sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Archive for September 2015

HIER ZIT DUS MÉÉR ACHTER

leave a comment »

Ha, eindelijk weer eens een Vrij Nederlandartikel dat reuring geeft. Vriend en vijand in Den Haag zijn het trouwens eens, Felix Rottenbergs dagen als voorzitter van de PvdA-kandidatencommissie zijn geteld. Je kan nu eenmaal niet ongestraft de politiek leider afserveren.

Het prominente PvdA-lid deed dat tòch in een gesprek waaraan ook scheidend SP-voorzitter Jan Marijnissen hadden deelnam. Rottenberg ziet in Diederik Samsom een bevlogen kandidaat-minister duurzaamheid, een bedrijfsleider, maar geen leider die de PvdA nodig heeft. Nee, dan minister van sociale zaken, Lodewijk Asscher. Die heeft het volgens Rottenberg helemaal, inclusief het linkse imago waaraan de sociaaldemocraten zoveel behoefte hebben.

“Dom, dom, dom”, schreeuwt Den Haag omdat het ongeleide projectiel Rottenberg zich weer eens heeft laten gaan. “Dom”, omdat Rottenberg het niet alleen Samsom maar ook Asscher onmogelijk maakt. De minister van sociale zaken mag dan populairder zijn dan de fractieleider. Diens plek overnemen, is een probleem op zich. In elk geval zullen velen het als verraad beschouwen, een dolkstoot in de rug.

Dom, want de partij moet op zoek naar een andere voorzitter kandidatencommissie. “Dom, dom, dom”. Dat kan Den Haag nu wel vinden, maar de 58-jarige Felix Rottenberg gaat al zo lang mee, is een politiek dier, gepokt en gemazeld.

Hier zit dus méér achter. Jan Marijnissen was niet zomaar een gesprekspartner, en de Burcht van Berlage in Amsterdam waar het gesprek plaatsvond was niet zomaar een gebouw. Het was de plek vanwaar de socialist, Henri Polak in het begin van de 20ste eeuw zijn Algemene Nederlandse Diamantbewerkersbond aanvoerde.

Rottenberg wil met de SP en GroenLinks de komende verkiezingen in, maar zal zich realiseren dat er wel iets moet gebeuren. Hij zal de PvdA moeten openbreken, een crisis veroorzaken. En wie weet, duikt er dan vanuit de Nederlandse sociaaldemocratische krochten nog een bekwaam partijlid op met revolutionair elan.

Written by sjonkritmeester

September 9, 2015 at 12:10 am

PIM FORTUYN HAD HET IN DE GATEN

leave a comment »

Een icoon van de Nederlandse televisie-journalistiek is hij nog steeds. Paul Witteman hoort bij de VARA, de Vereeniging van Arbeiders Radio Amateurs. Gisteren gaf hij blijk van een welhaast blinde verering voor voormalig PvdA-premier Wim Kok. Dat màg. Alleen snap ik het niet.

Paul Witteman was te gast bij De Wereld Draait Door, en het onderwerp was het tweeluik van Andere Tijden, ‘De Strijd van Wim Kok’. Witteman noemde de premier van twee Paarse kabinetten een staatsman van het kaliber Drees. Een politicus, groter nog dan zijn voorganger Ruud Lubbers.

Kok, de staatsman. Zo presenteerde de oud-vakbondsleider zich ook toen hij in 1994 eenmaal premier was. Hij was er voor alle Nederlanders. Alleen dreef de PvdA onder zijn leiding almaar weg van de oude idealen, het neoliberalisme, de vrije markt en het grootkapitaal omhelzend.

VARA-man Witteman heeft Kok van nabij meegemaakt. Misschien was Kok een staatsman, maar dan wel één die zijn partij ontdeed van zijn ideologische vleugels en zo naar de gallemiezen liet gaan. Ene Pim Fortuyn had dat haarfijn in de gaten, en stapte in de open ruimte. De journalist is dat blijkbaar ontgaan. Of niet. Maar ook die vaststelling geeft te denken.

Written by sjonkritmeester

September 8, 2015 at 12:09 am

Posted in Column

Tagged with , , , , ,

INEENSTORTING VAN DE DERDE WEG

leave a comment »

7 september 2015
Tenenkrommend is het interview van PvdA-voorzitter Hans Spekman in de Volkskrant, ‘Rood tot na de dood’. Naar links wil hij voor de zoveelste keer, diametraal staan tegenover de rechtse VVD. Honderdduizend leden beloofde de voorzitter bij zijn aantreden de partij in 2012. Het zijn er 50.000. Reden genoeg om af te treden. Dus blijft Spekman zitten en acht ook fractieleider Diederik Samsom zich onmisbaar na drie verkiezingsnederlagen en een volgende op komst.

Genoeg familiegedoe in het interview, maar geen begin van een analyse waarvoor toch aanleiding genoeg is. Want wat we zien, is het failliet, de totale ineenstorting van de Derde Weg, de keuze voor het neoliberalisme, de vrije markt, privatiseringen en het grote midden waaraan trouwens niet alleen de PvdA zich overgaf. Vijftien jaar geleden waren de sociaaldemocraten aan de macht, in Nederland, Duitsland, Groot-Brittanniё, Frankrijk, Spanje, en allemaal voerden ze eenzelfde koers.

Niet alleen in Nederland plukken diezelfde sociaaldemocraten nu de zure vruchten van hun keuze die ten koste ging van hun traditionele achterban. Toegegeven, arbeiders waren een uitstervend ras. Maar er waren genoeg burgers die achterbleven, niet mee konden komen, zich in de steekgelaten voelden. Burgers die voor het oprapen lagen voor linkse partijen als de SP, maar ook voor populisten die hun rechts-nationalistische gedachtegoed opfleurden met pseudosocialistische hebbedingetjes.

De PvdA-strategie was erop gericht een brede volkspartij te worden, links van het midden. De sociaaldemocraten rekenden erop dat zusterpartij D66 te zijner tijd zou opgaan in het grotere geheel. Elke gedachte aan vernieuwing van het politieke systeem werd uitgebannen. Was het al niet genoeg om de SP af te schilderen als een partij die heulde met het communisme en ja, de dictatuur?

Misschien was het ook wel te veel gevraagd. Oud-premier Wim Kok was de partij ontstegen. Zijn opvolger Wouter Bos was jong en nieuw, had weinig met de partij maar moest er wel leiding aan geven. D66 had zijn buik vol van politieke vernieuwing. De roemruchte kroonjuwelen werden met een grote in de kluis gegooid, en het hoeft niemand te verbazen als politiek leider Alexander Pechtold de code onklaar heeft gemaakt. Immers, jonge professionals hebben veel op met de vrije markt, maar niets met een gekozen burgemeester of de invoering van een soort districtenstelsel.

De VVD is niet minder gespleten dan de PvdA. Wie niet herinnert zich het gevecht tussen Mark Rutte en Rita Verdonk om het partijleiderschap? Rutte won. De VVD is de grootste partij van Nederland. Maar het is overduidelijk dat ook hier de waan van de dag, het pluche, de macht hebben gewonnen. Op elk moment kan de strijd tussen de verschillende stromingen opnieuw losbranden.

Het waren de hoogtijdagen van het neoliberalisme. Niettemin maakte het CDA net zo grote fouten als de meer vrijzinnige tegenpolen, met het PVV-drama in 2010 als voorlopig dieptepunt. Maar hoeveel stemmen in Nederland een partij ook verliest, naar buiten wordt niet gekeken. De oude leiders doen een stap terug of worden daartoe gedwongen. Dan volgt een intern onderzoek, stelt de partij de koers vast en treedt een vernieuwd team aan.

Er moet veel, heel veel mis gaan, willen er serieuze vernieuwingen plaatsvinden. Misschien gebeurt het ooit dat sociaalliberalen in PvdA, VVD en D66 bij zinnen komen en de koppen bij elkaar steken. Misschien overwinnen PvdA-socialisten nu hun trots en starten het overleg met Emile Roemer van de SP.

Misschien …….. Zo vreemd is de gedachte nu ook weer niet. In Groot-Brittanniё zoekt de PvdA-zusterpartij Labour het over oud-links, staan de leden op het punt om backbencher Jeremy Corbyn als partijleider te kiezen. De klok terugzetten, is nooit een goed idee. Nederland is Groot-Brittanniё niet. Maar kiezers trekken op basis van een ideaal, een helder, samenhangend verhaal waarin zij zich herkennen, is dat wel degelijk.

Written by sjonkritmeester

September 7, 2015 at 2:07 pm

ER STAAN GENOEG KANTOREN LEEG

leave a comment »

Bij het opinieprogramma Buitenhof zaten aan, Ronald Sørensen, de senator van de PVV en voormalig leider van Leefbaar Rotterdam, het Amsterdamse VVD-raadslid Dilan Yesilgoz, en Carine Bloemhoff, de fractieleider van de PvdA in Groningen.

“Vluchtelingen moeten in de regio worden opgevangen. Dáár moeten de autoriteiten uitmaken wie verder kan”, aldus Dilan Yeslilgoz die als achtjarige met haar ouders uit Turkije is gevlucht. “Helemaal mee eens. Rotterdam heeft al problemen genoeg. De stad kan die Syriёrs er echt niet bij hebben”, gaf Sørensen haar gelijk, om vervolgens Carine Bloemhoff de maat te nemen: “Wij zitten er voor de Rotterdammers. En U”?

De Groningse stelde dat haar stad plaats heeft voor tenminste 1750 vluchtelingen. “Er zijn genoeg leegstaande kantoorgebouwen die voor huisvesting geschikt gemaakt kunnen worden”, voegde ze eraan toe. “Waarom bent u eigenlijk zo streng. U was toch ook eens vluchtelinge?” vroeg presentator Pieter Jan Hagens aan Dilan Yesilgoz. “Ja, maar mijn leven liep gevaar”, pareerde het VVD-raadslid.

De discussie zal zeker voortduren. Toch zie ik liever een doorsnee sociaaldemocraat haar solidariteit betonen, vluchtelingen welkom heten en oplossingen aandragen dan haar collega’s van de VVD en PVV/Leefbaar Rotterdam hun bekrompen, bangige, ‘njet’ verkondigen.

Misschien ook hierom, en ik neem aan dat juist het Amsterdamse raadslid Dilan Yesligoz dat bevestigen kan. Want het moge duidelijk zijn dat je als land maar beter te maken hebt met mensen die zich welkom voelen en kansen krijgen. Punt.

Written by sjonkritmeester

September 7, 2015 at 12:10 am

Posted in Column

Tagged with , , , ,

MAAR KRANKZINNIG BLIJFT HET

leave a comment »

Een relletje op NPO Radio 1. Commentator Jack van Gelder neemt afscheid. Drie collega’s zijn gevraagd hun mening over de meester te geven. Aansprekende, overbekende fragmenten schallen de ether in waaronder die van het wereldkampioenschap voetbal in Frankrijk, 1998, Nederland-Argentiniё: “Bergkamp, Bergkamp, Bergkamp”. Waarop Jack verbaal klaarkwam.

De drie collega’s zijn Jacks leeftijdgenoten, onder wie de onvolprezen Kees Jansma. De man noemt zichzelf journalist, en hij zal ook zo begonnen zijn. In elk geval was hij jarenlang het gezicht van Studio Sport, om vervolgens perschef van het Nederlands elftal te worden. Inmiddels werkt hij voor de commerciёlen.

Johan Derksen is aanwezig, en óók de voormalig hoofdredacteur van Voetbal International heeft zijn opvattingen over het vak. Maar waar Jansma kiest voor enthousiast en kritiekloos volgen, buit Derksen zijn gaven als provocateur en mopperaar uit.

De derde man aan tafel is ‘good old’ Ben de Graaf. De Cruyff-generatie kent de voormalige chef sport van de Volkskrant nog wel. Een prima journalist die het aandurfde om op het hoogtepunt van de 1974-euforie te schrijven dat het Nederlands elftal wel wat hard speelde. “Krankzinnig”, noemt De Graaf het geweld waarmee Van Gelder het luisteren naar een voetbalradioverslag doorgaans tot een hel maakt.

Niettemin lusten ze er op Radio 1 wel pap van. Behalve Van Gelder, hebben met name zijn wielrencollega’s er een handje van. Met journalistiek heeft het allemaal niets te maken. Het is wel de norm. De Van Gelders zijn entertainers, schreeuwers, propagandisten die lak hebben aan de idee dat een journalist altijd kritisch moet zijn, op de slechte èn op de mooie momenten.

Dus liep Jack van Gelder weg, om via De Telegraaf die oude, onverbeterlijke zuurpruim van de Volkskrant de huid vol te schelden, beledigd, kwaad, de schaamte voorbij, en wist NPO-coördinator Laurens Borst niet hoe snel hij de vakman Jack zijn excuses aan moest bieden.

Maar krankzinnig blijft het.

Written by sjonkritmeester

September 5, 2015 at 12:10 am

HET GOEDE NEDERLAND IS GEROERD

leave a comment »

En, bent u ook zo vreselijk geschokt door dat Syrische jongetje, Alan Kurdi, op het strand van Bodrum? Drie jaar was hij nog maar. Ouder mocht hij niet worden. Het is de kracht van het beeld. De foto doet de wereld anders naar vluchtelingen kijken. Het is de foto van het jaar.

We hebben het geweten. “Het goede Nederland is tot tranen toe geroerd”, schalde Radio 1 de ether in. Bij De Wereld Draait Door liet NRC Handelsbladhoofdredacteur Peter Vandermeersch ze al de vrije loop. PvdA-leider Diederik Samsom had niet alleen brok in de keel, zelfs kon hij de slaap niet vatten.

‘De foto die de geschiedenis veranderde’. Zoals in 1963, toen de Amerikaanse fotograaf Nick Ut de 9-jarige Kim Phuc vastlegde, vluchtend, naakt, bedekt met derde graadbrandwonden als gevolg van een napalmbombardement.

Anderen herinneren zich de uitgemergelde Bosniёr Fikret Alic achter het prikkeldraad. De Britse zender ITN schoot de beelden in augustus 1992 toen de Joegoslavische burgeroorlog op zijn hoogtepunt was. Vervolgens verdiende de zender goud geld met de suggestie dat De Tweede Wereldoorlog op herhaling was, compleet met concentratiekampen.

Haast bij toverslag is nu ook de actiekrant De Telegraaf is òm. Of de oproep van Bild Zeitung om vluchtelingen te helpen daartoe bijgedragen heeft, zal de hoofdredactie niet gauw erkennen, feit is dat de Krant van Wakker Nederland gisteren een levensgrote advertentie publiceerde waarin de Bekende Nederlanders hun mededogen tonen. “Het is tijd dat de toon verandert”, aldus de krant waarin het VVD-geluid zo vaak doorklinkt om paal en perk te stellen aan de vluchtelingenstroom.

Of ik geschokt ben? Ik heb zo mijn bedenkingen. Noch Nick Uth noch ITN hebben indertijd de vrede dichterbij gebracht. Op z’n best bevestigen beelden een gevoel dat kijkers al in zich dragen. Velen zijn ontvankelijk voor het leed en zijn bereid mensen in nood te helpen, zelfs hun huis open te stellen. Voor velen is het hemd toch nader dan de rok. Iedereen vindt het erg. Waarom nu? Waarom deze foto? Het punt is: de politiek heeft draagvlak nodig.

Written by sjonkritmeester

September 4, 2015 at 12:10 am

IN BRUSSEL KRUISEN ZE DE VINGERS

leave a comment »

Met het oog op de parlementsverkiezingen van 20 september meldt het persbureau Reuters: ‘De Griekse regeringspartij Syriza van premier Alexis Tsipras kan rekenen op 25 procent van de kiezers tegen 25,3 voor de conservatieve Nieuwe Democraten’.

Tien dagen geleden gaven de peilingen Syriza nog een ruime voorsprong. Premier Alexis Tsipras schreef de verkiezingen uit nadat Europa hem en de Grieken het mes op de keel geeft gezet om een bezuinigingspakket inclusief hervormingen door te drukken. Als hij wint, moet Syriza precies die politiek voeren waartegen de Grieken in opstand waren gekomen, een politiek waarvoor de oude partijen verantwoordelijk zijn, waarvan de Nieuwe Democraten er zeker één is.

Premier Tsipras leek zeker van de overwinning. Intussen zijn de vingers in Brussel, Berlijn en Den Haag gekruist. Misschien bidden Schäuble, Rutte en Dijsselbloem er niet om, door hun hoofden zal de gedachte spoken: “Alsjeblieft, laat het gebeuren. Geef ons Evangelos Meimarakis, of anders oud-premier Antonis Samaras. Dat Syriza en Tsipras verdwijnen mogen, om nooit meer terug te komen”.

Want o, wat hebben ze een hekel aan dat linkse gedoe. Het is een innerlijke weerzin. Hun afkeer van Tsipras en vooral die Varoufakis grenst aan haat. Wat hadden ze die Grieken graag uit de Eurozone gegooid. En kijk nu eens. Nog twee weken zijn er te gaan. De oude vrienden staan al klaar. Als het een beetje meezit, kan Brussel eindelijk weer zaken met Athene doen, zoals vroeger.

Written by sjonkritmeester

September 3, 2015 at 12:45 am