sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

ISRAËL IS IN 2015 EEN LAND, VER WEG

leave a comment »

De geleerden zijn het er niet over eens of 12 miljoen Nederlanders besmet waren geraakt door een onbedwingbaar, vreselijk schuldgevoel of door de behoefte om zich twintig jaar na de Tweede Wereldoorlog alsnog bij het verzet aan te sluiten. Feit is dat het Nederland van de jaren 1960 en 1970 massaal Israёl steunde, zich zelfs vereenzelvigde met de Joodse staat die was omringd door louter vijanden.

Een beetje plotseling was de liefde wel. De Leidse hoogleraar prof. dr. Bart van der Boom mag beweren dat onverschilligheid niet de oorzaak was, de realiteit is dat voor Joden Nederland in de Tweede Wereldoorlog nog onveiliger was dan andere Weste-Europese landen. Van de 120.000 Joden zijn er meer dan 100.000 nooit teruggekomen uit de concentratiekampen. Nederlandse ambtenaren waren verantwoordelijk voor het registratiesysteem. Nederlandse machinisten reden de treinen naar Westerbork. Nederlandse politiemannen haalden Joden op, Nederlanders trokken in de leeggekomen huizen.

Waarbij komt dat de Joden die de oorlog hebben overleefd,hun terugkeer in de maatschappij nu niet direct als hartelijk ervoeren. Afstandelijk lijkt een goede benaming voor de opstelling van de Nederlandse regering richting de op 14 mei 1948 opgerichte staat Israёl, en dat had dan weer iets te maken met het gegeven dat de overgrote meerderheid van de kolonie Nederlands-Indiё moslim was.

Toen veranderde alles in de jaren 1960. Als een bom sloegen ze in, de televisie-optredens over ‘De Bezetting’ van dr. Loe de Jong. Prof. dr. Pressers boek, ‘De Ondergang’ dat met name de administratieve martelgang beschreef die de Nederlandse Joden linea recta de dood indreef. En het verslag dat Harry Mulisch deed over het proces Eichmann, De zaak 40/61.

Echte vrienden waren Nederland en Israёl. Groot was hier de bewondering voor de jonge moderne staat. Jongeren werkten in kibboetsen. Docenten geschiedenis leerden de leerlingen over overeenkomsten tussen het volk Israёls en de calvinistische Republiek der Nederlanden. Op het bureau van PvdA-premier Joop den Uyl stond een portret van collega Golda Meir. En natuurlijk waren we vóór Israёl tijdens de Juni-oorlog in 1967. Beschouwden we de Palestijnen als terroristen toen die vijf jaar later het Olympische dorp in München binnenvielen en elf Israёli’s te pakken namen.

Waarop de bange vraag opdoemt, wat speelt hier? Wie terugkijkt, zal het in elk geval nauwelijks bevatten. Nee, niet iedereen is van zijn geloof afgevallen. In Nederland wonen nog altijd 40.000 Joden. Stiekem kan Israёl rekenen op de steun van een kleine meerderheid. Maar anno 2015 is van enige sympathie, betrokkenheid, laat staan solidariteit weinig te merken. Wij volgen het Europese patroon, hebben de twee statenoplossing heilig verklaard en zijn op z’n best welwillend neutraal. Tegelijk krijgt het beeld de overhand van een tegenstelling tussen een oppermachtige, ultramoderne tot de tanden toe gewapende staat die zich aan wet noch gebod houdt contra machteloze mensen die van huis en haard verdreven zijn en niets dan messen en een paar bommen heeft om hun begrijpelijke woede te koelen.

Weg is de oorlog. De Holocaust is een verhaal geworden, terwijl Nederland inmiddels een miljoen moslims rijk is die bijna unaniem voor de Palestijnen en anti-Israёl zijn. Geert Wilders verhaalt trots over een Joods-christelijke traditie. In de dagelijkse praktijk is Jood al gauw een scheldwoord. Synagogen en scholen moeten bewaakt worden. Met een keppeltje òp door Amsterdam lopen, is niet aanbevelenswaardig.

Ook het hard rechtse beleid van de regering-Netanyahu werkt niet mee. De Anja Meulenbelts en Dries van Agts slagen er steeds beter in hun beeld over Israёl over te dragen, zijnde een racistische apartheidsstaat die de oorspronkelijke bevolking onderdrukt, heeft vermoord of tot vluchteling heeft gemaakt. We begrijpen eigenlijk niets van de orthodoxe kolonisten die op Bijbelse gronden de moeilijkst verdedigbare plekken opkopen. Gaza is een grote gevangenis, en de Joden hebben niets te zoeken op de westelijke Jordaanoever. Dus waarom zouden we het niet al Palestina noemen?

Al met al is Israёl een ver land geworden. De enige overeenkomst met de jaren 1960 is dat gevoelens, emoties de verhoudingen tussen Nederland en de Joodse staat bepalen. Geen toeval dus dat de gemoederen elke keer weer zo hoog oplopen.
http://www.krantmeteenmening.nl

Advertisements

Written by sjonkritmeester

December 7, 2015 at 7:42 pm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: