sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

EU, EN POLITIEK VAN ZELFVERNIETIGING

leave a comment »

De Britse conservatieven zullen het zeker proberen. De overheid moet terug. Harde bezuinigingen drijven de inkomens op het eiland nog verder uiteen. Lagere inkomens krijgen het moeilijker, waar de hard werkende Brit zich mag verheugen op lagere lasten. Natuurlijk moet Brussel inbinden. Het Verenigd Koninkrijk wil bevoegdheden terug. Het EU-referendum in 2017 gaat zeker door.

Waar hebben we dat allemaal meer gehoord? Precies, in Den Haag vertelt regeringspartij VVD eenzelfde verhaal. Alleen het referendum hoort er niet bij, en piekert premier Rutte zelfs onder druk van de PVV er niet over het EU-lidmaatschap ter discussie te stellen. Maar verder lijken VVD en Tories erg op elkaar. Naar verluidt, zijn Rutte en Cameron dan ook erg op elkaar gesteld.

Het begrotingstekort op nùl is niet alleen de droom in Londen en Den Haag. De hele Europese Unie heeft hem omhelsd. Het machtige Duitsland is de grote inspirator, en in de Verenigde Staten kunnen de Republikeinen niet wachten op het moment dat zij de laatste Democraat uit het Witte Huis verdreven hebben.

Maar alles heeft zijn keerzijde. De elites realiseren zich terdege dat het economische verhaal onvoldoende is om een meerderheid achter zich te krijgen. Te veel burgers hebben nu eenmaal baat bij een sociaal vangnet als het moeilijk wordt, bij betaalbare onderwijs- en gezondheidzorgvoorzieningen. Dus is er het nationale verhaal. Groot-Brittanniё moet Groot-Brittanniё blijven, Nederland, Nederland, Frankrijk, Frankrijk, Duitsland, Duitsland. Om zichzelf te blijven. Vóór de voordelen, en anders hoeft het niet. De gevaren zijn bekend. De nationaalpopulisten mogen de doos van Pandora geopend hebben, de gevestigde partijen zijn er gretig op ingesprongen.

Let op, Cassandra spreekt voor de zoveelste keer. Wat we zien, is een politiek van zelfvernietiging. De middelpuntvliedende krachten doen hun werk. De principes werken tegen elkaar in. In de jaren 1990 zijn de Europese Unie en de euro doorgedrukt. Frankrijk wilde één munt om Duitsland na de eenwording in het gareel te houden. Groot-Brittanniё wilde daarentegen een zo groot mogelijke unie, om een politieke eenwording te verhinderen. De economische eenwording die in 1957 met de oprichting van de EEG, of eerder al met de EGKS in 1951 is ingezet, vereist een steeds verdergaande samenwerking. De leiders weten dat, maar beseffen dat zij de burgers daarin niet meekrijgen. En laten dat nou net de burgers zijn die zij nodig hebben om aan de macht te blijven. De burgers ook die hangen aan verworven rechten, maar Brussel ervaren als een bedreiging.

Intussen rammelt de Russische president Poetin aan de poort. Wie op 9 mei de Russische overwinningsparade in Moskou heeft gezien, kan zich geen illusies maken. Rusland is een machtige staat met een machtig leger en machtige wapens. Het Rusland van Poetin is een directe bedreiging voor de Europese Unie als een democratisch eenheidsideaal, als krachtbron van de economie.

De NAVO, het militaire bondgenootschap met de Verenigde Staten, blijft een belangrijke troef. Maar de VS vindt allang dat Europa een grotere bijdrage moet leveren en in eerste instantie de eigen zaakjes moet opknappen. Het is niet anders. De EU heeft een leger nodig, en dat gaat meer dan veel, heel veel geld kosten. Zonder enig gevoel van saamhorigheid, de bewustwording van gedeelde belangen, de totstandkoming van een politieke unie lijkt het een onmogelijke opdracht.

Maar het gaat zoals het gaat. Een Verenigde Staten van Europa is uit zicht. Te hard slaan de nationale regeringen op nationalistische trommels. Zo hard dat binnen de lidstaten oude dromen herleven. Vlaanderen heeft al het voorbeeld gegeven. Schotten en Catalanen kunnen niet wachten. Als de dood zijn de oude, vertrouwde nationale staten. Toch ligt juist daar de enige kans, wil de Europese Unie in enigerlei vorm overleven. Wie niet mee wil, valt maar af. Wie niet mee kan, moet zijn best doen, toe te treden. De eurozone is een farce, in die zin dat zij in dubbele zin een splijtzwam is. Namelijk tussen staten onderling en tussen de staten en Brussel. Bovendien schrikt zij kiezers af.

Hoe mooi zou het dan ook niet zijn, een Europa bestaande uit eenheden waarin mensen zich thuis voelen, die groot genoeg zijn om zichzelf te besturen, elkaar in evenwicht houden en toch eenheid vormen. Beieren, Nordrhein-Westfalen, Baskenland, Lombardije, Schotland, Cataloniё zouden zomaar lidstaten kunnen zijn.

Brussel laat het gebeuren. De lidstaten zullen zich met alle middelen verzetten, maar in het Verenigd Koninkrijk is het onomkeerbare al gebeurd. Vijf miljoen kiezers hebben lak aan nr. 10 Downing Street. Zij luisteren niet meer. Met harde hand zal de Britse Tory-regering de Schotse nationalisten willen breken, maar zo gemakkelijk gaat dat niet meer in 2015, laat staan in 2016. Wie weet, sluiten de Schotse nationalisten, Labour , de Sociaal Democraten, de slachtoffers van de bezuinigingen en de voorstanders van een Brexit wel een monsterverbond.

En laten we eerlijk zijn, een middelgroot land als Nederland heeft veel te winnen bij een ontwikkeling in die zien. Zelfs zouden kiezers wel eens enthousiast kunnen worden.

Advertisements

Written by sjonkritmeester

May 11, 2015 at 4:19 pm

Posted in Een mening

Tagged with , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: