sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

MOET DAN EERST DIE BOM VALLEN?

leave a comment »

‘Moeders dood’. Òf, hoe een jonge Franse vader de moord op zijn vrouw en moeder van hun inmiddels twee jaar oude zoontje probeert te verwerken, zonder haat, zeven maanden na de aanslagen in Parijs. Het moet moeilijk, heel moeilijk zijn te midden van het EK-voetbalfeest. Stel je voor dat de Franse ploeg de titel wint. Niet aan denken maar!

Frits Abrahams schrijft op de Achterpagina van het NRC Handelsblad een prachtig stukje in zijn maandagcolumn over het boekje van de journalist, Antoine Leiris. De krant had het op de voorpagina moeten plaatsen, ermee openen nu de wereld opnieuw is opgeschrikt door een verschrikkelijke moordpartij, een aanslag op onschuldige mensen in Orlando, Florida waar de 29-jarige Amerikaanse moslim Omar Mateem in naam van de Islamitische Staat zijn halfautomatische AR-15 geweer leegde op de bezoekers van de Pulse-club, met als gevolg 50 doden en 53 gewonden.

Was het religieuze bezieling of homo-haat die de dader dreef of is hij de lone wolf die zijn plaats in de geschiedenisboekjes opeiste? Hoe het zij, hij schoot met een machtig gevaarlijk wapen waarvan er in de VS miljoenen in omloop zijn, in het bezit van wie weet hoeveel Omar Mateems, moslims en niet-moslims.

De reacties komen bekend voor. President Obama riep op tot liefde en verbondenheid. Ook drong hij opnieuw aan op een strengere wapenwetgeving, net als bij vorige schietpartijen, in Newtown, Charleston, San Bernardino. De Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump zei het altijd al: “Voorlopig mag geen moslim het land in”. IS reageerde dolblij met de actie van de soldaat van het kalifaat: “Zoveel slachtoffers? Prachtig”! Ongetwijfeld beleven bloemenverkopers gouden tijden. Tonen tallozen hun medeleven en zijn we solidair.

Oplossingen liggen voor de hand. Zo zou een verbod op het lievelingswapen van Amerikaanse massamoordenaars het aantal slachtoffers met tientallen tegelijk terugbrengen. Meer bevoegdheden voor de opsporingsdiensten, misschien? Een streng verbod op angst is allang geleden uitgevaardigd. Doorgaan met leven, is de onverbiddelijke opdracht!

Maar helaas, de moordenaar vindt altijd wel iets waarmee hij zijn destructieve lusten kan bevredigen. Niets kan hem tegenhouden. Niemand is veilig. De vijand uitdagen met onze vrijheden, het organiseren van steeds grootsere sport- en dansfestijnen, blijheid, vrolijkheid, welvaart, welzijn, geluk brengen alleen maar méér waanzin, méér jaloezie, woede, moordzucht. Er is geen houden aan. Moord is doping, steeds weer nieuwe moordenaars duiken op.

Moet dan eerst die allesvernietigende bom vallen? Hoeveel kinderen willen wij eigenlijk aan de moordzucht van onze vijanden opofferen? In Moskou, Ankara, wrijven bepaalde lieden zich in de handen. Wat in Orlando is gebeurd, zou bij hen niet kunnen. Toch?

Maar de vrijheden opofferen. Nooit! Zij zijn wat het Westen waard is om geleefd te worden ondanks alle gebreken en alle gerechtvaardigde kritiek. Roger Cohen, gezaghebbend columnist van de gezaghebbende The New York Times excuseert zich. Doet het toch, en vergelijkt Omar Mateem met de Servische nationalist Gavrilo Princip die op 28 juni 1914 de Oostenrijkse aartshertog Franz Ferdinand en diens vrouw prinses Sophie doodschoot met als gevolg, de Eerste Wereldoorlog, en dus de Tweede Wereldoorlog, de Holocaust, de vernietiging van zeker 75 miljoen mensenlevens.

“Want”, vreest Cohen, “de Amerikaanse kiezers kunnen op 8 november zomaar de populist Donald Trump tot president kiezen”. Waarmee de zeer ervaren journalist wel eens de gevoelens kan vertolken van wie weet hoeveel collega’s, bestuurders, volksvertegenwoordigers.

En de burgers maar verbieden hun angst te tonen. Dat kan natuurlijk niet. Zo werkt het ook niet. Al dat feestgedoe, de opgeklopte reportages, massafestijnen, gezellig zitten op terrasjes, doen niets anders dan die angst verhullen, verbergen achter de dikste gordijnen. Zijn niets anders dan een dwingende oproep de werkelijkheid en het gevaar te negeren.

Voordat je het weet, haalt Cohen zijn gelijk. Leggen Amerikanen net als Europeanen hun lot in handen van lieden die de gave hebben onderbuikgevoelens op te roepen die zomaar de vernietiging van de vrije democratische samenleving kunnen inluiden.

Dat mag niet. Dat moeten wij koste wat kost voorkomen in de wetenschap dat ‘Je suis Charlie’ geen zoden aan de dijk heeft gezet, net zomin als die geweldige toespraak van Barack Obama, vlaggen halfstok, twee minuten stilte en een halfslachtige miljarden kostende oorlog dat deden.

Maar die bom willen we ook niet. Dus rest één ding: we moeten juist uiting geven aan onze angst. Ons van daaruit bezinnen over de manier waarop we bezig zijn en niet bang te zijn om verreikende beslissingen te nemen, op een verstandige manier, onder deskundige leiding, al is het maar vanwege de absurditeit om een radioverslag over Orlando te onderbreken voor belangrijk nieuws uit Marseille omdat er is gescoord. En zo toe te laten dat de vader, een mens, alleen is met zijn verdriet. Verdriet, want haat kent hij niet.
http://www.krantmeteenmening.nl

Advertisements

Written by sjonkritmeester

June 13, 2016 at 7:45 pm

Posted in Een mening

Tagged with , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: