sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

GESCHIEDENIS LEERT GEEN LESSEN

leave a comment »

Mei, bevrijdingsweek. De Dodenherdenking is alweer geweest. Festijnen trekken duizenden die het leven in dansen. De eindexamens wachten. De toekomst lacht. Intussen balanceert de wereld op het randje. Europa dus ook, net als dit landje. Bedreigingen stapelen zich op, van binnenuit en van buitenaf. Het kan verkeerd aflopen, we kunnen er ook sterker uitkomen. Hoe het zij, wij burgers hebben het zelf in de hand.

De paradox geldt als zo vaak. Kennis van de geschiedenis is van levensbelang, maar diezelfde geschiedenis leert geen lessen. Waarom anders maken we steeds weer dezelfde fouten? Zeventig jaar weg is de Tweede Wereldoorlog. De Koude ligt ook alweer 25 jaar achter ons. De NAVO bewaakt de grenzen.

Toch staat er een dictator in het oosten op die denkt in invloedssferen. Vladimir Poetin speelt met vuur, dreigt met kernwapens en het verdeelde Europa reageert met eindeloze praatsessies.
Wat opvalt, is het begrip in dit democratische, veilige en nog altijd welvarende deel van de wereld dat de dictator ontmoet. Alsof Rusland geen geschiedenis heeft van terreur, repressie, gewelddadige expansie en willekeur.

Tegelijk proberen machtige mannen met 21ste eeuwse hulpmiddelen de Middeleeuwen te doen herleven. Is het antisemitisme terug van nooit weggeweest, maar al te vaak verpakt in antizionisme of kritiek op Israёl.

Een, blijkt uit alle commentaren, kabinetscrisis over de opvang van uitgeprocedeerde asielzoekers is op het nippertje vermeden. “Opvang in de regio”, is de oplossing waarover vriend en vijand het eens zouden zijn. Niettemin staat het centrale punt kaarsrecht overeind. “In Nederland is maar heel beperkt plaats voor vluchtelingen”. Dus sturen we degenen terug die er zonder de vereiste papieren in geslaagd zijn het land binnen te komen? Het gaat om het draagvlak, is een belangrijk argument. Alsof de wereld stil is blijven staan. Want ook toen hoorde je dat.

Op naar de toekomst. Verschillen tussen rijk en arm zijn van alle tijden. Maar zo’n honderd jaar geleden eisten de armen in het geїndustrialiseerde Westen een deel van de koek. Politieke partijen, vakbonden drongen tot de machtscentra door, mede dankzij de democratie. Niets vreesde de elite meer dan de socialisten. Twee oorlogen verder was er een soort van compromis. Zelfs leek de armoe uitgebannen.

Nog steeds is Nederland welvarend genoeg, net als Europa, de Verenigde Staten, het overgrote deel van het Westen trouwens. Niettemin bereiken de verschillen tussen rijk en arm vooroorlogse waarden. Amerikaanse steden staan in brand. Zelfs in Nederland lijkt de armoede weer terug. De wereld is dezelfde niet meer. Maar zoveel is zeker, als de rijken niet bij zinnen komen, organiseren de minder gelukkigen zich opnieuw, en anders spelen bepaalde lieden wel op het probleem in.

Samen met 500 miljoen Europeanen hebben we in de afgelopen 70 jaar een machtig instituut opgebouwd. Oude vijanden zijn vrienden geworden. Onze leiders zijn er min of meer in geslaagd, vrijheid, welvaart en zelfs geluk te creёren. Maar bewust of onbewust zijn zij vergeten of in elk geval niet in staat gebleken de burger mee te nemen. De economische crisis en dreigingen van buitenaf doen de rest. Juist nù moet de democratie haar waarde bewijzen. Maar juist nù lijken te velen dat nou net niet te begrijpen.

Advertisements

Written by sjonkritmeester

May 4, 2015 at 3:23 pm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: