sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Archive for February 2015

‘GEEN RACISME’, WEET FEYENOORD

leave a comment »

Toen lag er een banaan op het Feyenoordveld. Stom toevallig , net op de plaats waar de donkere Roma-aanvaller Gervinho een hoekschop nam. Scheidsrechter Turpin dacht aan racisme en staakte de wedstrijd voor een moment. “Voor een banaan”, schaterde de radioverslaggever, “voor een banaan. Hahaha, die man snapt er werkelijk niets van”.

Feyenoorddirecteur, de heer Gudde, toonde zich verongelijkt en vroeg zich af hoe die gedachte bij de scheidsrechter ook maar opkwam. “Racisme in Rotterdam”, citeert De Telegraaf, “bij Feyenoord? Is uitgesloten. Daarvoor heeft de club zelf te veel donkere spelers”.

Vermoedelijk denkt de UEFA er iets genuanceerder over, en wacht de Rotterdamse club een fikse boete. Dat alles laat onverlet dat in Nederland de mare rondwaart dat Feyenoord, Rotterdam de meest fantastische supportersschare van Europa heeft.

Mmm, misschien is dat nou net het probleem. De mare kan een mythe zijn. Er zijn in elk geval net iets te veel supporters die bij voortduring aanstekers, bier en dergelijke gooien naar iedere tegenstander die ook maar een corner durft te nemen. En o wee, durf eens als club driemaal achter elkaar te verliezen.

Geen racisme dus, meent de Feyenoorddirecteur. Helaas, hij is niet de enige clubman die onderscheid maakt tussen supporters en hooligans.

Advertisements

Written by sjonkritmeester

February 28, 2015 at 12:08 am

Posted in Column

Tagged with , ,

EVEN HADDEN ZIJ HET MOMENTUM

leave a comment »

Is de revolutie begonnen? Vijfenveertig jaar na dato is het Maagdenhuis opnieuw bezet. Sowieso zijn Amsterdamse studenten erin geslaagd hun strijd voor democratie en tegen het rendementdenken een breder platform te geven. De Nieuwe Universiteit noemen zij zichzelf.

Maar Nederland blijft Nederland. Polderen, compromissen sluiten die geen compromissen zijn, praten tot je neervalt, begrip tonen, nog een keer praten. Een beetje bestuurder is het met de paplepel ingegoten. Wel geldt ook hier een zekere hiёrarchie.

Neem de voorzitter van het Amsterdamse universiteitsbestuur, mevrouw dr. Louise Gunning. Vermoedelijk heeft ze jarenlang haar gang kunnen gaan, besluiten kunnen doordrukken. Ze wist, Den Haags wil is wet. “Want”, houdt ze de boze studenten steeds weer voor, “zo werkt nu eenmaal de democratie”.

Uiteindelijk liep het twee weken geleden toch mis. Een vijftigtal leden van De Nieuwe Universiteit bezette het Bungehuis. De sympathiebetuigingen voor de studenten stroomden binnen. En nu zijn nog meer studenten het Maagdenhuis binnengedrongen. Waarop de burgemeester van Amsterdam het universiteitsbestuur te hulp snelde in de persoon van Eberhard van der Laan, grootmeester polderen. Nederland weet nog hoe hij bij de inhuldiging van koning Willem-Alexander de demonstrante Johanna onschadelijk maakte.

En jawel, tout Nederland jubelde en juichte. “Wat een man, een ware burgervader. Hij mag premier worden”. Toen Eberhard vertrok, waarschuwde hij de studenten nog wel: “Het moment nadert dat jullie hier wegmoeten”. Toen kwam het grote nieuws. Het universiteitsbestuur beloofde dat de studenten een afgevaardigde krijgen in het universiteitsbestuur. Ook wordt de afschaffing van kleine talenstudies uitgesteld.

Het had veel weg van een concessie, maar of het dat werkelijk was, kon niemand zeggen. Minister Jet Bussemaker meldde zich. Ook zij heeft met lof de opleiding polderen voltooid. Ook zij is het op een aantal punten zeer eens met de studenten. Ook zij riep de studenten op samen op te trekken. “Alleen is een bezetting niet de juiste vorm”, aldus de minister van onderwijs.

Naar verluid, blijven de studenten van De Nieuwe Universiteit vastbesloten, niet van zins vrijwillig het Maagdenhuis te verlaten. Even hadden zij het momentum. Arme studenten.

Written by sjonkritmeester

February 26, 2015 at 11:28 pm

MISSCHIEN IS POETIN ECHT BANG

leave a comment »

De verovering van De Krim was een shock. Groene mannetjes bezetten het schiereiland, en de wereld wist dat het Rusland menens was. Dat bleek al helemaal toen het gerommel in Oost-Oekraїne begon. Een vliegtuig is neergeschoten. Het zoveelste akkoord is gesloten en het wil er maar niet rustig worden. Een oorlog is aan de gang.

Maar de tijd dendert door. Ander nieuws verdient de aandacht. In Groningen staan de aardbevingen bovenaan de agenda. Woedend is het land op de Feyenoord-hooligans. Griekenland moet en zal zijn schulden betalen. IS blijft dood en verderf zaaien. Een akkoord met Iran lijkt binnen handbereik.

Ook na het akkoord van Minsk gaat het vechten door. Russen en separatisten zijn veel te sterk voor het Oekraїense leger. En nog altijd is er begrip voor het optreden van Poetin. “Want kijk eens, hoever het Westen is opgerukt”.

Misschien is het trouwens waar. Mogelijk is Poetin echt bang. Verbergt hij zijn angst achter stoere mannenpraat. Gaat het hem niet om botte veroveringszucht of landjepik, maar vreest hij dat, als hij even niet oplet, ideeёn als democratie, vrijheid, onafhankelijke rechtsstaat toch weer de overhand krijgen.

Ach, hoe vaak gebeurt het niet. De ergste conflicten ontstaan als gevolg van misrekeningen, ongelukjes, tunnelvisies. Is Poetin bang voor niets. Ziet hij spoken. Immers, wat de Russische president blijkbaar niet weet, is dat in het Westen steeds meer burgers wel zo’n beetje klaar zijn met de democratie.

Written by sjonkritmeester

February 26, 2015 at 12:20 am

Posted in Column

Tagged with , , ,

STUDENTEN PIKKEN HET NIET MEER

leave a comment »

Dit is het beeld: De voorzitter van het universiteitsbestuur is een gehard en onverbiddelijk bestuurder, gepokt en gemazeld in de kunst van het manipuleren. Gewend als hij is om werknemers, slimmer dan hij, het bos in te sturen. Dan, ach, kan hij boze studenten ook wel aan.

Dus is de buitenstaander niet verbaasd als de voorzitter van het College van Bestuur zich onverzettelijk toont als studenten het Bungehuis bezetten, als protest tegen het afbraakbeleid. Democratisering van de besluitvorming eisen zij. Waarop de universiteit de rechter inschakelt en vervolgens de Mobiele Eenheid laat opdraven om hen uit het universiteitsgebouw te verjagen.

Aldus gebeurde. De voorzitter van de Universiteit van Amsterdam, dr. Louise Gunning-Schepers, gaf een persconferentie. De zender AT5 registreerde. Niets restte van het beeld. De kijker zag een vrouw die het huilen nader stond dan het lachen. O nee, zo had zij het niet gewild. Hoe fijn had ze niet met de studenten gesproken. De burgemeester was er nota bene bij. Weliswaar verschilden universiteitsbestuur en studenten op enkele punten van mening. Het gesprek had toch een mooi conceptakkoord opgeleverd. Iedereen was enthousiast. Helaas hadden de bezetters het afgewezen.

“Kortom”, beklemtoonde dr. Gunning, “de universiteit begrijpt de studenten en vindt ook dat het rendementdenken is doorgeslagen. Bovendien komen er nogal wat maatregelen aan. Dolgraag wil ze met de studenten in gesprek, maar ook met de docenten en de medewerkers in de organen die ervoor staan.

De persconferentie vond plaats in het café naast het Maagdenhuis aan het Spui in Amsterdam. De UvA-voorzitter was wat moeilijk te verstaan. Een twintigtal studenten trommelde en schreeuwde dat het een lieve lust was. Eiste het vertrek van het voltallige bestuur.

Het deed denken aan weleer. Lang, lang geleden zetten studenten Parijs, Amsterdam en Nijmegen in vuur en vlam. Wat zij allemaal niet eisten? Veel is dankzij hen veranderd. Nog meer is teruggedraaid. De wereld is oneindig complexer dan toen. Over gelijk of ongelijk valt altijd te twisten. Vriend en vijand zijn het over één ding eens: de kwaliteit van het onderwijs is in het geding. Democratie en inspraak zijn in het defensief. Alleen daarom is het al mooi als jonge mensen om studieredenen niet met zich laten sollen, en daartoe bereid zijn een tol te betalen in de vorm van een nachtje cel. Een strafblad, weten zij, kan hen een levenlang achtervolgen.

Written by sjonkritmeester

February 25, 2015 at 12:10 am

Posted in Column

Tagged with , , ,

GEEN PLAATS VOOR SOLIDARITEIT

leave a comment »

De boodschap van de Duitse minister van financiёn Wolfgang Schäuble voor de Griekse dwarsliggers van Syriza was duidelijk, helder, niet mis te verstaan: “In Europa is geen plaats voor een andere politiek, en al helemaal niet voor geldverslindend socialisme. Solidariteit beschouwen wij als hobbyisme. Wat telt, zijn de regels van het liberaalkapitalistische spel. Vrij spel voor het bedrijfsleven”.

Schäuble kon het niet laten nadat hij in Brussel zijn Griekse collega Yanis Varoufakis alle hoeken van de Eurogroepkamer had laten zien. Hij had gewonnen en wilde dat weten ook. Hoog spel heeft hij gespeeld. Maar het werkte, de nieuwe Griekse premier Tsipras gaf toe, in ruil voor een noodkrediet voor vier maanden. Vannacht nog worden de laatste puntjes op de i gezet.

Er is wel een máár, weet ook de Duitse minister van financiën. Immers, de strijd is net begonnen. Collega Varoufakis mag een groentje zijn, hij is een expert in de speltheorie. Onderschat zo iemand niet. Er kan geen twijfel aan bestaan, hij houdt zijn laatste troef nog achter de hand. Die troef heet Grexit. Als Griekenland die zich niet veroorloven kan, Europa al helemaal niet.

Written by sjonkritmeester

February 24, 2015 at 12:10 am

Posted in Column

Tagged with , ,

ZAL NEDERLAND JODEN ECHT MISSEN?

leave a comment »

Ditmaal kwam het uit de mond van vicepremier Lodewijk Asscher, zelf van Joodse afkomt. “Nederland zonder Joden”, aldus de bewindsman, “is Nederland niet meer”. Origineel was de uitspraak niet, want nà Parijs had president François Hollande eenzelfde argument gebruikt om de Franse Joden ervan te overtuigen alsjeblieft te blijven, geen gevolg te geven aan de oproep van premier Benjam Netanyahu de koffers te pakken en naar het veilige Israёl te komen”.

Boos reageerde de buitenwereld. Alsof Israёl zo veilig is. Ook zien velen er een staaltje opportunisme in. Immers, op 17 maart zijn er verkiezingen. Maar diezelfde buitenwereld miskent daarbij dat Netanyahu’s oproep méér is dan de reactie op een aanslag. Sinds 2013 zijn al meer dan 100.000 Joden uit Frankrijk naar Israёl vertrokken. De recente aanslagen bevestigden slechts het beeld dat Joden reden hebben zich bedreigd te voelen. De moslimgemeenschap speelt daarbij een belangrijke rol. Er zijn genoeg autochtone Fransen die de antisemitische grappen en grollen van de cabaretier Dieudonné waarderen.

Nu wonen er in Frankrijk nog altijd ruim 500.000 Joden, in Nederland zijn dat er nog geen 40.000 op een totaal van 17 miljoen. De vraag is, wat Nederland zal merken als de Joden hun koffers pakken? Bedenk hierbij dat de Joden voor het overgrote deel volledig zijn geassimileerd. Nederlands zijn en zich Nederlands voelen.

Niettemin voelen ook veel Joden zich op enigerlei manier verbonden met Israёl. Sommigen houden zoveel van dat land dat zij zich hebben aangesloten bij Een Ander Joods Geluid dat nog feller gekant is tegen de Israёlische politiek dan Dries van Agt. Heeft er dan ook geen moeite mee Netanyahu te beschuldigen van racisme en oorlogsmisdaden. Spreekt van repressie en kolonialisme. Eist dat Israёl zich terugtrekt achter de grenzen van voor 1967.

In Amsterdam woont het overgrote deel van de Nederlandse Joden. In Zuidoost kun je misschien nog spreken van een Joodse gemeenschap. In Tilburg waren in 2000 nog 13 Joden, in Eindhoven een kleine honderd. In de Lichtstad stond een synagoge. In 1959 is die gesloopt omdat de weg verbreed moest worden. Alleen is de verbreding van de weg er nooit gekomen.

Kortom, er zijn nog Joden. Sommigen komen er zelfs voor uit. Maar na de Tweede Wereldoorlog is het nooit meer goed gekomen. Te diep heeft de Holocaust erop ingehakt. Van de 120.000 Joden keerden er meer dan 100.000 niet terug. Best wel schrijnend zijn de verhalen van de overlevenden. Grote moeite kostte het soms om bezittingen terug te krijgen. Enig begrip kwam pas na 1960 met het boek, ‘De Ondergang’ van prof. Presser. Nou ja, begrip, De Ondergang had de uitwerking van een shock. Twintig jaar na dato drong de Holocaust door in het bewustzijn van de mensen, met als gevolg dat het Nederlandse volk één was in het verzet tegen de bezetter.

Een tijdje is het best wel goed gegaan. Nederland steunde Israёl onvoorwaardelijk, en jongeren wilden wel in een kibboets te werken. Inmiddels lijken burgers tot bezinning te komen. Antisemitisch mag je hen niet noemen. Nauwgezet maken zij onderscheid tussen Joden en Israёl. Maar velen delen het standpunt dat het Zionisme hoort bij kolonialisme en imperialisme. Daarmee zijn de joden de bezetters van het land dat de Palestijnen toebehoort. De Gaza-oorlog heeft veel kwaad bloed gezet. “Israёl is net zo erg als IS”, is een veelgehoorde opvatting.

Nòg steunt een meerderheid van de Tweede Kamer de Amerikaanse politiek inzake Israёl. Maar voor hoelang? In Europa heeft Zweden Palestina al erkend. Het Franse, Britse en Belgische parlement hebben zich ook al voor erkenning uitgesproken. Bedrijven en studenten ijveren voor boycotacties. Israёl staat vrijwel alleen.

In Nederland zijn ongeveer een miljoen moslims. Frankrijk telt er 5 miljoen. Belgiё, Groot-Brittanniё, Italiё en Duitsland. Overal zijn grote moslimgemeenschappen. Ook de moslims zijn kiezers. Niet iedereen kan antisemitisme en Israёlkritiek zomaar scheiden. Misschien draagt de politiek van de regering-Netanyahu niet bij tot verzoening met de Palestijnen. Maar wie Joden vraagt niet te gaan, vraagt gewoon te veel. Immers, de dreiging is actueel en reëel. En, is het wel waar? Zal Nederland zijn Joden echt missen?

Written by sjonkritmeester

February 23, 2015 at 6:24 pm

LEEN BEGRIJPT DE RUSSEN

leave a comment »

Leen Pfrommer is 79 jaar inmiddels. Eens was deze Drenth een succesvol schaatscoach die onder anderen Ard, Keessie en Piet Kleine naar wereldtitels leidde. Ook Jan Bols was een pupil. Het waren de roemruchte jaren van het hardrijden in de buitenlucht.

Luitenant-kolonel Leen Pfrommer was als sportinstructeur verbonden aan de Koninklijke Militaire Academie in Breda. Een man als hij moet wel geworteld zijn in het Koude-Oorlogdenken. Die Pfrommer dus, was gisteren te gast in het programma De Perstribune van Radio 1.

Wat bleek? Het kan een oprisping zijn geweest. Misschien wilde hij het gewoon kwijt. Het had er meer weg van dat Leen zich voorgenomen had te zeggen wat hem op zijn hart lag. Hoe het zij, presentator Govert van Brakel gaf de voormalige schaatscoach alle ruimte om begrip te tonen voor de handelwijze van de Russische president Vladimir Poetin in Oekraїne. “Want”, aldus Leen Pfrommer, “Rusland heeft reden om bang te zijn. Kijk eens wat het oude rijk na de instorting van het communisme is kwijtgeraakt, en hoe het Westen in zijn richting is opgerukt”.

Misschien heeft Leen iets met Russen. Op zich is het mooi als een ex-militair, een officier nota bene, zich niet beperkt tot het vijanddenken. Hij zich kan verplaatsen in de tegenstander, de opponent, de vijand. Maar dat is iets anders dan begrip hebben voor een leider die koste wat kost de geschiedenis wil herstellen en daarvoor bereid is Europa in een serieuze oorlog te storten. Ook zweeg Leen over democratie, vrijheid, zelfbeschikking. Over, zeg maar, de waarden waarvoor de Oekraїners in opstand zijn gekomen en waarvoor hij indertijd een dure eed gezworen heeft.

Natuurlijk, iedereen heeft recht op zijn mening. Punt is dat je die van Pfrommer net iets te vaak tegenkomt.

Written by sjonkritmeester

February 22, 2015 at 11:15 pm

Posted in Column

Tagged with , , ,