sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Archive for September 2015

HET GEVAAR KOMT VAN LINKS

leave a comment »

Dat is dus de Europese Unie. Óf je nu Alexander Pechtold bent oftewel een vurig voorvechter van een verdere eenwording van de Europese Unie, óf Mark Rutte die het belang van de soevereine staat onderkent, óf je Jan Janssen heet, óf baronesse Ella van Roёll tot Nispenven, het schaamrood moet je naar de kaken zijn gevlogen. Meer nog dan de schuldencrisis, de euro en de moeizame besluitvorming leggen de mensonterende toestanden rond de vluchtelingen het kernprobleem van de gemeenschap bloot.

En dat probleem betreft de onmacht van de politiek om in te spelen op actuele ontwikkelingen èn vast te houden aan de waarden waarvoor de Europese Unie staat. Aan de drenkelingen in de Middellandse Zee zijn wij inmiddels gewend. Cynici kunnen bij de foto van het jongetje Aylan Kurdi prikkelende vragen bedenken, de overvolle treinen en de bouw van muren roepen vervelende herinneringen op. Dat Duitsland de grenzen sluit voor een ongecontroleerde vluchtelingenstroom zal na de uitspraken van bondskanselier Angela Merkel begrip opwekken, maar wie de Hongaren de vluchtelingen ziet voeden alsof zij oppassers in de dierentuin zijn, weet dat hier iets helemaal, echt grondig mis is.

Immers, een overheid die dit allemaal toelaat, begrijpt niets van de Europese Unie zoals die is bedoeld. Niets van democratie, vrede, rechtvaardigheid, mededogen. Toch kan het nauwelijks een verrassing zijn want het regime van president Viktor Orban staat al jaren in de beklaagdenbank als het gaat om vrijheid van meningsuiting, rechten van minderheden, onafhankelijke rechtspraak. En een feit is dat ook de democratische kwaliteit in Bulgarije, Roemeniё, Slowakije te wensen overlaat. Zelfs de Grieken kunnen er veel leren als het gaat om corruptie en vriendjespolitiek.

Veel belangstelling voor deze ontwikkeling is er dan weer niet. Dat wil zeggen, de lidstaten sluiten niet eens zo stiekem de ogen vanwege de economische voordelen zoals de openstelling van de grenzen, het vrije verkeer en de aanwas van goedkope arbeidskrachten. De onvrede en de groei van nationaalpopulistische gevoelens nemen zij daarbij voor lief.

Veranderen doet de mens blijkbaar niets. In de jaren 1930 grepen rechtse sterke mannen in Europa de macht, en er waren genoeg politici in het Westen die aan Mussolini en Hitler de voorkeur gaven boven het echte gevaar, het rode gevaar van links. Ook anno 2015 lijkt de gevestigde macht vooral aanstoot te nemen van alles wat links heet. Van Keynes willen de Europese politici niets weten, Brussel zal maar wat blij zijn als de conservatieve partij Nieuwe Democratie bij de parlementsverkiezingen van 20 september Syriza de hielen laat zien. Ook de opkomst van Podemos in Spanje ontmoet de nodige scepsis.

Maar alles valt in het niet bij de woedende, haast hysterisch-kwaadaardig-vijandige reacties op de verkiezing van de Britse parlementariёr Jeremy Cobdyn tot partijleider van Labour. Natuurlijk, Cobdyn is erg links. Marxistisch, pacifistisch, reactionair, anti-Navo, anti-Israёl. Je mag het hem allemaal noemen. Kortom, een gezond wantrouwen verdient hij alleszins.

Niettemin is het te gek voor woorden dat de uitvinder van New Labour, oud-premier Tony Blair en gelijkgezinden en nu ook de Conservatieve premier David Cameron zo’n grote mond opzetten, hel en verdoemenis preken. Zelfs weigeren zij de verkiezing van Cobdyn te respecteren. Want juist zij zijn verantwoordelijk voor de stemming die in Groot-Britanniё en op het continent heeft postgevat. Zijn omarming van het neoliberalisme en het brede midden heeft niet alleen veel navolging gevonden, maar er vooral toe geleid dat de traditionele achterban zich in de steek gelaten voelt, het gevoel heeft de lasten van de economische crisis te moeten dragen.

Extremisme is nooit een oplossing, leidt al gauw tot ellende. Voor een tunnelvisie geldt hetzelfde. Dat Blair nauwelijks twijfel kent, Labour als middel heeft gezien om zijn grote gelijk op een hoger plan te brengen, heeft de Belgische journalist Ivan Ollevier mooi beschreven in, ‘De man die nergens vandaan kwam’.

Misschien zijn Blairs collega’s in Nederland uit ander hout gesneden. Toch geeft het te denken als minister van financiën en voorzitter van de Eurogroep, Jeroen Dijsselbloem in het programma College Tour op de vraag van presentator Twan Huys: “Wat beweegt u, eigenlijk. Waarom doet u het”? antwoordt: “Omdat ik het werk zo leuk vind”. “Ik bedoel, wat beweegt u? Wat is de idee waarmee u politiek bedrijft”? probeerde Twan Huys nog eens. Dijsselbloem: “Mij gaat het om compassie. Ja, dat is het compassie”! en het gezicht van de PvdA-bewindsman verraadde dat hijzelf uiterst content was met het antwoord.

Helaas voor de minister, compassie mag een deugd zijn, als omschrijving van het socialistische ideaal komt het weinig overtuigend over.

Written by sjonkritmeester

September 13, 2015 at 10:57 pm

GERUSTSTELLEND NIEUWS UIT TEHERAN

leave a comment »

Dat is nog eens een geruststellend bericht dat de bewierookte Volkskrantcorrespondent Thomas Erdbrink de wereld instuurt. Want nee, “ayatollah Ali Khamenei van Iran heeft niet gezegd dat hij Israёl zal vernietigen. Hij zei alleen maar dat er met Gods wil over 25 jaar geen Zionistische staat bestaat”.

De ayatollah voegde er volgens CNN trouwens nog een zin aan toe, en wel deze: “Jihad en heldendom zullen er tot dat moment voor zorgen dat Zionisten, lees: Joden, c.q. Israёliёrs, geen rustig moment hebben”. Maar dàt meldt Erdbrink dan weer niet.

De afgelopen jaren heeft Thomas Erdbrink die ook voor The New York Times werkt, naam gemaakt met de vierdelige televisieserie ‘Onze Man in Teheran’. De serie gaf een verrassende inkijk in het dagelijkse leven van Iran. De haat tegen Joden en Amerika was aanwezig. Maar de onderliggende boodschap leek toch dat westerlingen het allemaal zo zwaar niet moesten nemen, dat Iran best wel een beschaafde natie is die geen kwaad in de zin heeft.

Toegegeven, recente verkiezingen waaronder die van president Hassan Rouhani wijzen erop dat misschien wel een meerderheid genoeg heeft van de islamitische dictatuur. Dat zij mee wil in de vaart der volkeren. Niettemin rest de vraag waarom de correspondent van de Volkskrant en The New York Times dit allemaal naar buiten mocht brengen. Want zoveel is zeker, ayatollah Khameneis woord is wet in de Islamitische Republiek terwijl hij de Revolutionaire Garde achter zich weet. Met andere woorden, als Iran er geen belang bij had, was Thmas Erdbrink allang het land uitgezet of erger nog.

Intussen is het atoomakkoord met Iran nu wel een feit. President Obama heeft zich verzekerd van voldoende stemmen in het Congres. De beperkingen voor de productie van het hoogverrijkt uranium reiken tot 15 jaar, dus ruim binnen de termijn waarover ayatollah Khamenei het heeft.

Misschien heeft Thomas Erdbrink alle gelijk van de wereld. Alle lof voor de televisieserie. Maar liever zou ik hebben dat een correspondent zich houdt bij de beschrijving van de ware aard van een regime, in plaats van zich over te geven aan een vorm van illusiejournalistiek.

Written by sjonkritmeester

September 11, 2015 at 9:06 pm

‘NIETS AAN DE HAND’, ALDUS LAVROV

leave a comment »

Een dag of tien geleden druppelden de berichten voor het eerst via de media naar buiten: “Rusland voert militaire versterkingen en manschappen aan voor het regime van president Bashar Al-Assad in Syriё. Zelfs zouden soldaten al meevechten tegen de rebellen”.

De Amerikaanse minister van buitenlandse zaken John Kerry vroeg bij collega Sergei Lavrov om opheldering. “Niets aan de hand. Het gaat om adviseurs en humanitaire hulp”, aldus de topdiplomaat aan wie het geven van geruststellende antwoorden wel is toevertrouwd.

Inmiddels zijn de berichten het stadium van geruchten gepasseerd. Zo bevestigde het Amerikaanse ministerie van buitenlandse zaken dat Griekenland en Bulgarije is gevraagd het luchtruim te sluiten voor Russische militaire vluchten. Intussen zou het Russische leger direct betrokken zijn bij de bouw van een militaire vliegbasis vanwaar aanvallen op IS kunnen worden uitgevoerd.

Zoveel is al sinds het begin van de Syrische burgeroorlog duidelijk, Rusland is er alles aan gelegen om de dictator Assad in het zadel te houden. De geschiedenis leert dat een dergelijke betrokkenheid begint met het sturen van adviseurs en materieel, uitloopt op een militaire interventie en eindigt in een verschrikkelijke ellende.

Written by sjonkritmeester

September 11, 2015 at 12:10 am

Posted in Column

Tagged with , , , ,

PERFECT PLAATJE VOOR LEIDERSCHAP

leave a comment »

Wat je ook van PvdA-leider Diederik Samsom vindt, hij lijkt nog even bewogen en vastbesloten als in de tijd dat hij met Greenpeace actie voerde voor een betere wereld. Neem minister van financiёn, Jeroen Dijsselbloem. Streng, een tikje rechtlijnig, zò kent Nederland en trouwens heel Europa hem. Ook op de bestuurlijke capaciteiten en intelligentie van vicepremier Lodewijk Asscher valt weinig af te dingen. Hèm zou je zelfs van enige soepelheid kunnen betichten.

PvdA-coryfee Felix Rottenberg wil een wisseling van de wacht, hoewel ook hij zal inzien dat het driemanschap het welhaast perfecte plaatje biedt voor politiek leiderschap. Alle drie bevinden zich in de kracht van hun leven, kunnen de wereld aan. De kiezers herkennen de bekwaamheden. Je zou zeggen, dolblij is een partij die dat soort mensen voorbrengt.

Vergelijk dat eens met Labour, de Britse zusterpartij waarvan de leden op het punt staan de extreemlinkse grijsaard Jeremy Cobdyn tot leider te promoveren. Een socialist van het oude soort, een communist en pacifist. “Doe het niet”! waarschuwt oud-premier Tony Blair die een decennium terug zijn partij naar grote successen voerde. Één probleempje had Blair maar: Nog altijd tasten biografen in het duister waarvoor de leider van de socialistische partij eigenlijk stond.

De felle reacties op Rottenbergs coup in de Volkskrant zijn voorspelbaar en begrijpelijk misschien. Maar laat dat ene puntje er nu net de oorzaak van zijn dat de PvdA anno 2015 van de ene verkiezingsnederlaag naar de andere stormt.

Written by sjonkritmeester

September 10, 2015 at 12:10 am

Posted in Column

Tagged with , , , , ,

HIER ZIT DUS MÉÉR ACHTER

leave a comment »

Ha, eindelijk weer eens een Vrij Nederlandartikel dat reuring geeft. Vriend en vijand in Den Haag zijn het trouwens eens, Felix Rottenbergs dagen als voorzitter van de PvdA-kandidatencommissie zijn geteld. Je kan nu eenmaal niet ongestraft de politiek leider afserveren.

Het prominente PvdA-lid deed dat tòch in een gesprek waaraan ook scheidend SP-voorzitter Jan Marijnissen hadden deelnam. Rottenberg ziet in Diederik Samsom een bevlogen kandidaat-minister duurzaamheid, een bedrijfsleider, maar geen leider die de PvdA nodig heeft. Nee, dan minister van sociale zaken, Lodewijk Asscher. Die heeft het volgens Rottenberg helemaal, inclusief het linkse imago waaraan de sociaaldemocraten zoveel behoefte hebben.

“Dom, dom, dom”, schreeuwt Den Haag omdat het ongeleide projectiel Rottenberg zich weer eens heeft laten gaan. “Dom”, omdat Rottenberg het niet alleen Samsom maar ook Asscher onmogelijk maakt. De minister van sociale zaken mag dan populairder zijn dan de fractieleider. Diens plek overnemen, is een probleem op zich. In elk geval zullen velen het als verraad beschouwen, een dolkstoot in de rug.

Dom, want de partij moet op zoek naar een andere voorzitter kandidatencommissie. “Dom, dom, dom”. Dat kan Den Haag nu wel vinden, maar de 58-jarige Felix Rottenberg gaat al zo lang mee, is een politiek dier, gepokt en gemazeld.

Hier zit dus méér achter. Jan Marijnissen was niet zomaar een gesprekspartner, en de Burcht van Berlage in Amsterdam waar het gesprek plaatsvond was niet zomaar een gebouw. Het was de plek vanwaar de socialist, Henri Polak in het begin van de 20ste eeuw zijn Algemene Nederlandse Diamantbewerkersbond aanvoerde.

Rottenberg wil met de SP en GroenLinks de komende verkiezingen in, maar zal zich realiseren dat er wel iets moet gebeuren. Hij zal de PvdA moeten openbreken, een crisis veroorzaken. En wie weet, duikt er dan vanuit de Nederlandse sociaaldemocratische krochten nog een bekwaam partijlid op met revolutionair elan.

Written by sjonkritmeester

September 9, 2015 at 12:10 am

PIM FORTUYN HAD HET IN DE GATEN

leave a comment »

Een icoon van de Nederlandse televisie-journalistiek is hij nog steeds. Paul Witteman hoort bij de VARA, de Vereeniging van Arbeiders Radio Amateurs. Gisteren gaf hij blijk van een welhaast blinde verering voor voormalig PvdA-premier Wim Kok. Dat màg. Alleen snap ik het niet.

Paul Witteman was te gast bij De Wereld Draait Door, en het onderwerp was het tweeluik van Andere Tijden, ‘De Strijd van Wim Kok’. Witteman noemde de premier van twee Paarse kabinetten een staatsman van het kaliber Drees. Een politicus, groter nog dan zijn voorganger Ruud Lubbers.

Kok, de staatsman. Zo presenteerde de oud-vakbondsleider zich ook toen hij in 1994 eenmaal premier was. Hij was er voor alle Nederlanders. Alleen dreef de PvdA onder zijn leiding almaar weg van de oude idealen, het neoliberalisme, de vrije markt en het grootkapitaal omhelzend.

VARA-man Witteman heeft Kok van nabij meegemaakt. Misschien was Kok een staatsman, maar dan wel één die zijn partij ontdeed van zijn ideologische vleugels en zo naar de gallemiezen liet gaan. Ene Pim Fortuyn had dat haarfijn in de gaten, en stapte in de open ruimte. De journalist is dat blijkbaar ontgaan. Of niet. Maar ook die vaststelling geeft te denken.

Written by sjonkritmeester

September 8, 2015 at 12:09 am

Posted in Column

Tagged with , , , , ,

INEENSTORTING VAN DE DERDE WEG

leave a comment »

7 september 2015
Tenenkrommend is het interview van PvdA-voorzitter Hans Spekman in de Volkskrant, ‘Rood tot na de dood’. Naar links wil hij voor de zoveelste keer, diametraal staan tegenover de rechtse VVD. Honderdduizend leden beloofde de voorzitter bij zijn aantreden de partij in 2012. Het zijn er 50.000. Reden genoeg om af te treden. Dus blijft Spekman zitten en acht ook fractieleider Diederik Samsom zich onmisbaar na drie verkiezingsnederlagen en een volgende op komst.

Genoeg familiegedoe in het interview, maar geen begin van een analyse waarvoor toch aanleiding genoeg is. Want wat we zien, is het failliet, de totale ineenstorting van de Derde Weg, de keuze voor het neoliberalisme, de vrije markt, privatiseringen en het grote midden waaraan trouwens niet alleen de PvdA zich overgaf. Vijftien jaar geleden waren de sociaaldemocraten aan de macht, in Nederland, Duitsland, Groot-Brittanniё, Frankrijk, Spanje, en allemaal voerden ze eenzelfde koers.

Niet alleen in Nederland plukken diezelfde sociaaldemocraten nu de zure vruchten van hun keuze die ten koste ging van hun traditionele achterban. Toegegeven, arbeiders waren een uitstervend ras. Maar er waren genoeg burgers die achterbleven, niet mee konden komen, zich in de steekgelaten voelden. Burgers die voor het oprapen lagen voor linkse partijen als de SP, maar ook voor populisten die hun rechts-nationalistische gedachtegoed opfleurden met pseudosocialistische hebbedingetjes.

De PvdA-strategie was erop gericht een brede volkspartij te worden, links van het midden. De sociaaldemocraten rekenden erop dat zusterpartij D66 te zijner tijd zou opgaan in het grotere geheel. Elke gedachte aan vernieuwing van het politieke systeem werd uitgebannen. Was het al niet genoeg om de SP af te schilderen als een partij die heulde met het communisme en ja, de dictatuur?

Misschien was het ook wel te veel gevraagd. Oud-premier Wim Kok was de partij ontstegen. Zijn opvolger Wouter Bos was jong en nieuw, had weinig met de partij maar moest er wel leiding aan geven. D66 had zijn buik vol van politieke vernieuwing. De roemruchte kroonjuwelen werden met een grote in de kluis gegooid, en het hoeft niemand te verbazen als politiek leider Alexander Pechtold de code onklaar heeft gemaakt. Immers, jonge professionals hebben veel op met de vrije markt, maar niets met een gekozen burgemeester of de invoering van een soort districtenstelsel.

De VVD is niet minder gespleten dan de PvdA. Wie niet herinnert zich het gevecht tussen Mark Rutte en Rita Verdonk om het partijleiderschap? Rutte won. De VVD is de grootste partij van Nederland. Maar het is overduidelijk dat ook hier de waan van de dag, het pluche, de macht hebben gewonnen. Op elk moment kan de strijd tussen de verschillende stromingen opnieuw losbranden.

Het waren de hoogtijdagen van het neoliberalisme. Niettemin maakte het CDA net zo grote fouten als de meer vrijzinnige tegenpolen, met het PVV-drama in 2010 als voorlopig dieptepunt. Maar hoeveel stemmen in Nederland een partij ook verliest, naar buiten wordt niet gekeken. De oude leiders doen een stap terug of worden daartoe gedwongen. Dan volgt een intern onderzoek, stelt de partij de koers vast en treedt een vernieuwd team aan.

Er moet veel, heel veel mis gaan, willen er serieuze vernieuwingen plaatsvinden. Misschien gebeurt het ooit dat sociaalliberalen in PvdA, VVD en D66 bij zinnen komen en de koppen bij elkaar steken. Misschien overwinnen PvdA-socialisten nu hun trots en starten het overleg met Emile Roemer van de SP.

Misschien …….. Zo vreemd is de gedachte nu ook weer niet. In Groot-Brittanniё zoekt de PvdA-zusterpartij Labour het over oud-links, staan de leden op het punt om backbencher Jeremy Corbyn als partijleider te kiezen. De klok terugzetten, is nooit een goed idee. Nederland is Groot-Brittanniё niet. Maar kiezers trekken op basis van een ideaal, een helder, samenhangend verhaal waarin zij zich herkennen, is dat wel degelijk.

Written by sjonkritmeester

September 7, 2015 at 2:07 pm

ER STAAN GENOEG KANTOREN LEEG

leave a comment »

Bij het opinieprogramma Buitenhof zaten aan, Ronald Sørensen, de senator van de PVV en voormalig leider van Leefbaar Rotterdam, het Amsterdamse VVD-raadslid Dilan Yesilgoz, en Carine Bloemhoff, de fractieleider van de PvdA in Groningen.

“Vluchtelingen moeten in de regio worden opgevangen. Dáár moeten de autoriteiten uitmaken wie verder kan”, aldus Dilan Yeslilgoz die als achtjarige met haar ouders uit Turkije is gevlucht. “Helemaal mee eens. Rotterdam heeft al problemen genoeg. De stad kan die Syriёrs er echt niet bij hebben”, gaf Sørensen haar gelijk, om vervolgens Carine Bloemhoff de maat te nemen: “Wij zitten er voor de Rotterdammers. En U”?

De Groningse stelde dat haar stad plaats heeft voor tenminste 1750 vluchtelingen. “Er zijn genoeg leegstaande kantoorgebouwen die voor huisvesting geschikt gemaakt kunnen worden”, voegde ze eraan toe. “Waarom bent u eigenlijk zo streng. U was toch ook eens vluchtelinge?” vroeg presentator Pieter Jan Hagens aan Dilan Yesilgoz. “Ja, maar mijn leven liep gevaar”, pareerde het VVD-raadslid.

De discussie zal zeker voortduren. Toch zie ik liever een doorsnee sociaaldemocraat haar solidariteit betonen, vluchtelingen welkom heten en oplossingen aandragen dan haar collega’s van de VVD en PVV/Leefbaar Rotterdam hun bekrompen, bangige, ‘njet’ verkondigen.

Misschien ook hierom, en ik neem aan dat juist het Amsterdamse raadslid Dilan Yesligoz dat bevestigen kan. Want het moge duidelijk zijn dat je als land maar beter te maken hebt met mensen die zich welkom voelen en kansen krijgen. Punt.

Written by sjonkritmeester

September 7, 2015 at 12:10 am

Posted in Column

Tagged with , , , ,

MAAR KRANKZINNIG BLIJFT HET

leave a comment »

Een relletje op NPO Radio 1. Commentator Jack van Gelder neemt afscheid. Drie collega’s zijn gevraagd hun mening over de meester te geven. Aansprekende, overbekende fragmenten schallen de ether in waaronder die van het wereldkampioenschap voetbal in Frankrijk, 1998, Nederland-Argentiniё: “Bergkamp, Bergkamp, Bergkamp”. Waarop Jack verbaal klaarkwam.

De drie collega’s zijn Jacks leeftijdgenoten, onder wie de onvolprezen Kees Jansma. De man noemt zichzelf journalist, en hij zal ook zo begonnen zijn. In elk geval was hij jarenlang het gezicht van Studio Sport, om vervolgens perschef van het Nederlands elftal te worden. Inmiddels werkt hij voor de commerciёlen.

Johan Derksen is aanwezig, en óók de voormalig hoofdredacteur van Voetbal International heeft zijn opvattingen over het vak. Maar waar Jansma kiest voor enthousiast en kritiekloos volgen, buit Derksen zijn gaven als provocateur en mopperaar uit.

De derde man aan tafel is ‘good old’ Ben de Graaf. De Cruyff-generatie kent de voormalige chef sport van de Volkskrant nog wel. Een prima journalist die het aandurfde om op het hoogtepunt van de 1974-euforie te schrijven dat het Nederlands elftal wel wat hard speelde. “Krankzinnig”, noemt De Graaf het geweld waarmee Van Gelder het luisteren naar een voetbalradioverslag doorgaans tot een hel maakt.

Niettemin lusten ze er op Radio 1 wel pap van. Behalve Van Gelder, hebben met name zijn wielrencollega’s er een handje van. Met journalistiek heeft het allemaal niets te maken. Het is wel de norm. De Van Gelders zijn entertainers, schreeuwers, propagandisten die lak hebben aan de idee dat een journalist altijd kritisch moet zijn, op de slechte èn op de mooie momenten.

Dus liep Jack van Gelder weg, om via De Telegraaf die oude, onverbeterlijke zuurpruim van de Volkskrant de huid vol te schelden, beledigd, kwaad, de schaamte voorbij, en wist NPO-coördinator Laurens Borst niet hoe snel hij de vakman Jack zijn excuses aan moest bieden.

Maar krankzinnig blijft het.

Written by sjonkritmeester

September 5, 2015 at 12:10 am

HET GOEDE NEDERLAND IS GEROERD

leave a comment »

En, bent u ook zo vreselijk geschokt door dat Syrische jongetje, Alan Kurdi, op het strand van Bodrum? Drie jaar was hij nog maar. Ouder mocht hij niet worden. Het is de kracht van het beeld. De foto doet de wereld anders naar vluchtelingen kijken. Het is de foto van het jaar.

We hebben het geweten. “Het goede Nederland is tot tranen toe geroerd”, schalde Radio 1 de ether in. Bij De Wereld Draait Door liet NRC Handelsbladhoofdredacteur Peter Vandermeersch ze al de vrije loop. PvdA-leider Diederik Samsom had niet alleen brok in de keel, zelfs kon hij de slaap niet vatten.

‘De foto die de geschiedenis veranderde’. Zoals in 1963, toen de Amerikaanse fotograaf Nick Ut de 9-jarige Kim Phuc vastlegde, vluchtend, naakt, bedekt met derde graadbrandwonden als gevolg van een napalmbombardement.

Anderen herinneren zich de uitgemergelde Bosniёr Fikret Alic achter het prikkeldraad. De Britse zender ITN schoot de beelden in augustus 1992 toen de Joegoslavische burgeroorlog op zijn hoogtepunt was. Vervolgens verdiende de zender goud geld met de suggestie dat De Tweede Wereldoorlog op herhaling was, compleet met concentratiekampen.

Haast bij toverslag is nu ook de actiekrant De Telegraaf is òm. Of de oproep van Bild Zeitung om vluchtelingen te helpen daartoe bijgedragen heeft, zal de hoofdredactie niet gauw erkennen, feit is dat de Krant van Wakker Nederland gisteren een levensgrote advertentie publiceerde waarin de Bekende Nederlanders hun mededogen tonen. “Het is tijd dat de toon verandert”, aldus de krant waarin het VVD-geluid zo vaak doorklinkt om paal en perk te stellen aan de vluchtelingenstroom.

Of ik geschokt ben? Ik heb zo mijn bedenkingen. Noch Nick Uth noch ITN hebben indertijd de vrede dichterbij gebracht. Op z’n best bevestigen beelden een gevoel dat kijkers al in zich dragen. Velen zijn ontvankelijk voor het leed en zijn bereid mensen in nood te helpen, zelfs hun huis open te stellen. Voor velen is het hemd toch nader dan de rok. Iedereen vindt het erg. Waarom nu? Waarom deze foto? Het punt is: de politiek heeft draagvlak nodig.

Written by sjonkritmeester

September 4, 2015 at 12:10 am