sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

OP WEG NAAR EEN PRACHTIG JAAR

leave a comment »

De contouren zijn al zichtbaar, de beslissingen gevallen. Toegegeven, er is veel protest, onrust, verzet, barbarij. Noem het rebellie, hier en daar kan enige vertraging optreden. Maar er is geen terug. We zijn op weg naar meer democratie, een rechtvaardiger samenleving. Of onze nationale heldin Dafne Schippers nu Olympisch kampioen wordt of niet, 2016 is veelbelovend genoeg, heeft alles in zich om een prachtig, geweldig jaar te worden.

Daarentegen mag 2015 als een crisisjaar geboekstaafd worden, een jaar van oorlog, aanhoudende economische crisis, aanslagen, en vluchtelingen. “Een kanteljaar”, noemde David van Reybrouck het die leeft tussen hoop en angst.

Waarbij de angst overheerst, omdat de democratie onder druk staat, nationaal-populistische bewegingen aan kracht winnen en de fascistoïde radicale islamitische terroristen er met hulp van wraakzuchtige Irakese militairen in zijn geslaagd het Westen na 11 september 2001 in Parijs opnieuw in het hart treffen.

Met maar één conclusie: Waar Amerika het Westen meetrok in een oorlog tegen het Talibanbewind in Afghanistan en het Irak van Saddam Hoessein, de Taliban en Saddam Hoessein verdreven zijn, de wereld alleen maar onveiliger is geworden. Want toen de Verenigde Staten begreep dat het de grenzen van zijn macht bereikt had, zich terugtrok, in een economische crisis verzeild raakte, waagden de concurrenten en vijanden hun kans.

Concurrent nr. 1 China opereert voorzichtig genoeg. Desondanks boezemt het optreden in de Zuid-Chinese Zee steeds meer angst in. Zoals ook het autocratische bewind van president Xi Jinping tot wantrouwen leidt. Blijkbaar heeft Rusland zichzelf teruggevonden in een samenleving die meer waarde hecht aan de sterke man, intimidatiepraktijken, eeuwige rechten, extreem nationalisme dan aan democratie, samenwerking, mensenrechten en dergelijke.

Is de islamitische republiek Iran na het atoomakkoord een bondgenoot? Nog niet, in elk geval. Wat 2015 heeft blootgelegd, is een gevaarlijker wereld dan sommigen voor mogelijk hielden. Nog steeds stellen zij de Europese eenwording verantwoordelijk voor al het goede, voor vrede en welvaart.

Alsof er in 1945 of zelfs in 1989 geen andere beslissingen mogelijk waren die tot misschien wel mooiere resultaten konden leiden. Wat, bijvoorbeeld, als ‘wij’ in de jaren 1950 hadden ingestemd met het voorstel van de Sovjetunie om van Duitsland een neutrale staat te maken? Wat, bijvoorbeeld, als niet kapitalistische dwazen maar serieuze economen zich met de opbouw van het nieuwe Rusland hadden mogen bemoeien?

We zullen het niet weten. Het is de wereld van nu waarin we leven. En 1989 is inderdaad een kantelpunt. Sindsdien ging het crescendo. Dat wil zeggen, het neoliberale kapitalistische democratische systeem van het Westen had zich superieur getoond aan de verderfelijke communistische dictatuur, en de wereld zou dat weten ook. Het kon niet op.

Twijfels werden uitgebannen. Tot in alle poriёn van de samenleving drong het neoliberalisme door. Het grote geld kreeg nu pas echt vrij spel. Rijken konden rijker worden. Het socialisme had afgedaan. Zelfs betoogden economen dat zij het crisisgevaar bezworen hadden. De democratie werd verengd tot belangenpolitiek, opiniepeilingen, charismatische figuren, 21ste eeuwse volkstribunen.

Terugkijkend, is het lachen geblazen. Zoveel domheid, zoveel kortzichtigheid hadden maar weinigen voor mogelijk gehouden. Maar zo zitten we blijkbaar in elkaar. Is nodig om tot inkeer te komen, want zo zijn we nu ook wel weer, om als het er echt op aankomt verstandige beslissingen te nemen. De tijdsgeest te vatten. Ons te herpakken.

