sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Archive for December 2015

PSV WORDT KAMPIOEN

leave a comment »

Als er één zekerheid is, is het wel dat de toekomst niet is te voorspellen, het leven geen garanties biedt. Elke stap die we zetten, is een stap in den blinde, een groot avontuur. Dus, pas op voor de visionairs, de zieners. Oplichters zijn het. Charlatans. Praatjesmakers.

Misschien zijn er daarom zoveel van. Maar zo gaat het ook wel weer. Het is niet anders, err valt goud geld mee te verdienen. Overal zijn ze bezig, hard aan het werk, timmerend aan de weg: in de sport, de wereld van de Haute Finance, de economie. In de politiek natuurlijk. Juist omdat de toekomst niet is te voorspellen, zijn de mogelijkheden immens. Liggen hele werelden open. Gelijk krijgen, is niet eens een pre. Zelfs is de ziener vaak beter af met het tegendeel.

Geen voorspellingen dus. Geen Marxistische, Bijbelse of Ayn Randmodellen die zekerheden pretenderen. Hoe mooi zou het al niet zijn als we zo goed en zo kwaad mogelijk leren voortekenen te lezen en op basis daarvan de toekomst in te schatten, onder alle voorbehoud.

Nou ja eentje dan:
PSV wordt kampioen.
http://www.krantmeteenmening.nl

Advertisements

Written by sjonkritmeester

December 31, 2015 at 12:08 am

Posted in Column

Tagged with , , ,

TWEE HEREN TREKKEN ZICH TERUG

leave a comment »

Hij had zich nog zo voorgenomen om een tijdje in Israёl te gaan wonen. Om te praten met alle partijen, met gematigde en radicale Joden en Palestijnen, het land te leren kennen, en daar een mooie reportage van te maken.
“Maar nee”, vertelde Adriaan van Dis in ‘Pauw, Vijf jaar later’, “mij is gebleken dat de standpunten als het ware zijn ingebeiteld. Ik voel er niet voor daar tussenin te zitten. Voor je het weet ben ik een antisemiet. Daarom heb ik me teruggetrokken. Ik wil niet meer, ben op een leeftijd gekomen dat ik alleen maar doe waar ik zin in heb”.

“Een gemiste kans”, reageerde Max van Weezel in het Mediaforum, NPO 1. Volgens de journalist is het juist een uitdaging om die verharding boven tafel te krijgen. Maar gesprekspartner Arno Kantelberg, hoofdredacteur van het blad Esquire, was er net als de schrijver klaar mee. “Ik begrijp Van Dis wel. “Eerlijk gezegd, word ik wat moe van steeds weer dezelfde discussie over een schier onoplosbaar conflict. Wat dat betreft, heeft de vluchtelingenkwestie nog iets goed gebracht. Even geen Israёlisch-Palestijns conflict. Even rust”.

Zo op het oog hebben de enigszins bedaagde schrijver Adriaan van Dis en de meer eigentijdse journalist Arno Kantelberg weinig gemeen. Behalve, dat beide heren er waarde aan hechten netjes gekleed en goed verzorgd door het leven te gaan, bovendien in staat zijn hun mening op een verantwoorde wijze te ventileren. Van Dis en Kantelberg: twee beschaafde Nederlanders dus.

Misschien hebben de heren een punt. Immers, ze weten het niet meer en hebben het idee dat zelfs hun mening er niet toe doet. Van de andere kant zouden ze toch ook moeten beseffen dat de radicale, onverzoenlijke krachten nog meer de overhand krijgen als de gematigden, de overbruggers, de zoekers naar de nuance en oplossingen zich uit het debat terugtrekken.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

December 30, 2015 at 12:34 am

BESTUURLIJKE REVOLUTIE IN ZUTPHEN

leave a comment »

“Hé, Hermans”, bedacht Inge Schultze uit Zutphen zich, “is dat niet het gewezen VVD-Eerste Kamerlid dat al die commissariaten verzamelde, zijn toezichttaken verwaarloosde en schuldig is bevonden aan wanbeleid inzake het faillissement van de thuiszorginstelling Meavita waardoor duizenden mensen hun baan kwijtraakten”?

Terwijl de Nederlandse media in de ban zijn van één man, Louis van Gaal, de manager van Manchester United om niet het moment van afscheid te missen, vond in het Gelderse stadje aan de IJssel een soort van bestuurlijke revolutie plaats. Een drama op zijn minst dat begon met een kort bericht, bedoeld ter kennisgeving: “De gemeenteraad van Zutphen is akkoord met het voorstel van de Commissaris van de Koning, C. Cornielje, om ene drs. Loek Hermans voor te dragen als waarnemend burgemeester”.

Ongetwijfeld meende de heer Cornielje er goed aan te doen zijn partijgenoot in nood een hart onder de riem te steken. De functie van waarnemend burgemeester zou voor Loek gemaakt zijn. Zou hem weer brengen in de wereld van het openbaar bestuur, de wereld waarin hij zich thuisvoelt, hij hoort. Want Loek is Loek. Een vriend. Heeft hij zijn fouten niet erkend? Nou ja, een tweede kans is hem gegund. En wie weet, als Loek er weer helemaal bovenop is, zit er voor hèm, Clemens, ook wel iets in het vat.

Toen won de petitie aan kracht. Binnen twee dagen waren er 1500 handtekeningen van burgers die zich verzetten tegen de voordracht van het oude Tweede Kamerlid, de oud-senator, de oud-minister, de oud-commissaris en wat niet al. Waarop de SP in de gemeenteraad van Zutphen als eerste bakzeil haalde, en Loek Hermans zijn kandidatuur introk. Het zelfs tot de grootste partij van Nederland moet zijn doorgedrongen dat een burgemeester de instemming van de burgers behoeft.

“Een volksgericht”, zal niettemin de conclusie in de VVD zijn. “Zo oneerlijk, zo onheus, zo ondankbaar”. Waarop het land kan wachten op de volgende voordracht van het 64-jarige erelid, drs. Loek Hermans, maar dàn beter voorbereid.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

December 29, 2015 at 12:02 am

Posted in Column

Tagged with , , ,

OP WEG NAAR EEN PRACHTIG JAAR

leave a comment »

De contouren zijn al zichtbaar, de beslissingen gevallen. Toegegeven, er is veel protest, onrust, verzet, barbarij. Noem het rebellie, hier en daar kan enige vertraging optreden. Maar er is geen terug. We zijn op weg naar meer democratie, een rechtvaardiger samenleving. Of onze nationale heldin Dafne Schippers nu Olympisch kampioen wordt of niet, 2016 is veelbelovend genoeg, heeft alles in zich om een prachtig, geweldig jaar te worden.

Daarentegen mag 2015 als een crisisjaar geboekstaafd worden, een jaar van oorlog, aanhoudende economische crisis, aanslagen, en vluchtelingen. “Een kanteljaar”, noemde David van Reybrouck het die leeft tussen hoop en angst.

Waarbij de angst overheerst, omdat de democratie onder druk staat, nationaal-populistische bewegingen aan kracht winnen en de fascistoïde radicale islamitische terroristen er met hulp van wraakzuchtige Irakese militairen in zijn geslaagd het Westen na 11 september 2001 in Parijs opnieuw in het hart treffen.

Met maar één conclusie: Waar Amerika het Westen meetrok in een oorlog tegen het Talibanbewind in Afghanistan en het Irak van Saddam Hoessein, de Taliban en Saddam Hoessein verdreven zijn, de wereld alleen maar onveiliger is geworden. Want toen de Verenigde Staten begreep dat het de grenzen van zijn macht bereikt had, zich terugtrok, in een economische crisis verzeild raakte, waagden de concurrenten en vijanden hun kans.

Concurrent nr. 1 China opereert voorzichtig genoeg. Desondanks boezemt het optreden in de Zuid-Chinese Zee steeds meer angst in. Zoals ook het autocratische bewind van president Xi Jinping tot wantrouwen leidt. Blijkbaar heeft Rusland zichzelf teruggevonden in een samenleving die meer waarde hecht aan de sterke man, intimidatiepraktijken, eeuwige rechten, extreem nationalisme dan aan democratie, samenwerking, mensenrechten en dergelijke.

Is de islamitische republiek Iran na het atoomakkoord een bondgenoot? Nog niet, in elk geval. Wat 2015 heeft blootgelegd, is een gevaarlijker wereld dan sommigen voor mogelijk hielden. Nog steeds stellen zij de Europese eenwording verantwoordelijk voor al het goede, voor vrede en welvaart.

Alsof er in 1945 of zelfs in 1989 geen andere beslissingen mogelijk waren die tot misschien wel mooiere resultaten konden leiden. Wat, bijvoorbeeld, als ‘wij’ in de jaren 1950 hadden ingestemd met het voorstel van de Sovjetunie om van Duitsland een neutrale staat te maken? Wat, bijvoorbeeld, als niet kapitalistische dwazen maar serieuze economen zich met de opbouw van het nieuwe Rusland hadden mogen bemoeien?

We zullen het niet weten. Het is de wereld van nu waarin we leven. En 1989 is inderdaad een kantelpunt. Sindsdien ging het crescendo. Dat wil zeggen, het neoliberale kapitalistische democratische systeem van het Westen had zich superieur getoond aan de verderfelijke communistische dictatuur, en de wereld zou dat weten ook. Het kon niet op.

Twijfels werden uitgebannen. Tot in alle poriёn van de samenleving drong het neoliberalisme door. Het grote geld kreeg nu pas echt vrij spel. Rijken konden rijker worden. Het socialisme had afgedaan. Zelfs betoogden economen dat zij het crisisgevaar bezworen hadden. De democratie werd verengd tot belangenpolitiek, opiniepeilingen, charismatische figuren, 21ste eeuwse volkstribunen.

Terugkijkend, is het lachen geblazen. Zoveel domheid, zoveel kortzichtigheid hadden maar weinigen voor mogelijk gehouden. Maar zo zitten we blijkbaar in elkaar. Is nodig om tot inkeer te komen, want zo zijn we nu ook wel weer, om als het er echt op aankomt verstandige beslissingen te nemen. De tijdsgeest te vatten. Ons te herpakken.

De democratie staat onder druk. Jazeker. Tegelijk zijn de voortekenen alleszins gunstig. Immers, het verzet betreft niet de democratische rechtsstaat. Integendeel, met miljoenen tegelijk vluchten de ongelukkigen er juist naar toe.

En dat terwijl de autochtonen zo heftig verlangen naar die fantastische tijd toen zij zich veilig waanden en hun leiders vertrouwden. Zij willen meer democratie. Niet zozeer Europa maar het democratische tekort is hun probleem.

En de wereld gaat mee, tegen wil en dank, met vallen en opstaan. Door westers toedoen is in Syriё en Irak de doos van Pandora die is opengeklapt. Vuile krachten wagen hun kans. Dom, fout. Maar op enig moment zou die doos toch zijn opengegaan, want onder het deksel van dictatuur, repressie en onrecht, gist en borrelt het tot bijna het kookpunt.

En voor wie het vergeten mocht zijn, diezelfde doos van Pandora biedt toch ook hoop. Begrijp dat de Islamitische Staat een anachronisme is, een opstand van verdwaasden tegen een almaar veranderende wereld. Vergelijk het met de Engelse wevers die in 1800 de machines kort en klein sloegen.

Opinie-expert Nate Silver van de site FiveThirty Eight geeft de Republikein Donald Trump 2 procent kans om presidentskandidaat te worden. Hij zal gelijk hebben. Maar juist een Trump biedt de Grand Old Party een unieke kans om open te breken, zich te ontdoen van de reactionaire kapitalistische krachten die de machtigste staat van de wereld al zo lang verlammen. Het is een kans die de partij en het land niet mag ontglippen.

Intussen hebben kiezers in Spanje en Schotland al verstarde politieke verhoudingen weten te doorbreken. Zelfs in Griekenland heeft het volk van zich laten horen. Er is veel mis. Maar alle tekenen neigen naar groen. Waar niet is verandering aantoonboor in zicht?

Misschien heeft het Front National zijn hoogtepunt nog niet bereikt. Tegelijk hebben de Franse kiezers Marine Le Pen laten weten dat ze vooral dient als waarschuwing voor de elite. In Nederland voorziet Maurice de Hond van Peil.nl iets dat op onbestuurbaarheid van het land lijkt. Zo groot is de versnippering van het politieke bestel.

Nooit was er zo’n behoefte aan een serieuze hervorming van het politieke bestel. Nooit toonden de politieke partijen zo weinig interesse. “Immers, de burger interesseert het niet”, aldus het aloude verweer dat ook D66 zich eigen heeft gemaakt, de partij die ervoor is opgericht.

Dus is het wachten op de Kladderadatsch, zoals wijlen prof. dr. P. Maas lang geleden al voorzag. Maar die Kladderadatsch zal ons wel vooruit brengen. Want achter de onverkwikkelijke rellen in Oranje, in Geldermalsen staat steeds weer het volk dat ‘gewoon’ meer inspraak eist, op een serieuze betrokken wenst de raken bij de besluitvorming, niet overvallen wenst te worden door een bestuurlijke elite van wie het vervreemd is geraakt.

Natuurlijk, de elite zal niet zomaar wijken. Ze weet van wanten want het is dezelfde elite die de volksinvloed heeft getracht in te dammen, terug te dringen. Ze zal plooien, manipuleren, beloven, toegeven om onverhoeds toe te kunnen slaan. Maar helaas, ze heeft geen keus. De onderhuidse krachten zijn te sterk.

Kortom, het is geen toeval dat de Universiteit het onderspit gedolven heeft tegen een studentenrevolte, het is geen toeval dat bankdirecteuren zich in het defensief gedrongen voelen, het is geen toeval dat een commissaris van de koning niet zomaar een burgemeester kan benoemen.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

December 28, 2015 at 8:43 pm

DE PROFESSOR HEEFT GELIJK

leave a comment »

“Voor mij is 2015 een kanteljaar. Het was het jaar van de crises en verschrikkelijke gebeurtenissen van de moordaanslagen in Parijs, de Griekse kwestie, de vluchtelingencrisis. Maar met wel een mooie afsluiting. Want zowel de klimaattop als het Syriё-akkoord leverde meer op dan verwacht.

“2015: een jaar met twee kanten. De ene is negatief, geeft angst, de andere is positief, biedt hoop”, aldus historicus, schrijver en bekende Nederlander, intussen, prof. dr. David van Reybrouck in het opinieprogramma Buitenhof. Het was een keurig, vriendelijk gesprek waarin Marcia Luyten haar gast alle gelegenheid gaf om zijn verhaal te doen.

De AKO-literatuurprijswinnaar van 2010 met het boek Congo, een geschiedenis weet trouwens de weg naar het publiek te vinden. Dat bewijst ook zijn woedende reactie op de oorlogsretoriek van de Franse president Hollande in Versailles na de aanslagen van 13 november.

En dat het twee kanten op kan gaan? Verdraaid, de professor heeft nog gelijk ook.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

December 27, 2015 at 6:40 pm

ERGENS ZIJN WE HET KWIJTGERAAKT

leave a comment »

Wanneer is het toch uit onze handen gevallen? We hadden het zo mooi voor elkaar, met onze trots, de democratische rechtsstaat. Met een publiek bestel dat zijn gelijke niet had. Het polderen, politieke samenwerking, maakte naam als een vinding van Nederlandse makelij. Tolerantie en Nederlander waren synoniemen. Armoede bestond niet meer. Het pensioensysteem was uniek. De Hollandse voetbalschool had de wereld veroverd.

Nee, vroeger was niet alles beter. Er waren genoeg hobbels te nemen. Zelfs in de gouden jaren 1970 was tolerantie best wel betrekkelijk, alleen moesten de boze Nederlanders zich beperken tot anonieme brieven. Binnen de gezinnen gebeurden heel verschrikkelijke dingen. De arbeidsmarkt was nog lange tijd een mannenbolwerk. De meisjes kwamen eraan, maar het grote doel was toch kinderen krijgen, voor de opvoeding zorgen, het huishouden doen. De WAO was een recht waarvan het land massaal misbruik maakte.

Hoe het zij, ergens op weg naar het perfecte model, moeten we het mooie zijn kwijtgeraakt. Zijn we gaan vinden dat een jongen van 14 jaar oud niet meer stout mag zijn, solidariteit een foute gedachte, de multiculturele samenleving welhaast een vloek en inspraak een anachronisme is.

Misschien was het Pim Fortuyn die rond de eeuwwisseling de vinger op de wond legde waardoor het zéér naar boven kon komen. Misschien is het de economische crisis die behalve werkloosheid en onzekerheid, ook angst en woede brengt. Zijn het de terreuraanslagen die hun tol eisen. Misschien was het sowieso gebeurd, want met het internet kunnen de boze krachten helemaal los gaan.

Intussen zitten we er maar mee. Klaagt de elite over de onvrede van de burgers die het nooit zo goed hebben gehad. Klagen diezelfde burgers over een elite die alleen aan zichzelf denkt. Is er sprake van een vertrouwenscrisis. Geloven weinigen in de goede trouw van de Amerikaanse eigenaar die vlak voor Kerstmis de stekker uit V&D trekt. Vraag je je af wat de scheidende politiechef Gerard Bouman ertoe brengt een terroristische aanslag aan te kondigen.

Één troost. CPB komt er elke keer weer op terug: We zijn echt heel gelukkig.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

December 23, 2015 at 11:38 pm

Posted in Column

Tagged with , ,

BESTE REDACTIE VAN VRIJ NEDERLAND

leave a comment »

Een week geleden deelde de hoofdredacteur van Vrij Nederland mee: “Het weekblad wordt een maandblad. We gaan vernieuwen, maar wel zonder mij”. De reacties kwamen in het kort hierop neer: “Eigen schuld dikke bult”.

Misschien was dat te verwachten in een land waar goed en kwaad zijn afgeschaft, de sociaaldemocratie heeft afgedaan, tot op de grond is afgebrand. Waar de voormalige verzetskrant, Vrij Nederland symbool staat voor de arrogantie van het Amsterdamse grachtengordeldenken, zo typerend voor de tweede helft van de vorige eeuw. Een denken dat uitmondde in afschuwelijke, wanstaltige, immens gehate zaken als de verzorgingsstaat, de multiculturele samenleving, solidariteit, en dergelijke. Van een wereldbeeld dus, allang voltooid verleden tijd waarnaar alleen de maatschappelijke losers terugverlangen.

Ach, Vrij Nederland. Het nieuws is geen nieuws meer. En toegegeven, het journalistieke icoon van weleer dat in de jaren 1990 nog meer dan 100.000 abonnees had, maakte slachtoffers genoeg, ging ook wel eens in de fout, toonde zich weinig vergevingsgezind.

Maar wat zo stoort, is de vrijwel geruisloze ondergang waartoe VN nu veroordeeld lijkt. Vandaar, dat ik erop terugkom. Misschien is het nog niet te laat. Kan het nog. Beste redactie van Vrij Nederland, als je dan toch ten onder moet gaan, doe het dan groots, met donderend geraas. Met een verhaal, een primeur, een analyse, een interview, het kan niet schelen wat. Noem het wraak. Als het dit land maar tot nadenken stemt. En liever nog, op zijn kop zet.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

December 23, 2015 at 12:16 am

Posted in Column

Tagged with ,