sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

‘CUBA 1962’ IS AKELIG DICHTBIJ

leave a comment »

Cuba, oktober 1962. Hoogtepunt van de Koude Oorlog. Dertien dagen hield de wereld de adem in. De spanning tussen de grootmachten Verenigde Staten en de Sovjetunie was zo hoog opgelopen dat het wel tot een uitbarsting moest komen. Toen keerden de Sovjetschepen om. Een kernoorlog was voorkomen. Geen Russische raketten kwamen er op Cuba.

Het Westen heeft gewonnen, was de gedachte in onze kringen. De foto’s van de kerende schepen spraken duidelijke taal. Zo treed je de Russen tegemoet. Niet bang wezen. Je kracht tonen. Dan geven ze wel toe. Dat de Amerikanen op hun beurt de raketinstallaties in Turkije ontmantelden kwam pas later naar buiten, is hooguit voer voor tactische fijnproevers.

Oost en West beseften dat de wereld aan een catastrofe was ontsnapt. De hotline, een directe verbinding tussen Washington en Moskou werd ingesteld. Er waren nog vele crises. De Praagse Lente, de inval in Afghanistan, de SS-raketten. De dreiging van een kernoorlog was een kenmerk van de Koude Oorlog. Maar nooit leek het gevaar op de totale vernietiging zo dichtbij als in oktober 1962.

Twintig jaar geleden nog maar, maakte de Amerikaanse hoogleraar Francis Fukuyama furore met ‘Het Einde van de Geschiedenis’. De grote tegenstellingen waren voorbij. Het liberaalkapitalisme had gewonnen. De democratie vierde triomfen. Overal in de wereld stonden rijen trotse mensen urenlang om hun stem uit te brengen. De Muur was gevallen, de communistische dictatuur ingestort.

Maar het feest is over. Fukuyama heeft zijn excuus aangeboden omdat hij zich vergist heeft. Anno 2015 is de wereld zoveel gecompliceerder en gevaarlijker nog. De radicale islam heeft geen kernwapens maar de dreiging die ervan uitgaat, is er niet minder om.

Uit de resten van het Sovjetimperium herrees zowaar een nieuw Rusland. Niet in staat om het verlies aan macht om te zetten in een constructieve politiek, klampen Poetin en zijn regeringskliek zich vast aan oude dromen en levenssferen, er rotsvast van overtuigd dat alleen keiharde machtspolitiek uitkomst kan bieden, naar binnen en naar buiten toe. Buurlanden zijn al hun plaats gewezen, elke oppositie wordt de kop ingedrukt. Het eiland de Krim is geannexeerd, een oorlog begonnen in Oekraїne.

Maar dat neemt niet weg dat het land van Poetin te klein, te arm, te achterlijk om zich te meten met de grootheden, Verenigde Staten en China. Wel zijn er opties om bressen te slaan in de verdediging van de vijand. Van het Westen, de NAVO, de Verenigde Staten van Amerika, de Europese Unie. Poetin kent de zwaktes. Poetin weet dat Europa verdeeld is, en zijn leger heeft afgedankt. Weet dat de Verenigde Staten zijn buik vol heeft van oorlogen die het toch niet winnen kan. Dat de chaos van het Midden-Oosten kansen biedt, hoef je een voormalig geheim agent niet te vertellen, en net zo min dat je met bluffen en dreigen een eind komen kan.

Op naar het Midden-Oosten, nu, de Syrische burgeroorlog. De hemel weet wat Poetin en zijn minister van buitenlandse zaken, Sergei Lavrov, bekokstoofd hebben om het sji’itische regime van Bashar al-Assad in Damascus te redden. Maar zoveel is zeker, de samenwerking tussen Rusland, Iran, Hezbollah en Assad betekent groot gevaar voor het Westen, de olievoorziening. Voor de min of meer gematigde oppositie, voor Israёl, voor de wereldvrede.

Tegelijk is het een politiek van bluf. Misschien lukt het Poetin om Bashar al Assad overeind te houden, de Russische positie uit te bouwen en de Islamitische Staat in toom te houden. Maar niets gaat voor niets.. Ook Russische soldaten zullen het te leven laten. Er kunnen aanslagen volgen. Het de Russische schatkist in elk geval miljarden Poetin en zijn kliek roebels kosten.

Nooit is er een moment van rust. Op elk moment, op elke plaats kan iedereen toeslaan. De Poetins van deze wereld kunnen niet ophouden. Ze moeten de sterkste zijn. Een enkele overwinning is niet genoeg, er moet een tweede volgen. De vijand moet vernederd worden. Alleen als die vijand eensgezind en krachtig is, zal de Russische leider wellicht inbinden. Maar hij moet wel overtuigd worden. Alleen daarom al is een herhaling van ‘Cuba 1962’ akelig dichtbij.
http://www.krantmeteenmening.nl

Advertisements

Written by sjonkritmeester

October 5, 2015 at 3:18 pm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: