sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Archive for July 2015

HET GIST EN BROEIT IN DE EU

leave a comment »

De Griekenlandcrisis lijkt voor even bezworen, hoewel niets is opgelost. Nu zorgt het IMF weer voor onrust door schuldenverlichting te eisen. Intussen gist en broeit het, overal in de Europese Unie. In Spanje voelt premier Rajoy de hete adem van Podemus in zijn nek, en erger nog van justitie. De Franse president Hollande heeft te maken met het Front National, zijn voorganger Sarkozy en moet elke dag beducht zijn voor een aanslag.

Ook Nederland heeft zo zijn problemen. Nu moet het zich weer voorbereiden op een wraakactie van de Russische president Poetin. Niet het Nederlandse onderzoek naar de MH17-ramp als zodanig, niet het voorstel om een VN-tribunaal in te stellen, is daarvan de oorzaak, maar het enkele feit dat Rusland alleen staat.

Voor het Verenigd Koninkrijk dreigt een Brexit, terwijl de Schotten zich steeds minder gelegen laten liggen aan Londen. Intussen zou de 66-jarige Jeremy Corbyn bij de Labourleden favoriet zijn om de afgetreden leider Ed Miliband op te volgen. Corbyn is een traditionele vakbondsman. “Radicaal links. Gevaar”, waarschuwt oud-premier Tony Blair, en hij is bij lange na niet de enige die de politieke woestenij voor de socialisten voorziet.

In Denemarken, in Belgiё, Polen: overal gebeurt wel wat. Niet-gekozen technocraten in Frankfurt en Brussel zorgen voor een vervreemding in relatie tot de politiek die doet beseffen dat Karl Marx sommige zaken verdraaid goed zag.

Written by sjonkritmeester

July 30, 2015 at 10:40 pm

Posted in Column

Tagged with , , , ,

ALS EEN DRONE EEN MUISJE KAN RAKEN

leave a comment »

Het bericht laat niets aan duidelijkheid te wensen over: “Talibanleider en oud-emir van Afghanistan, Mullah Muhammed Omar, is al twee jaar dood”, aldus de Afghaanse overheid. “Nee, hij leeft”, beweert een woordvoerder van de Talban.

De Volkskrant kwam al met een profiel. The New York Times en The Huffington Post openden ermee. Wat wil je ook, Omar is een belangrijk man in jihadkringen. Op het hoofd van de bijna twee meter lange eenogige Talibanleider staat tien miljoen dollar. De Amerikanen wilden hem dood of levend omdat hij onderdak had geboden aan Osama bin Laden toen deze zijn aanslag op het World Trade Center in New York voorbereidde.

De Taliban had in 1996 een streng islamitisch emiraat in Afghanistan gevestigd. Nog zien we ex-president Najibullah en zijn broer aan een lantaarnpaal in Kaboel hangen. Na 9/11 2001 viel het Amerikaanse leger Afghanistan binnen. Omar en zijn bebaarde krijgers verstopten zich in het grensgebied met Pakistan, om zo snel mogelijk als guerrillastrijders terug te keren.

Sinds 2001 is Omar niet meer gezien. Volgens de Afghaanse zegsman is hij op 13 april 2013 overleden in de miljoenenstad Karatsji en allang en breed begraven. Kijk, en dat begrijp ik dan weer niet. Als een drone een piepklein babymuisje op zijn kop kan raken, een iphone een wurgklem haarscherp op het net kan zetten, het DNA van één enkele haar kan worden afgelezen, moet het toch niet zo moeilijk zijn een eenogige reus op beeld te krijgen. Dood of levend, maakt dan niet uit.

Written by sjonkritmeester

July 30, 2015 at 12:10 am

Posted in Column

Tagged with , , ,

EN HIJ AARZELDE NIET

leave a comment »

Liever had hij de verkiezingen ‘gewoon’ gewonnen, en zo president geworden met de meest verregaande bevoegdheden. Maar Tayyip Erdogan verloor. Nota bene de Koerden veroverden via de Democratische Volkspartij (HDP) 80 zetels in het parlement en voorkwamen daarmee een absolute meerderheid voor Erdogans partij, de AKP.

De verkiezingen dateren van 7 juni. Onderhandelingen over de vorming van een nieuwe regering vorderen nauwelijks, zoals te verwachten was. Vermoedelijk komt Erdogan dat goed uit, en hoopt hij op nieuwe verkiezingen. Maar wat, als de kiezers hem door hebben? Nog meer stemmen geven aan de Koerden? De oppositie steunen die zich ook al gekeerd heeft tegen Erdogans presidentiёle systeem dat alles in zich geeft van een ordinaire dictatuur?

Echt, politiek is ongelofelijk simpel. Erdogan is soenniet. Dus is hij blij met de opstand tegen de sji’itische president van Syriё, Anwar el-Assad. Zelfs gaan er hardnekkige geruchten dat hij het op een akkoordje heeft gegooid met de soennitische IS die de Turken weer als afvalligen beschouwt. Waarna Tayyip Erdogan met lede ogen moest aanzien hoe de soennitische Koerden in Noord-Syriё de opmars van de IS een halt toeriepen.

Toen sloeg IS toe in Suruç waarbij 30 Turkse jongeren omkwamen. “Eureka”, sprong Erdogan een gat in het plafond van het Witte Paleis, Ak Saray, in Ankara. En hij aarzelde niet.

Written by sjonkritmeester

July 29, 2015 at 12:40 am

Posted in Column

Tagged with , , , ,

EEN BOODSCHAP UIT MOSKOU

leave a comment »

Toen Griekenland een referendum organiseerde en overduidelijk nee zei tegen het trojka- bezuinigingsdictaat was Europa te klein. In Brussel, Berlijn, Parijs en Den Haag, Boedapest en Wenen vloekten en tierden de doorgaans beschaafde politici. Zij zworen: “Dit zullen we Athene betaald zetten, en wel zó dat die Tsipras ons op z’n blote knieёn om genade smeekt. Die geven we dan niet, natuurlijk. Want voordat je het weet, probeert die malakka het weer.

Zo werkt dat in de politiek. Ook Nederland is door schade en schande wijs geworden, is meer dan eens zijn plaats gewezen als het te veel noten op zijn zang had. Vraag het oud-premier Lubbers die zich ‘Maastricht, 30 september 1991’, maar al te goed zal herinneren. Van de weeromstuit volgt Den Haag trouwer dan trouw het machtige Duitsland.

Maar klein blijft klein. Wie dacht dat de Europese Unie is gebaseerd op solidariteit en onderlinge verbondenheid weet sinds deze zomer beter. Het is hard tegen hard. Het Duitsland van vòòr de Muur is niet meer. Het land heeft zijn eigen plannen met Europa, en de Grieken zullen ervan hebben geleerd.

Zo komen we op Rusland. Vorige week bezocht een Franse parlementaire delegatie De Krim, en Fransen zouden geen Fransen zijn als ze niet pleitten voor de opheffing van de sancties. Ook Duitsland staat er trouwens dubbel in.

Economische belangen gaan boven levens, is net iets te vaak in de wereldgeschiedenis gebleken. Duitsland en Frankrijk vormen nog altijd de as van de Europese Unie. Waarmee gezegd, als Nederland gerechtigdheid wil, betreffende de toedracht van de ramp met de MH17 moet het kabinet-Rutte maar niet te veel rekenen op bijstand van Berlijn, Parijs of zelfs Brussel.

Misschien is er wel een uitruil mogelijk. Is dat ook de boodschap van de Russische bloemenban: Als Nederland zich inzet voor opheffing van de sancties, stelt Poetin zich wellicht wat soepeler op inzake het MH17-onderzoek.

Written by sjonkritmeester

July 28, 2015 at 12:10 am

Posted in Column

Tagged with , , , , ,

HIJ IS WEL EEN OORLOGSMISDADIGER

leave a comment »

“Een meesterwerk”, vindt schrijver-schaker Tim Krabbé. “Een overweldigend boek, ik heb het ademloos uitgelezen”, voegt Anna Enquist op de achterflap aan toe. Een ander is weer verbijsterd, met stomheid geslagen: “Hij had de Libris Literatuurprijs moeten krijgen”. “Dit is Het Verdriet van Europa. Toergenjev, Honderd Jaar Eenzaamheid”. Over prof. dr. David van Reybrouck in De Correspondent kan niemand heen.

‘De stamhouder’, is de titel van het boek dat de 71-jarige journalist, oud-correspondent in de toenmalige Sovjet Unie, Alexander Münninghoff geschreven heeft. Wat laat heb ik het gelezen, maar niet te laat om me te voegen in de rij van bewonderaars. In die zin, dat ik het in één ruk heb uitgelezen. Ook ik regelmatig naar adem moest happen, niet een beetje. Ik stikte er bijna in. En nog verbijsterd ben over het lot dat een mens treffen kan.

Aan een doorwrocht beeld van de Oude Heer, van Omi die van Russische adel is, van vader Frans, moeder Wera, broers en wie er allemaal langs komt, waag ik me niet. De familie Münninghoff is me net iets te complex. Ik constateer slechts hoe feilloos de oorlog karakters blootlegt. In elk geval moet er een reden zijn dat de één zich bewijst als een machtige, schatrijke entrepeneur, grootgrondbezitter wordt en de ander de familiegeschiedenis verrijkt met een gewetenloze, rancuneuze, egocentrische drankzuchtige fantast. Ja, een oorlogsmisdadiger die zich uiteindelijk ten gronde heeft gericht.

Hoewel (bijna) ieder kind van zijn ouders houdt, aan hen loyaal is, richten Alexander Münninghoffs liefde en loyaliteit zich primair op de grootvader wiens invloed iedereen treft en tot in de hoogste kringen reikt. Zijn moeder steekt er schril bij af. Ze is te zwak, kan niet tegen hem op. Dat op het eind het schuldbesef doorbreekt, doet daar niet aan af. Trouwens, ook de vader moet het afleggen tegen de Oude Heer. Frans Münninghoff is de loser, maar probeert het tenminste.

Alexander is een beetje de speelbal van de volwassenen. Zeven jaar oud pas, lijkt het hem bij zijn vader beter af te zijn dan bij zijn moeder. Dichter bij de Oude Heer in elk geval. Hij mag dan ontvoerd zijn. Een kind dat van zijn moeder houdt, zou zich verzet hebben. Geprotesteerd, gevochten, weggelopen.

Nee dus. Vermoedelijk is het de kracht van het boek. Toch erger ik me. Want Alexander Münninghoff verbloemt. Waar hij zou moeten oordelen, heeft hij begrip. De vader, Frans! Alexander draagt duizend en één redenen aan. Feit is dat Frans Münninghoff in de Tweede Wereldoorlog toetreedt tot de Waffen SS, divisie Wiking. Meevecht, en nooit spijt heeft. Sterker nog, zijn leven lang is hij SS’er gebleven.

Een mooi boek is De Stamhouder. Maar: “Frans Münninghoff”, aldus Alexander, “is geen oorlogsmisdadiger”. Voor de zoon is hij een SS’er, een wat naїeve man, een idealist die de Bolsjewieken bevocht. Een dappere strijder voor wie eer en trouw belangrijker zijn dan wereldse zaken. O zeker, hij heeft mensen gedood, zelfs met zijn pioniersschep een Rus de schedel ingeslagen. Joden heeft hij niets misdaan. Van gaskamers wist hij niets.

Ik erger me! Om eerlijk te zijn, ik vind het verschrikkelijk. Eigenlijk snap ik er niets van. Frans zegt het zelf, en de Duitse kinderboekenschrijver bij wie Alexander verhaal gaat halen, bevestigt het verhaal. Maar waarom, is de vraag, gaat de zoon niet naar het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie, het NIOD? Hij hoeft alleen maar naar het artikel van Evertjan van Roekel te vragen, ‘Nederlandse SS’ers en de Holocaust’. Had ook hij de dagboeken kunnen inzien waaruit de auteur geput heeft.

Hoe het zij, de Waffen SS, divisie Wiking heeft een inktzwarte reputatie en is schuldig verklaard aan het plegen van oorlogsmisdaden. Misschien heeft Frans Münninghoff nooit iets onoorbaars ervaren. Misschien heeft hij geen Jood neergeschoten. Misschien gebeurde het allemaal achter zijn rug. Misschien vindt hij zichzelf een idealist. Alleen het lidmaatschap maakt hem al tot een oorlogsmisdadiger. Op z’n minst moet hij toch zijn handtekening hebben gezet onder zoiets als een Ariёrverklaring. Moet hij wel eens een film hebben gezien. ‘Jud Süss’, misschien?

De Stamhouder is al toe aan de tiende druk. Iedereen vindt het prachtig. Bijzonder op z’n minst. Maar voor mij is het opnieuw de bevestiging van het gemak waarmee de Nederlandse geschiedenis is herschreven. Ik denk aan, natuurlijk, Chris van der Heijden en Bart van der Boom. Zij kantelden in elk geval het beeld. De één stelt dat het toeval is aan welke kant je stond. De ander betoogt dat Nederlanders niets te verwijten valt als het gaat om de Jodenvervolging. “Immers, zij wisten het niet”. NSB’ers zijn slachtoffers geworden. Haast klakkeloos is dat beeld in de geschiedenisboekjes terechtgekomen.

Alexander Münninghoff heeft zijn sporen verdiend als journalist. Is een goed schaker, bovendien. Wie zich staande houdt, een ordentelijk leven leidt, geen al te rare dingen heeft gedaan, en met zichzelf in het reine probeert te komen, verdient sowieso een pluim. Maar hij is wel de zoon van een oorlogsmisdadiger, een man die zich willen en wetens verbonden heeft met een misdadig, moorddadig regime. Misschien is het moeilijk dat op te schrijven. Er zijn er meer die daar moeite mee hebben. Maar alles is beter dan de waarheid verbloemen.

Written by sjonkritmeester

July 27, 2015 at 12:20 am

MOETEN WE NAAR RUSLAND WILLEN?

leave a comment »

De loting is verricht. Voor plaatsing direct, moet het elftal van Danny Blind de poule winnen, voor de play-offs zal het zich bij de acht beste nummers twee moeten spelen. Er zijn nog drie jaar te gaan voordat het wereldkampioenschap voetbal in Rusland van start gaat. Desalniettemin kan er geen twijfel aan bestaan. Hier is sprake van doorgestoken kaart. Hoe kan het ook anders, sinds mensenheugenis sluiten de voetbalbonzen elk toeval uit.

Kansloos is het Nederlands elftal, weten de kenners al. Maar daar gaat het nu even niet om. De vraag is, moeten we in 2018 naar Rusland toe willen? De FIFA-omkopingspraktijken die het kampioenschap op losse schroeven dreigen te zetten, zullen geen reden zijn. Ook de boycot vanwege de oorlog in Oekraїne houdt het elftal niet tegen. Daarentegen heeft de ramp met de MH17 alles in zich een onoverkomelijk obstakel op te werpen.

Want hoe voorzichtig, diplomatiek, creatief Nederland er ook in staat, hoeveel slagen het eindrapport van de Onderzoeksraad voor de Veiligheid om de arm houdt, Rusland staat op een onoverbrugbare achterstand. Zo weten we al dat een Russische BUK-raket het vliegtuig met 298 inzittenden heeft neergeschoten. Dat Russen het toestel hebben geleverd, geplaatst en weggevoerd, staat op beeld. Dat ermee is geschoten, tonen twitterberichten en geluidsfragmenten aan.

Maar dat alles betekent niet dat Rusland de zaak op voorhand verliest. De status van grote mogendheid heeft het niet voor niets. Het regime-Poetin doet er dan ook van alles aan om verwarring te zaaien, bewijzen te ontkrachten, verdachten te verstoppen. Nog meer verwarring te zaaien, opties open te houden, de rechtsgang te belemmeren.

Wat dat met het wereldkampioenschap voetbal te maken heeft? Alles! Het Nederlands elftal zou niet moeten willen spelen ter meerdere eer en glorie van een bewind dat zoveel onschuldige mensen het leven heeft genomen, zoveel families, ja een heel land, in rouw heeft gedompeld.

Dus mogen we FIFA-baas Sepp Blatter voor één keer dankbaar zijn. Op voorwaarde dat de kenners gelijk hebben, natuurlijk. Want denk niet dat wij de kracht hebben een daad te stellen. De sporters zullen klagen dat zij de dupe zijn van een politiek schimmenspel. De liefhebbers zullen opwerpen dat politiek en sport niets met elkaar te maken hebben. Maar doorslaggevend is het nee, van ene Hans de Boer, voorzitter van het VNO/NCW. Hij zal hoogstpersoonlijk voor een boycot gaan liggen.

Written by sjonkritmeester

July 27, 2015 at 12:14 am

Posted in Column

Tagged with , , , ,

HET IS TOCH WEL EEN FEITJE

leave a comment »

Moslimjongeren klagen veel over discriminatie. Het hebben van een Arabisch klinkende naam is al voldoende om die baan aan je neus voorbij te zien gaan of op straat door een agent te worden aangehouden die naar je identiteitskaart vraagt. Ook kan je in de tram zo maar worden uitgescholden. O, al die boze ogen.

Discriminatie is verschrikkelijk, ongepast, gevaarlijk, ongrijpbaar. Maar het gebeurt, en moslimjongeren hebben er last van. De samenleving zal de klachten serieus moeten nemen, ze moeten onderzoeken, er werk van maken.

Vermoedelijk, wel zeker, hechten Nederlanders te weinig waarde aan de beweringen van moslimjongeren die toch ook Nederlanders zijn. Gaan ze er te gemakkelijk aan voorbij, met alle gevolgen van dien. Immers, discriminatie brengt onvrede, boosheid, frustratie. Misschien keert het slachtoffer zich wel af van de maatschappij. Zint hij/zij op wraak.

Toch is er iets vreemds. Het is niet anders, we kunnen er niet omheen. Maar, het is toch wel een feitje! Homoseksuelen moeten het niet proberen hand in hand door bepaalde wijken in Amsterdam, Den Haag of Utrecht te lopen. Ga ook niet met een keppeltje op. Een scheldwoord is het minste dat een homo of een Jood naar het hoofd geslingerd krijgt.

Discriminatie kun je het beste tegengaan door het goede voorbeeld te geven, te laten merken en er werk van te maken dat je een fervent tegenstander bent van vooroordelen en de bejegening van medeburgers om wie ze zijn.

Hoe mooi zou het dan ook niet zijn als moslims homoseksuelen en Joden de vrijheid geven waar zij zelf recht op hebben. Dat kan gemakkelijk, hoeft geen cent te kosten. Moslims hoeven homoseksuelen en Joden alleen maar welkom te heten. Hen uit te nodigen. Te garanderen dat ze veilig door de wijk kunnen lopen, ’s morgens, ’s middags en ’s avonds.

Houd het vol. Doe het niet alleen maar groepsgewijs. Praat erover met de jongeren. Maak het structureel. Ik voorspel: de volgende baan is voor jou. Ik beloof: je voelt je in elk geval een stuk beter. Je straalt zelfvertrouwen uit. Kijkt vriendelijker uit je ogen. De sollicitatiebrief wordt creatiever. Ha, de werkgever heeft de jouwe eruit gepikt. Je bent uitgenodigd, dringt zelfs door tot de laatste ronde. Op de eerste mag je beginnen.

Written by sjonkritmeester

July 25, 2015 at 12:20 am

Posted in Column

Tagged with , , ,