De democratie staat onder druk. Jazeker. Tegelijk zijn de voortekenen alleszins gunstig. Immers, het verzet betreft niet de democratische rechtsstaat. Integendeel, met miljoenen tegelijk vluchten de ongelukkigen er juist naar toe.

En dat terwijl de autochtonen zo heftig verlangen naar die fantastische tijd toen zij zich veilig waanden en hun leiders vertrouwden. Zij willen meer democratie. Niet zozeer Europa maar het democratische tekort is hun probleem.

En de wereld gaat mee, tegen wil en dank, met vallen en opstaan. Door westers toedoen is in Syriё en Irak de doos van Pandora die is opengeklapt. Vuile krachten wagen hun kans. Dom, fout. Maar op enig moment zou die doos toch zijn opengegaan, want onder het deksel van dictatuur, repressie en onrecht, gist en borrelt het tot bijna het kookpunt.

En voor wie het vergeten mocht zijn, diezelfde doos van Pandora biedt toch ook hoop. Begrijp dat de Islamitische Staat een anachronisme is, een opstand van verdwaasden tegen een almaar veranderende wereld. Vergelijk het met de Engelse wevers die in 1800 de machines kort en klein sloegen.

Opinie-expert Nate Silver van de site FiveThirty Eight geeft de Republikein Donald Trump 2 procent kans om presidentskandidaat te worden. Hij zal gelijk hebben. Maar juist een Trump biedt de Grand Old Party een unieke kans om open te breken, zich te ontdoen van de reactionaire kapitalistische krachten die de machtigste staat van de wereld al zo lang verlammen. Het is een kans die de partij en het land niet mag ontglippen.

Intussen hebben kiezers in Spanje en Schotland al verstarde politieke verhoudingen weten te doorbreken. Zelfs in Griekenland heeft het volk van zich laten horen. Er is veel mis. Maar alle tekenen neigen naar groen. Waar niet is verandering aantoonboor in zicht?

Misschien heeft het Front National zijn hoogtepunt nog niet bereikt. Tegelijk hebben de Franse kiezers Marine Le Pen laten weten dat ze vooral dient als waarschuwing voor de elite. In Nederland voorziet Maurice de Hond van Peil.nl iets dat op onbestuurbaarheid van het land lijkt. Zo groot is de versnippering van het politieke bestel.

Nooit was er zo’n behoefte aan een serieuze hervorming van het politieke bestel. Nooit toonden de politieke partijen zo weinig interesse. “Immers, de burger interesseert het niet”, aldus het aloude verweer dat ook D66 zich eigen heeft gemaakt, de partij die ervoor is opgericht.

Dus is het wachten op de Kladderadatsch, zoals wijlen prof. dr. P. Maas lang geleden al voorzag. Maar die Kladderadatsch zal ons wel vooruit brengen. Want achter de onverkwikkelijke rellen in Oranje, in Geldermalsen staat steeds weer het volk dat ‘gewoon’ meer inspraak eist, op een serieuze betrokken wenst de raken bij de besluitvorming, niet overvallen wenst te worden door een bestuurlijke elite van wie het vervreemd is geraakt.

Natuurlijk, de elite zal niet zomaar wijken. Ze weet van wanten want het is dezelfde elite die de volksinvloed heeft getracht in te dammen, terug te dringen. Ze zal plooien, manipuleren, beloven, toegeven om onverhoeds toe te kunnen slaan. Maar helaas, ze heeft geen keus. De onderhuidse krachten zijn te sterk.

Kortom, het is geen toeval dat de Universiteit het onderspit gedolven heeft tegen een studentenrevolte, het is geen toeval dat bankdirecteuren zich in het defensief gedrongen voelen, het is geen toeval dat een commissaris van de koning niet zomaar een burgemeester kan benoemen.
http://www.krantmeteenmening.nl

Advertisements

Written by sjonkritmeester

December 28, 2015 at 8:43 pm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: