niet aanpasten, de Marokkaanse jongeren, veiligheid kwamen hoog op de agenda. Zelfs de crisis heeft hen daarvan niet verdreven. Niet echt, tenminste.

Voor de ontevreden kiezers waren vooral PvdA, VVD en D66 de gebeten honden. Het CDA ontliep aanvankelijk de dans, ook al omdat Fortuyn zich primair richtte op de Puinhopen van Paars. De jonge leider Jan Peter Balkenende sloot een niet-aanvalsverdrag. Waarop Volkert van der G. het lot beslechtte. Schoot Fortuyn dood en Balkenende het Torentje in.

Slim gespeeld van het CDA was destijds het oordeel. Het neemt niet weg dat de christendemocratische machtsgreep in 2002 het verval verdoezelde van een partij die zo verankerd was in het zuilenbestel dat Nederland sinds het begin van de twintigste eeuw in zijn greep had.

Wie de commentatoren in de jaren erna er nog eens op naslaat, kan alleen maar concluderen dat de toekomst voorspellen niet het sterkste punt is. Indertijd prezen zij om het hardst het machtsgevoel van het CDA. Hoe kort geleden is het nog maar dat Maxime Verhagen voluit de strijd aanging met de oude vijand, PvdA, om zich in uiterste nood vast te klampen aan de PVV van Geert Wilders. Over valse inschattingen gesproken. Dertien zeteltjes in de Tweede Kamer resteren.

Met als gevolg dat politiek leider Sybrand van Haersma Buma zich verlaat op de politiek van de verschroeide aarde. Op geen enkele manier wenst hij mee te werken aan het verfoeide kabinet Rutte II. De kiezers horen steeds weer nee tegen een kabinet dat model staat voor de rampzalige toestand waarin het politieke bestel verkeert. Immers, er is ook nog een Eerste Kamer.

Niets hebben VVD en PvdA met elkaar. Met vallen en opstaan met houtjes, touwtjes en valse knopen lukt het enigszins overeind te blijven. Is er de hoop dat de economie zich herstelt. Want, denken Mark Rutte en Diederik Samsom, dat zal de kiezer waarderen.

Hoe het zij, op 19 maart zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Ach, in vergelijking met vier jaar geleden valt het resultaat wellicht mee. Een tweede Fortuyn heeft zich nog niet aangediend, ook al gelooft Joost Eerdmans van wel. Wie weet, kan het CDA als oppositiepartij scoren. Feit is dat de gemeenten een belangrijke rol moeten vervullen in de participatiegedachte die voor VVD en PvdA leidend zijn. En met participatie zijn de confessionelen opgegroeid. Het zit hen in het bloed. Jan Peter Balkenende had er de mond vol van.

Dus, wat doet het CDA nu. Van Haersma Buma geeft een interview in de Volkskrant waarin hij het thema politieke vernieuwing aansnijdt. De nood moet wel hoog zijn, want hij doet zelfs concrete voorstellen. Zo wil hij een gemengd kiesstelsel van evenredige vertegenwoordiging en districten. Het recht op buurtinitiatief moet burgers in staat stellen plannen in te dienen en uit te voeren. En de gekozen burgemeester natuurlijk.

Staatkundige vernieuwing. Streed D66 daar niet eens voor? Afin, misschien slaat het CDA-plan aan hoewel de ervaring leert dat de kansen niet te hoog moeten worden aangeslagen. In elk geval staan de woorden van wijlen prof. dr. Maas nog altijd in graniet geschreven. De voormalige directeur van het Centrum voor Parlementaire Geschiedenis was tot aan zijn dood in 2010 de expert op het gebeid van staatkundige vernieuwing. “Ja, hij zag de noodzaak in. Maar”, wist hij, “reken er niet al te veel op. Het wachten is op de grote Kladderadatsch. Pas dan zullen de politieke partijen serieuze stappen ondernemen”.

Written by sjonkritmeester

February 2, 2014 at 9:08 pm

Posted in Column

KOSTJE SVEN KOCKELMANN IS GEKOCHT

leave a comment »

De recensenten hebben het journalistieke interviewprogramma Één op Één goed ontvangen. “Een aanwinst voor de zender”, is in elk geval de voorlopige conclusie. Alleen het oogverblindende decor lijkt een paar bruggen te ver.

Maar à la, Eva Jinek en Sven Kockelmann kunnen verder met hun pogingen de gesprekspartner te onderwerpen aan een journalistiek kruisverhoor. Voorwaarde is dan wel dat de interviewer de aanvaller is, meester van het gesprek. Helaas, dat laatste is tot nu toe niet echt gelukt.

Zo was Sven Kockelmann geen partij voor de vroegere president van de internationale wielerunie, Hein Verbruggen. “Ik ben slachtoffer van een lekker verhaal”. En: “Natuurlijk heb ik Lance Armstrong nooit de hand boven het hoofd gehouden”.

Eva Jinek had het moeilijk tegen de eigenaar van CoolCat, Roland Kahn. Nu had ze ook wel de pech dat minister Ploumen net haar excuses had aangeboden over de klacht dat het bedrijf het convenant voor veilig gedrag in lage lonenlanden nog niet getekend had. “Coolcat valt niets te verwijten. Houdt zich keurig aan de regels”. Kahn bracht zelfs zijn moeder in.

De toekomst zal leren of het programma een kijksucces wordt. Maar nu al is zeker dat Sven Kockelmanns kostje gekocht is. De manier waarop hij FNV-voorzitter Heerts ondervroeg was tekenend, en had niets te maken met onafhankelijk-kritische journalistiek. Aan de orde waren de wijzigingen in het Sociaal Akkoord. Wat Heerts ook zei. Volgens Kockelmann was elke vakbondsactie zinloos. Immers, een meerderheid steunt de nieuwste plannen.

Kortom, een betere woordvoerder kan de regering zich niet wensen. Dus kan het geen verbazing wekken als binnen afzienbare tijd de benoeming afkomt: Sven Kockelmann, directeur van de Rijksvoorlichtingsdienst. Het maatkostuum heeft al.

Written by sjonkritmeester

February 2, 2014 at 8:29 pm

Posted in Column

ANGST ONDER RIJKEN NEEMT TOE

leave a comment »

In de Verenigde Staten maken de rijken zich langzamerhand toch enige zorgen, nu blijkt dat de aanval van president Obama op de onrustbarende ongelijkheid kan rekenen op de steun van een ruime meerderheid.

Zo publiceerde de gezaghebbende krant Wall Street Journal onlangs een brief van durfkapitalist Thomas Perkins. Deze vergeleek de houding van de publieke opinie tegen zijn collega-miljonairs met die van de Nazi’s tegen de joden in de jaren 1930. Hij vreesde zelfs voor een herhaling van de Kristallnacht.

Het weldenkende deel van de Amerikaanse natie viel over Perkins heen. Toch mag worden aangenomen dat de durfkapitalist niet alleen voor zichzelf sprak. Ook in Nederland voelen de grootverdieners zich onbegrepen. De televisiekijker herinnert zich de tranen van de oud-bankier Rijkman Groenink. En de voormalige CEO van SNS Reaal, drs. Sjoerd van Keulen, zal als ex-onderduiker zeker met Perkins meevoelen.

Mogelijk heeft Perkins zijn angst wat overdreven. Maar zoveel is zeker, als de miljardairs maar half zo bang zijn als de Amerikaanse durfkapitalist beweert, kan de rest van de mensheid de borst nat maken. Want bange miljardairs zijn in staat tot de vreemdste dingen.

Written by sjonkritmeester

February 1, 2014 at 12:23 am

Posted in Column