sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

DE WAARHEID! FUCK DE WAARHEID!

leave a comment »

Israel moet ophouden met het streven Hamas te vernietigen”, schrijft Henk Müller in de Volkskrant om er in het commentaar ook maar een kant-en-klaar vredesplan bij te voegen. Dat de partijen hun handtekening even zetten, stond er nog net niet. In De Correspondent voorziet Carolien Roelants een derde intifadah. Zij stelt dat Israёl helemaal niet van plan is Hamas te vernietigen, maar, integendeel, de organisatie in leven houdt om nog radicalere al Qaida-achtige groeperingen in de Gazastrook in toom te houden.

Twee commentaren in twee kwaliteitskranten van twee door de wol geverfde en zeer ervaren journalisten. Wie ze leest, leest niets. Müller verpakt zijn kritiek op Israёl omzichtig. Roelants probeert tussen alle klippen door te laveren. Beiden weten dat de partijgangers er als de kippen bij zijn hen op woorden te vangen. Dat neemt niet weg dat zij het in grote lijnen eens zijn, en ook wel de heersende opvatting verwoorden: “Waar twee vechten, hebben twee schuld. Israёl is sterk en machtig. De Palestijnen zijn zwak en onmachtig”. Het is David tegen Goliath, met de Palestijnen die David zijn.

Drie weken duurt de Operatie Protective Edge (Beschermende Rand) waarbij Israёl probeert voor de derde maal in zes jaar de Palestijnse organisatie Hamas uit te leggen dat het met de joodse staat kwaad kersen eten is. “De tol”, meldt The New York Times van 28 juli 2014, “aan mensenlevens staat op 1023 Palestijnen, van wie 760 burgers en 46 Israёli’s, van wie drie burgers.

Pro-Palestijnse demonstranten eisen alle joden dood. Israёl kan de oorlog niet winnen”, schrijft Esther Voet, directeur van het Centrum voor Informatie en Documentatie Israёl. Want ze weet dat de steun voor de Palestijnen toeneemt. Dat het gewoon is om Israёl te zien als bezetter en onderdrukker, als oorlogsmisdadiger. Nu al willen ondernemingen, gewetensvol als ze zijn, niet handelen met de joodse staat.

Intussen is de waarheid het eerste slachtoffer in welke oorlog dan ook. Dat moge een cliché zijn, het slachtofferschap begint al vèr voor het uitbreken van de vijandelijkheden, en dat geldt al helemaal in het Israёlisch-Palestijnse conflict . Niet alleen zijn de strijdende partijen ermee op de loop gegaan, derden en vierden hebben het hunne eraan toegevoegd.

De vraag is, wat doet de waarheid er eigenlijk toe? Palestijnen, alle Palestijnen, kennen de waarheid. Hun waarheid. Daarom zetten zij zoals bijna alle Arabieren trouwens, nog altijd vraagtekens bij het bestaansrecht van de staat Israёl. Van de Arabische staten hebben alleen Egypte en Jordaniё de joodse staat erkend.

De waarheid. De waarheid is dat er geen islamitische staat is waar joden gelijke rechten hebben, of zelfs maar iets dat daar op lijkt. Dat ook Europa zo haar geschiedenis met joden heeft. Even waar is dat Hamas uit is op de vernietiging van Israёl. Dat de Palestijnen eisen het recht op terugkeer van alle vluchtelingen. “Verdrevenen, dus”, aldus de lezing van het NRC Handelsblad.

Geeft dat Israёl het recht op de Gazastrook huis te houden zoals het huishoudt?
Feit is dat de Hamasleiding de Gazastrook heeft omgebouwd tot een militaire vesting, een uitvalsbasis en beschikt over tenminste 10.000 raketten. Twee miljoen mensen wonen er.

Het Israёl van 2014 heeft geen ander antwoord dan de knoet. Het knijpt dat kleine strookje land af en vindt wat dat betreft, Egypte aan zijn zijde. Ook op de westelijke Jordaanoever toont het zich vastbesloten. Meedogenloos zo iemand wil, alsof de kolonisten het land van hun bijbelse dromen steeds meer in hun greep krijgen. In elk geval gelooft het dat elk vertoon van zwakte het begin van het einde is.

De waarheid. In de Volkskrant draagt columniste Asha ten Broeke haar steentje bij. Ze bedoelt het goed, maar wat zij poneert, is toch echt niet meer dan de losse gedachte van een gewetensvolle, alleszins redelijke Nederlandse die niets begrijpt van de complexiteit betreffende de boze buitenwereld. Het probleem is toch dat niemand het erop waagt de stap naar de overkant te maken. Er is geen Anwar Sadat, laat staan een Nelson Mandela. Geen filmmaker of schrijver. Geen filosoof die de taal van beide volken spreekt. Zelfs is er geen Amerikaanse president die vat heeft op de situatie. Het is er domweg de tijd niet naar.

Natuurlijk is daar wel David Grossman, de Israёlische schrijver die acht jaar geleden zijn zoon verloor in de strijd tegen Hezbollah in Libanon. Een man van vrede, maar zonder veel illusies. “Ik kan”, schrijft hij in The New York Times, “alleen maar praten voor Israёl. Erop vertrouwen dat genoeg Israёli’s beseffen hoe dringend noodzakelijk vrede nodig is, en doen wat de huidige machthebbers nalaten, namelijk werkelijk in gesprek gaan met de Palestijnen”.

De waarheid. Fuck de waarheid. Voor Europa mag de Tweede Wereldoorlog zeventig jaar geleden zijn. Voor Israёl is hij akelig dichtbij. Hamas voelt, ruikt de overwinning. Wie oorlog voert, voert hem om te winnen. Een oplossing kan er alleen zijn als Israёli’s en Palestijnen zich realiseren dat ze lotgenoten zijn. Dezelfde belangen hebben, en het met elkaar moeten zien te rooien. Nu, en in de verre toekomst.

Written by sjonkritmeester

July 28, 2014 at 12:36 pm

Posted in Een mening

Tagged with , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: