sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Archive for the ‘Een mening’ Category

ER IS NIETS ONGEWOONS AAN TRUMP

leave a comment »

“In steden als Louisville, Cincinnatti, Milwaukee, St. Louis en Chicago bouwden ze grotere versies van Neu Braunfels, met Duitstalige kranten, Duitstalige scholen en Duitse kerken. Riepen biertuinen in het leven waar op zondag hoempamuziek werd gespeeld en het bier rijkelijk vloeide, tot groot afgrijzen van de protestantse geheelonthouders. In plaats van de King Jamesbijbel gebruikten de scholen de contra-reformatische Douaibijbel. “Een roomskatholiek is een vijand van onze beginselen, van alles wat ons dierbaar is. Wee de democratie”.

Zomaar een citaat uit, ‘De Toekomst van Amerika’ dat de historicus Simon Schama in 2008 schreef, het jaar dat het rijkste en machtigste land van de wereld voorgoed leek af te rekenen met de zwarte kant van het verleden, en koos voor president Barack Obama.

Acht jaar later weet de wereld beter. Het racisme is helemaal terug op de Amerikaanse politieke agenda, en net als hun soortgenoten die zich op zeven uur vliegen oostwaarts bevinden, vrezen ‘de’ Amerikanen de toestroom van onbeschaafde vreemdelingen met hun achterlijke gebruiken. Net als toen beschuldigen zij de nieuwkomers ervan hun banen in te pikken.

Hé, het gaat hier toch om Duitsers. We schrijven 1860. Met tienduizenden ontvluchten zij de armoede, honger en politieke vervolgingen in het moederland. Er zijn veel katholieken bij. Soldaten van de paus zouden ze zijn, erop uit om samen met de hordes Ieren en Spaanstaligen de democratie in te ruilen voor het absolute gezag en de dogma’s van de Kerk. Waarbij bedacht moet worden dat het gaat om mensen van het minste allooi, die zich ook nog eens voortplanten als konijnen. Een kwestie van tijd dus dat zij de macht grijpen.

Anderhalve eeuw en twee wereldoorlogen later is er geen zinnig mens die een Amerikaan van Duitse afkomst ziet als een gevaar voor de democratie omdat hij van Duitse afkomst is.

Of toch? Zit er misschien iets in het bloed van ene Donald Trump wiens grootouders aan vaders zijde in Duitsland geboren zijn? Worden alsnog de bange voorgevoelens bewaarheid van verlichte Amerikanen die zich herinnerden dat hun Brits-Schotse voorouders niet alleen gevlucht waren voor de absolute vorst maar hem ook verjaagd hadden.
Want wat de Republikeinse presidentskandidaat doet, is critici en tegenstanders de mond snoeren, verdacht maken. Bange, boze blanke massa’s mobiliseren tegen machte- en rechteloze nieuwkomers. Aanpappen met dictators, liegen, de waarheid verhullen. Inspelen op onderbuikgevoelens.

Of werkt het andersom? Is de 70-jarige vastgoedondernemer Donald Trump geassimileerd zoals een derde generatie-immigrant maar geassimileerd kan zijn, Amerikaanser dan een Amerikaan? Katholiek is hij niet eens. Bovendien heeft hij een Schotse moeder en is lid van de Presbyteriaanse kerk.

Zijn tirades tegen het Mexicaanse uitschot dat het onbezoedelde Amerika bevuilt en vooral bestaat uit criminelen, drugsverslaafden sluiten naadloos aan bij de verwijten die Amerikanen in de 19e en begin 20ste eeuw maakten tegen de nieuwkomers of zij nu Duitsers, Chinezen of Italianen of sloebers uit Oost- en Midden-Europa waren.

En denk niet dat the white trash het hoogste woord voerde in het debat. Intellectuelen van de universiteiten van Yale en Harvard leerden dat blank Amerika raciaal zelfmoord pleegde door zijn grenzen open te zetten. Journalisten schreven het met liefde op.

Toeval was het natuurlijk niet dat de kritiek op de nieuwkomers in scherpte toenam op het moment dat zich weer eens een economische crisis voordeed. Waar ondernemers gebaat waren bij de komst van frisse arbeidkrachten om de lonen laag te houden, voelde het thuisfront zich al gauw bedreigd.

De wereld kent het succesverhaal van de Amerikaanse Droom. De Afro-Amerikanen denken er het hunne van. Al met al heeft de samenleving altijd bol gestaan van het geweld, discriminatie, agressie tegen on-Amerikaanse elementen. Ku Klux Klan is maar één beweging. De oorspronkelijke bewoners zijn bijna uitgemoord. Chinezen kregen pas in 1943 burgerrechten. Op de universiteiten van Harvard en Yale kregen joden slechts beperkt toegang.

Natuurlijk zijn er ook die andere Amerikanen. Die zich in de geest van Benjamin Franklin en de Amerikaanse Grondwet hebben ingezet voor democratie, voor vrijheid en gelijkheid. Die in de 19e eeuw hun leven gaven voor de afschaffing van de slavernij. Die twee wereldoorlogen uitvochten tegen de dictatuur.

Als één man keert de Amerikaanse intellectuele elite zich anno 2016 tegen het populisme waarmee Donald Trump als Republikeins presidentskandidaat het Witte Huis wil veroveren. Ook in de eigen partij is hij omstreden.

Maar dat Donald Trump een unieke politicus is, zoals zo velen geloven. Een bijzonder soort Amerikaan die buiten de samenleving staat, is groteske onzin. Een idée fixe. Is beslist onwaar!
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

September 5, 2016 at 3:55 pm

Posted in Een mening

Tagged with , , ,

WE ZIJN NIET SLECHT! WE ZIJN DOM!

leave a comment »

Razend trots is een beetje Amerikaan op zijn Grondwet. Razend trots is hij ook op de Founding Fathers. Op de eerste president van de Verenigde Staten, George Washington en misschien nog wel meer op de eerste bewoner van het Witte Huis, president nr. 3, Thomas Jefferson. Allemaal staan ze garant voor de democratische rechtsstaat die in 1787 in Philadelphia werd bekrachtigd. Met als belangrijkste punt, de vrijheid van het individu en het recht op het streven naar geluk.

Vrijheid dus, vrijheid om te doen, te geloven, je te weer te stellen tegen een machtige overheid of tegen indringers. Het gaat om mensenrechten, gelijkheid voor de wet, volkssoevereiniteit, om de implantatie van de ideeёn van de Verlichting. Niets op tegen dus, ook al wijzen historici erop dat Washington en Jefferson slavenhouders waren, en dat de oorspronkelijke bewoners van de Verenigde Staten zich maar te voegen hadden.

Blijkbaar is vrijheid een rekbaar begrip. Er moest dan ook een mensenlevens verslindende burgeroorlog worden gevoerd om de vrijheidslievende Amerikaanse staten te dwingen de slavernij af te schaffen. Vrijheid heeft ook te maken met macht. Maar wat heb je er eigenlijk aan als je zo arm bent dat je 24 uur per dag nodig hebt om te overleven?

Volgens The Financial Times leefde in 2015 20 procent van de 300 miljoen Amerikanen onder de armoedegrens. Zijn Afro-Amerikanen met ongeveer 15 miljoen armen oververtegenwoordigd en kan één op de drie Afro-Amerikaanse mannen rekenen op een verblijf in de gevangenis.

Intussen zijn er in de VS ook meer dan genoeg arme blanken die zich tekortgedaan en zelfs slachtoffer voelen. De rijke blanke Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump heeft de groep wakker geschud. En zie wat er gebeurt. In plaats van één front te vormen, laten de groepen zich tegenover elkaar uitspelen. Boze witte mannen uiten zich almaar rabiater. Zij willen vrijheid, met dien verstande dat andersdenkenden hun kop moeten houden.

Vrijheid! Ontroerend blij is het beeld waarop moslimmeisjes juichen over het besluit van de Franse Hoge Raad om het boerkiniverbod terug te draaien. ‘Vive la France, vive la liberté’. De Amerikaanse historicus Simon Schama stelt dat godsdienstvrijheid de moeder der vrijheden is. Toch heeft de idee iets onverkwikkelijks dat vrouwen zich in gewaden moeten hullen, hun hoofden, zelfs hun gezichten moeten bedekken omdat Allah dat wil.

En dat terwijl de ontwerpster van de boerkini, Aheda Zanetti in het NRC Handelsblad van 29 augustus stelt dat het badpak vrijheid betekent, gelijkheid, integratie, acceptatie. Beklemtoont dat het dragen van de boerkini, van een hoofddoek, van de boerka vrije keus is. “Het woord boerka”, aldus Aheda Zanetti, “ staat in geen enkele Korantekst”.

Tsja, een vrije keus dus. Toch is het betoog van de boerkini-ontwerpster maar moeilijk te rijmen met de beelden van jonge vrouwen in Iran die weten dat de geloofspolitie op hen let, met de vormeloze gedaanten in Taliban- en IS-gebieden. Of met die leuke vrouwenfoto’s op stranden in streng islamitische landen.

Zeventig jaar lang heeft het vrije westen zichzelf wijsgemaakt dat de inwoners van de Sovjetdictatuur snakten naar democratie, naar onafhankelijke rechters, inspraak. Naar vrijheid dus. Intussen is het Russische volk idolaat van president Poetin, de man die zijn land weer aanzien heeft bezorgd. Als je de opiniepeilingen en de correspondenten tenminste geloven mag.

Dus is het geen toeval dat ook in Nederland genoeg mensen te vinden zijn met groot begrip voor Vladimir Poetin. Die snappen dat regeren in China andere eisen stelt. Die samen met mensenrechtencomités strijden voor het recht om een boerkini te mogen dragen. Pal staan voor de Turkse sterke man, Recep Tayyip Erdogan. Logisch is het ook dat steeds meer Nederlanders zich achter Hamas en de Palestijnen scharen. Bereid zijn om te stemmen op Geert Wilders’ PVV.

Toegegeven, er zijn genoeg onrechtvaardigheden. De economische crisis is nog lang niet uitgewerkt. De radicale islam is een reëel gevaar, de liefde voor sterke leiders is van alle tijden. Toch rest de vraag wat er in de samenleving is gevaren, in de wetenschap dat Nederland nog altijd een fantastische plek is waar burgers zich vrij kunnen bewegen, de godsdienst mogen beleven, kansen krijgen?

Het antwoord moet iets te maken hebben met egoїsme, onverantwoordelijk gedrag, kortzichtigheid, een gebrek aan historisch besef. Nee, we zijn niet slechter geworden. Het is erger. We zijn dom. Dommer dan dom!
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

August 29, 2016 at 4:44 pm

‘KIEZER HEEFT GELIJK’, IS HET MOTTO

leave a comment »

Hoeveel kansen moet je hebben? Een, twee, tien, vijftig, honderd? Misschien dat een gelukstreffer een handje helpt, en komt D66-leider Alexander Pechtold daarom met een groots plan de kiezers voor zich te winnen. “Vaste dienst moet weer de regel zijn. In ruil daarvoor komt er een soepeler ontslagregeling, en zal de staat de kosten voor langdurig zieke werknemers moeten dragen”.

De Tweede-Kamerverkiezingen vinden plaats op 15 maart 2017. De campagne is begonnen. Ongetwijfeld heeft D66 het voorstel goed doordacht. Vooral de combinatie eigenbelang en solidariteit zal trekken. Want welke liberaal kan hier nou tegen zijn? Niet, de werkgever in elk geval, nu de staat zware lasten overneemt.

Via BNR nieuwsradio schetste de schrijver van het VVD-verkiezingsprogram, Jan Anthony Bruijn alvast de contouren van de belangrijkste verkiezingsitems. “Immigratie, veiligheid en de ouderen”, noemde hij. “Centraal”, verried hij daarbij, “staat de bezorgde burger”.

Ongetwijfeld draagt de PvdA het thema solidariteit weer hoog in het verkiezingsvaandel. Ook kunnen de kiezers erop rekenen dat de partij van Diederik Samsom afstand neemt van onrechtvaardigheden als gevolg van het neoliberale model, de strijd aanbindt met belastingontwijkers en streeft naar een rechtvaardiger verdeling van de welvaart.

Intussen staan de peilingen op groen, voor met name de PVV van Geert Wilders. Ook GroenLinks met Jesse Klaver heeft hoge verwachtingen, terwijl 50PLUS rekent op Henk Krol en ouderen die zich weggezet voelen.

Maar niets onzekerder dan de peilingen. Over een half jaar kan alles anders zijn. Zelfs de verwachting dat Nederland naar rechts opschuift, is een slag in de lucht. Wel is er die constante in de vorm van kritiek op het politieke systeem en de roep om meer democratie. De opkomst van populistische bewegingen heeft met van alles te maken, maar het gevoel niet gehoord te worden, is er zeker één van.

Intussen zijn de verkiezingen op voorhand belast dankzij de Eerste Kamer. Dit nauwelijks democratische, want indirect gekozen, instituut mag een verblijfsoord voor partijleden in ruste zijn, geen regering kan er omheen in de wetenschap dat tenminste vier partijen nodig zijn voor een meerderheid.

“De kiezer heeft altijd gelijk”, is een machtig motto van de democratische rechtstaat maar wel in flagrante tegenspraak met de politieke praktijk van alledag. De totstandkoming van het VVD/PvdA-kabinet in 2012 is een voorbeeld. Voortdurend worden ook waarschuwingen in de wind geslagen. Als de kiezer het afgelopen decennium iets heeft vastgelegd, is het wel de onvrede met het huidige politieke bestel, met de manier van politiek bedrijven, met de richting die de gevestigde politieke partijen zijn ingeslagen.

Het referendum zou een oplossing zijn, de politieke denker David van Reybrouck pleit voor loting. In beide gevallen raakt de representatieve democratie in het gedrang en zelfs verdacht. Wat opvalt, is het begrip voor de Russische president Poetin in zowel nationaalpopulistische als linkse kringen.

Blijkbaar hebben de meer traditionele partijen het antwoord op belangrijke vragen niet. En dan te bedenken dat in 1966 nog eens een partij is opgericht met het doel, het politieke bestel radicaal te vernieuwen, te democratiseren, aan te passen aan de tijd, dichterbij de burger te brengen. Die partij oordeelde toen al dat die vernieuwing hoogstnoodzakelijk was.

Vergeet het. Vijftig jaar later legt D66 haar ziel en zaligheid in de perfectionering van het neoliberale model.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

August 22, 2016 at 5:21 pm

Posted in Een mening

Tagged with , ,

ALSOF WESTEN ZOEKT IN PIKDONKER

leave a comment »

Met Parijs, Brussel, Nice en nu ook Duitsland is het wel bekend dat terroristen in Europa elk moment kunnen toeslaan. Intussen is het duidelijk dat de lone wolves zich bij hen hebben gevoegd, en als een messentrekker een Zwitserse trein uitkiest, is er één stellige zekerheid: Niemand is veilig.

Angstgevoelens missen hun uitwerking niet. Stelselmatig voeren overheden de veiligheidsmaatregelen op. Burgers zijn al gewend aan zwaarbewapende militairen die belangrijke objecten beveiligen. Controles zijn overal, en privacy is kansloos in de strijd tegen het terrorisme.

De Islamitische Staat mag als doel hebben, de vestiging van het kalifaat, tenminste zo belangrijk is de vernietiging van de vrije, decadente, westerse samenleving. Ontegenzeggelijk is er enig succes, in die zin dat die vrije samenleving onder druk staat, mede als gevolg van de angst voor het terrorisme.

Maar angstgevoelens kunnen makkelijk verblinden. Immers, terroristen-zelfmoordenaars dragen nu eenmaal ook de zelfvernietiging in zich. Bovendien is er sprake van een samenloop van omstandigheden omdat de dreigingen voor het Westen als een democratische en vrije samenleving van alle kanten komen, van binnen en van buiten. Daarbij is de vraag niet of dat aspect voldoende is doorgedrongen, wèl, hoe het in hemelsnaam kan worden opgevangen.

Veel heeft te maken met de dooretterende economische crisis die schrille tegenstellingen aan de oppervlakte brengt, met name in de Verenigde Staten van Amerika. Aanslagen, woede over het politie-optreden, racisme zijn aan de orde van de dag in een land dat zich inmiddels heeft overgegeven aan de niets ontziende strijd om het Witte Huis en de nihilistische verkiezingspraktijken die de Republikeinse kandidaat Donald Trump tot in de perfectie probeert uit te voeren.

Europa is er weinig beter aan toe. Ook hier werkt de economische crisis door. De vluchtelingencrisis splijt de Europese Unie. Populisten spelen in op onderbuikgevoelens en ondermijnen de Europese gedachte. Intussen hebben de meer traditionele politici alle moeite het heft in handen te houden. Zelfs de Duitse bondskanselier Angela Merkel staat onder druk.

Tegelijk doen de sterke mannen van Rusland en Turkije er alles aan om de zwakte van Europa uit te buiten. Poetin heeft zich in Syriё verbonden met president Bashar el-Assad en zorgt er na de annexatie van de Krim voor dat het rebellenvuur in Oekraїne blijft branden. Erdogan gijzelt Europa met de vluchtelingen en de miljoenen Turken.

En nòg is er weinig zicht op een politiek die de burgers vertrouwen inboezemt. De Brexit zou een eyeopener moeten zijn die de overige lidstaten dwingt na te denken over een dieper gaande samenwerking, over de opheffing van het democratische tekort, over hoe Brussel dichter bij de burger te brengen.

Maar twee maanden na het referendum lijkt er vooral sprake van een zoveelste impasse. Alsof Amerika en Europa een weg zoeken in het pikdonker.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

August 15, 2016 at 1:19 pm

AFGANG TRUMP IS NIET GENOEG

leave a comment »

Geen twijfel meer. Het doek voor Donald Trump is gevallen. Zoveel blunders kan zelfs deze vastgoedman en Republikeinse presidentskandidaat zich niet veroorloven. Genoeg Amerikanen met iets van gezond verstand zijn er nu ook van overtuigd dat de man niet bij zinnen is, en dus volkomen ongeschikt om het machtigste land, om sowieso een land, staat of zelfs maar een stad te besturen.

Trump exit dus. Maar zijn afgang is niet genoeg om de wereld gerust te stellen. De man mag kansloos zijn in de verkiezingsstrijd om het 45ste presidentschap van de Verenigde Staten. Hij is een uitwas, een product van de politieke idiotie die zich in de Republikeinse partij genesteld heeft.

Misschien was de Grand Old Party van Abraham Lincoln ooit een fatsoenlijke conservatieve partij. In elk geval waren de Republikeinen in de 19e eeuw verantwoordelijk voor de afschaffing van de slavernij. Maar de partij was ook altijd van de grote ondernemers die zich donders goed realiseerden hoezeer de slavenhoudersmaatschappij de ontwikkeling van een moderne industrie belemmerde.

Voor de befaamde politiek commentator Martin Lippmann gold de Republikein Theodore Roosevelt als de grondlegger van een natie die zich heeft ontwikkeld tot de supermogendheid nr. 1. Roosevelt was president van 1901 tot 1909. Hij was een imperialist, een nationalist met een voorliefde voor geweld, maar ook een president die zich afzette tegen de machtige ondernemers die net als nu wars waren van belastingen en regels voor de werknemers.

Twee splitsingen overleefde de GOP. Na de Tweede Wereldoorlog leek de lijn-Roosevelt de overhand te krijgen. Met de presidenten Eisenhower en Nixon kregen de Republikeinen in elk geval greep op de zwijgende meerderheid. In sociaal en economisch opzicht bouwden zij voort op het sociaaldemocratische gedachtegoed van Keynes en de New Deal.

Tot in 1980 president Ronald Reagan aan de macht kwam. Met hèm kreeg het neoliberalisme de vrije hand. “Het einde van de geschiedenis”, concludeerde Francis Fukyama na de val van de communistische Sovjetunie. Europa liftte mee.

In de VS boden de Democraten in economisch opzicht weinig tegenwicht. En nog lijken de verschillen vooral optisch, meer een kwestie van houding, van uitgangspunten. Barack Obama mag de eerste zwarte president zijn, een revolutionair kan niemand hem noemen. Zijn ‘We can change’ bleek vooral een verkiezingsslogan. De hervorming van de gezondheidszorg is een politieke prestatie van jewelste, gemeten naar de Amerikaanse situatie dan want niet meer dan een compromis. Nog altijd zijn miljoenen Amerikanen onverzekerd.

Compromis of geen compromis. Voor de Republikeinen blijft Obamacare een steen des aanstoots. Acht jaar lang hebben zij trouwens niets anders gedaan dan Obama het regeren onmogelijk te maken. De aanhang van Bernie Sanders heeft een punt als het gaat om de immense sociale tegenstellingen. Maar de Democraten hebben tenminste iets geprobeerd terwijl Hillary Clinton zich in elk geval bewust lijkt van de problematiek.

Verwacht niets van de Republikeinse partij. De blanke middenklasse die Trump steunt, zet zich alleen maar meer af tegen de gevestigde elite die zij verantwoordelijk acht voor alle malaise. Alsof zij niet een eigen verantwoordelijk heeft en niet de eigen leiders heeft mogen kiezen.

En dat terwijl de toprepublikein en voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, Paul Ryan zijn bewondering voor Ayn Rand nooit onder stoelen of banken heeft geschoven. Ayn Rand, de vertolkster bij uitstek van de gedachte dat ieder individu verantwoordelijk is voor het eigen lot. Dat met andere woorden, misstanden als gevolg van armoede is te wijten aan de armen. Sociale voorzieningen zijn verkeerd omdat zij de mens minder weerbaar maken.

Waarmee probleem van de Republikeinse partij verklaard is. De boze blanke middenklasse heeft in Donald Tump de outsider gevonden en toch een man in wie zij zich zeggen te herkennen. De man mag een oplichter blijken, een praatjesmaker, een uiterst gevaarlijke man. In hun ogen moet dat nog maar eens bewezen worden.

Maar van die blanke middenklasse kunnen de Republikeinse Congresleden moeilijk afscheid nemen. Immers, zij is hun achterban, het stemvee dat zich zo lang liet voeden met waanideeёn over gelijke kansen, de grootheid van de blanke Amerikaan, de eigen verantwoordelijkheid, pro-life, het recht een wapen te dragen. En hoe verdorven de Clintons en Barack Obama wel niet zijn.

Natuurlijk heeft Amerika nog een kans. Tegelijk is het overduidelijk dat een overwinning van Hillary Clinton op 8 november bij lange na niet voldoende is. Tenminste zo belangrijk is, dat er in de Republikeinse partij genoeg sociaal-conservatieven en grootkapitalisten opstaan die beseffen dat hun gedachtegoed een andere invulling behoeft. Die op z’n minst bereid zijn de noodzakelijke concessies te doen.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

August 8, 2016 at 6:11 pm

IK HEB ME VERGIST, BEN TE DOM

leave a comment »

Ik heb me vergist. Ik heb gezien wat ik wilde zien. Was bevooroordeeld. Ben gewoon te dom. Een andere conclusie is niet mogelijk na het aanhoren en lezen van zoveel reacties op de VPRO-Zomergastavond met de activist Abou Jahjah. Want: “Niks warhoofd. Hij is juist zeer intelligent, heeft interessante gedachten die hij op coherente wijze in zijn betoog inpast. Een beetje een wolf in schaapskleren, maar ongevaarlijk. Een beetje antisemitisch misschien maar niet zo dat we ervan hoeven te schrikken”.

Het zal. En nee, ik ben niet met stomheid geslagen. Eerlijk gezegd, ligt het volledig in de lijn der verwachtingen dat een bepaald segment van spraakmakend Nederland anno 2016 de loftrompet steekt over een man vervuld van Israёl- en Jodenhaat die zichzelf de opdracht heeft gesteld, het systeem te vernietigen. Niet destructief zoals de Rode Khmer indertijd, maar constructief. Met dien verstande dat iedereen die anders vindt, niet deugt.

Over één ding kunnen zijn bewonderaars en critici het gauw eens zijn. Echt dom zal Abou Jahjah niet zijn. In elk geval is hij goed van de tongriem gesneden en in staat elke kritische vraag te ontwijken met een spraakwaterval van verhullende beelden.

Maar genoeg over de persoon Abou Jahjah van wie we zeker nog zullen horen. Laten we het hebben over de twitteraars, de opiniemakers die in hem een belangwekkend denker zien. Over Peter Vandermeersch, de hoofdredacteur het NRC Handelsblad, bijvoorbeeld.

Want wat beweegt hen een Israёlhater, Zionistenhater en Jodenhater inéén, een podium te geven? Interessante ideeёn? Om de discussie? De rode lijn in Abou Jahjahs verhaal is dood en geweld. Alle fragmenten die hij bij Zomergasten toonde gingen daarover. “Nee, ik ben daar geen voorstander van. Maar”, waarschuwde hij, “dat gebeurt als jullie niet naar me luisteren”.

Misschien zijn Vandermeersch cum suis daar gevoelig voor. Een opening tot discussie of iets dat lijkt op een vruchtbare gedachtewisseling is het niet. Eerder denk ik dat zij net als Abou Jahjah, Israёl zien als een racistische staat die zich continu schuldig maakt aan moord en schending van mensenrechten. Vinden ook zij dat het Zionisme een verderfelijke ideologie is, voortkomend uit het westerse imperialisme van de 19e eeuw. Dat Israёl de bron is van het kwaad in het Midden-Oosten. Zijn ook zij, een beetje of misschien wel heel echte antisemieten.

Het NRC Handelsblad geeft er blijk van. “Israёl is fout en het Palestijnse volk verdient een ieders steun”, is de boodschap die in wel heel veel nieuwsberichten en analyses op het nieuws doorklinken.

Abou Jahjah, een groot denker? Enige twijfel zou je dan toch mogen veronderstellen. Maar wie Zomergasten zondagavond heeft gezien, kan beter weten. Geen argument zal hem overtuigen. En waar ik een uitstekende, deskundige en kritische presentator/interviewer in de persoon van New York Times- en de Volkskrantcorrespondent Thomas Erdbrink waarnam, maakten Abou Jahjahs bewonderaars korte metten met de man.

Geen twijfel dus. Geen argument zal hen overtuigen. Voor Vandermeersch van het NRC Handelsblad c.s. is Abou Jahjah de ideale man achter wie zij zich kunnen verschuilen, de man die dingen zegt die zij zich niet kunnen veroorloven. Gaat het mis, wassen zij hun handen in onschuld.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

August 1, 2016 at 5:23 pm

GELUKKIG WAS DAAR AMERIKA

leave a comment »

Zonder de Amerikanen was Adolf Hitler ‘Der Führer’ van het Arische Derde Rijk met Duitsland als stralend middelpunt, de stichter ook van de mark Nederland. Hij was de held die de wereld het nationaalsocialisme als heilsleer gegeven heeft en de wereld bevrijdde van de afschuwelijke Jood. De ziener die een Stalen Muur optrok tegen het verderfelijke communisme en de Rode Tsaar Jozef Stalin tot zelfmoord verleidde.

Hoeveel scheelde het eigenlijk of Hitler had de wereld op zijn knieёn gekregen? De premier van het Verenigd Koninkrijk, Winston Churchill mocht een formidabele vastberaden tegenstander zijn maar alléén kon hij niet af.

Gelukkig was daar president Franklin Delano Roosevelt, de 32ste president van de Verenigde Staten van Amerika, een Democraat en even vastbesloten als Churchill om de Duitse Nazi-dictatuur te verslaan, te vernietigen. Totaal, zonder mededogen, met alle beschikbare middelen.

Amerika dus! Maar was er niet eerst een Japanse aanval op Pearl Harbour voor nodig om het land in beweging te krijgen? Had het niet eerder kunnen ingrijpen? Misschien. Punt is dat het verdraaid weinig scheelde of de wereldgeschiedenis had een totaal andere loop genomen, al is het maar omdat er ook in Amerika genoeg bewonderaars van Hitler waren die het op een akkoordje wilden gooien. Denk aan Henry Ford van de Ford autofabrieken, aan Charles Lindbergh, de bedwinger van de Atlantische Oceaan en grote man van de beweging ‘America First’. Denk ook aan de Amerikaanse ambassadeur in Londen, Joseph Kennedy, de vader van…

Gelukkig was daar F.D. Roosevelt. Gelukkig waren er miljoenen Amerikanen bereid hun leven te geven in de oorlog die volgde. Wat ontbrak, waren de instellingen, was een stabiel systeem dat niet alleen de wereld maar ook het vrije westen kon behoeden voor boze machten.

Dus kwam er een Verenigde Naties, een wereldhandelsbank, het INF, de NAVO, een verenigd Europa. Het systeem is van eminent belang, maar niets waard zonder de mensen die de waarde ervan erkennen. De opvolgers van Roosevelt en Churchill in Amerika en Europa handelden in hun geest.

Niettemin lijkt in 2016 de klad erin gekomen, juist op het moment dat het belang van het systeem groter lijkt dan ooit. Met dreigingen van buiten waar dictators als Poetin, Erdogan druk doende zijn om mogelijkheden uit te buiten en het moslimfundamentalisme al de oorlog heeft verklaard. Met dreigingen van sterke mannen en zelfs een vrouw die van binnenuit proberen de boze middenklassen aan zich te binden.

Gelukkig zijn er nog altijd Amerikanen: Ondanks alle fouten, tekortkomingen, ondoordachte acties en oorlogsmisdaden die zij hebben gepleegd. Richard Nixon mag een schurk zijn geweest, Ronald Reagan de basis hebben gelegd voor de economische crisis van 2007 en een samenleving van almaar grotere tegenstellingen; het machtigste en rijkste land van de wereld staat toch maar mooi garant voor vrijheid en democratie, met aan het hoofd, Barack Obama, een fatsoenlijk en bekwaam leider.

En dan is er Donald J. Trump, de vastgoedmagnaat die de 45ste president van de Verenigde Staten hoopt te worden als representant van de Republikeinse partij.

Er valt van alles te zeggen over oorzaken en gevolgen. Misschien roept de Democratische presidentskandidate Hillary Clinton agressieve gevoelens op. Feit is dat de gevestigde elite er alles aan gedaan heeft om de middenklasse, de ruggengraat van elke ordentelijke democratie, van zich te vervreemden. Niets gedaan heeft met de waarschuwingen van de econoom Thomas Piketty. Gevangen zit in een web van machtige belangengroepen.

Misschien kan het ook niet uitblijven in een land waar de tegenstellingen tussen Rijk en Arm zitten ingebed in het systeem. Waar het racisme altijd sluimert, het politieke systeem is vastgelopen, het grote geld de democratie heeft overwoekerd en het begrip vrijheid is teruggebracht tot het recht om wapens te dragen.

“Enig”, noemt Charles Groenhuysen de Amerikaanse verkiezingen. Blijkbaar ziet de Amerika-expert het als een kostelijk spel en begrijpt hij niet wat er op het spel staat. Maar een goed verstaander weet meer dan genoeg als de leider van een democratisch land beweert dat alleen hìj de oplossing in handen heeft, dat, met andere woorden, gevestigde procedures en instellingen er minder toe doen.

Een ramp, een catastrofe wacht de wereld als Trump op 8 november wint. Een catastrofe die nog erger wordt als de Republikeinse partij de meerderheid in het Congres behoudt. Maar zoveel vertrouwen verdienen de Amerikaanse kiezers wel dat diezelfde wereld erop mag rekenen dat zij F.D. Roosevelt niet vergeten zijn.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

July 25, 2016 at 6:53 pm

Posted in Een mening

Tagged with , , ,

ANGELA IS EEN PRACHTVROUW, MAAR…

leave a comment »

Alsof we niet genoeg te verstouwen hebben: Twee jaar geleden nog maar haalde een Buk-raket de MH17 neer. Syriё, de IS. Nauwelijks te bevatten, is de Brexit. Een zoveelste verschrikkelijke aanslag vond in Frankrijk plaats, in Nice ditmaal. De economische crisis die door blijft zeuren. Wat, is zomaar een vraag, heeft Vladimir Poetin eigenlijk met de wereld voor? Donald Trump. De coup in Turkije, Erdogan.

Wat voor de Europese Unie geldt, geldt voor de wereld in het kwadraat. Als er zoveel ernstige incidenten plaatsvinden in een steeds sneller tempo, crises elkaar opvolgen, de spanning zich opbouwt, kan een uitbarsting niet uitblijven.

De natuurkunde leert het. In 2007 bevestigden psychologische en economische processen opnieuw het gelijk van de theorie, met als gevolg een crisis die na negen jaar nog na-ijlt. Al met al kent de geschiedenis te veel voorbeelden om dat enkele gegeven te negeren.

Wat weer niet wil zeggen dat de dictatuur, het fundamentalisme, het autocratische leiderschap, het extreem-nationalisme, de misdaden tegen de menselijkheid aan het langste eind zullen trekken. Integendeel, er kan geen twijfel aan bestaan dat de democratische rechtsstaat en alles wat daarbij hoort, uiteindelijk zal winnen. Immers, er is geen alternatief omdat het andere tot de vernietiging leidt.

Niet iedereen moge die mening zijn toegedaan. Miljarden weten beter. Het is dan ook geen toeval dat zo velen er alles voor over hebben om hun geluk in deze contreien te beproeven. Ver weg van oorlog, armoede, onrecht en mensonterend geweld.

De overwinning staat vast. Vanzelf gaat het niet. Blijkbaar is het de mens eigen, de grenzen op te zoeken en er desnoods overheen te gaan. De economische crisis met alle hebzucht, zelfverrijking en eigenbelang is een schoolvoorbeeld. In dit land houden politici tegen beter weten in, vast aan een gedachtegoed waarin politieke, sociale en economische dogma’s de overhand hebben gekregen.
In Turkije en Rusland doen Erdogan en Poetin wat iedere dictator doet, de tegenstander uitschakelen letterlijk en figuurlijk.

In het rijke Westen grijpen de minder gelukkigen en hun medestanders niet meer naar de vork en de riek. Liever zoeken zij hun toevlucht tot leiders die exact weten waar de zwakke plekken van het systeem zitten. Die kiezen voor de radicale aanpak, het uitsnijden van de etterende wond. Die wel raad weten met de vijanden van het volk. Die hard roepen en streng straffen.

De Duitse bondskanselier Angela Merkel is een prachtvrouw. De integriteit van de Amerikaanse president Barack Obama staat buiten kijf. Zo langzamerhand moeten ook zij zich realiseren dat de rede niet werkt bij lieden als Poetin en Erdogan. Dat de Islamitische Staat toch echt moet worden vernietigd, linksom of rechtsom.

Intussen komt de dreiging voor de democratische rechtsstaat van binnen en van buiten. De roep om harde tegenmaatregelen valt steeds vaker en steeds krachtiger. Maar die roep mist de kern van de zaak, want het gaat niet om harde maatregelen. Het gaat om de juiste maatregelen. Want alleen die kunnen voorkomen dat alles samenvalt.                                          www.krantmeteenmening.nl

 

Written by sjonkritmeester

July 18, 2016 at 6:52 pm

LINKS IS WEL DEGELIJK IETS GAANDE

leave a comment »

Maurice de Hond geeft op http://www.peil.nl de PvdA 9 Tweede-Kamerzetels. Een plusje als je dat aantal vergelijkt met de acht waarop de partij van Diederik Samsom maandenlang gebivakkeerd heeft. Maar de wereld weet beter want bij de verkiezingen 2012 waren het er 38. Geen nood, hopen de sociaaldemocraten. We krijgen nog de lijsttrekkerverkiezingen voordat Nederland in mei 2017 naar de stembus gaat. En dan komt het allemaal weer goed.

Misschien, misschien niet. In een jaar kan veel gebeuren. De winnaar van 2015 kan zomaar de verliezer van 2016 zijn zoals de Britse (ex-)premier David Cameron heeft ervaren. En wie had gedacht dat de onverdachte socialisten Jeremy Cobdyn in Engeland en Bernie Sanders in de Verenigde Staten zoveel los zouden maken?

Amerika en Engeland zijn Nederland niet, de tegenstellingen mogen er scherper zijn, de opkomst van Cobdyn en Sanders toont aan dat er in het Westen op links wel degelijk iets gaande is. Dat de zogeheten Derde Weg, het meegaan van de traditionele sociaaldemocratische partijen in de neoliberale gedachtegang van kleinere overheden, begrotingsevenwichten en een soberder verzorgingsstaat zijn grenzen heeft bereikt.

Intussen doet de PvdA er alles aan om het predicaat sociale rechtvaardigheid overeind te houden. Maakt zich sterk voor het klimaat, voor een menswaardig vluchtelingenbeleid, voor het aan banden leggen van de bonussen. Etcetera, etcetera.

Soms duiken er zelfs berichten op over toenadering tussen links. Maar vier jaar geleden won de PvdA-weerzin tegen de SP het nog ruimschoots van de twijfels over een coalitie met de VVD, en dat is Emile Roemer niet vergeten terwijl Jesse Klaver van GroenLinks gelooft dat hij in 2017 op z’n minst de leider is van de grootste partij op links.

Centraal staat het politieke eigenbelang. Het is overal hetzelfde, dus ook in Nederland. Doe je werk! Wie moet de PvdA in 2017 naar de overwinning leiden? Diederik Samsom wil. Lodewijk Asscher denkt na. De burgemeester van Rotterdam, Ahmed Aboutaleb is ìn, maar ziet niets in lijsttrekkerverkiezingen.

Dus verzoeken 13 burgemeesters Aboutaleb om zich alsnog beschikbaar te stellen, en doen daarmee indirect een beroep doen op de partij om af te zien van verkiezingen. Dertien burgemeesters, allemaal mannen, die schrijven dat het land een leidsman nodig heeft die de thermiek in de huidige samenleving aanvoelt en die de goede krachten bundelt en versterkt, maar ook de grenzen van onze rechtsstaat scherp bewaakt.

Misschien zijn het er niet zoveel als je weet dat het land 80 burgemeesters van PvdA-huize heeft. Misschien is Ahmed Aboutaleb de perfecte keuze. Je zou kunnen zeggen dat de burgemeesters hun nek uitsteken. Intussen steken zij wel de overgebleven kandidaten een mes in even zo vele ruggen. Immers, of die kandidaat nu Samsom, Asscher of Piet Jansen heet. Voor hen is hij duidelijk tweede keus..

Ach, al was er maar één burgemeester die een poging had ondernomen om een serieuze richtingendiscussie te beginnen in plaats van een voorkeurstem uit te brengen. Die beseft dat het PvdA-probleem niet uniek is, maar alles te maken heeft met het feit dat burgers zich niet meer herkennen in de traditionele partijen. Die durft aan te dringen op een drastische hervorming van het politieke bestel. En eist dat burgers hun eigen burgemeester kiezen!
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

July 11, 2016 at 7:05 pm

Posted in Een mening

Tagged with , ,

ZO WERKT DE KLADDERADATSCH

leave a comment »

Shakespeare, Hamlet, Brutus! Wie niet, zijn er allemaal langs gekomen in het Britse drama waarin de hoofdrolspelers zich bekendmaakten als een groep zwendelaars, lafaards die over de ruggen van 60 miljoen burgers het land in chaos stortte en de benen nam toen het aankwam op verantwoordelijkheid nemen? Het gaat om de Brexit. We hebben het over het Verenigd Koninkrijk. De situatie moge zorgwekkend zijn, maar zo werkt nu eenmaal de Kladderadatsch.

Intussen zijn de beurzen weer wat opgeveerd, terwijl een lagere pond ook wel als een voordeel wordt gezien. In Brussel stralen de 27 regeringsleiders van de EU-lidstaten louter zelfvertrouwen uit. “Dat komt er nou van”, zijn zij eensgezind als nooit te voren.

Maar ook op het continent lopen de nodige politieke schavuiten rond, mooi weerverkopers die geen idee hebben wat hun besluiten nu precies aanrichten. Die spelen met de gedachte om uit te treden of stellen dat de Europese Unie wel zo’n beetje klaar is. Die de EU zien als één grote vrije kapitalistische markt. Dromers zijn er ook natuurlijk, over een Verenigde Staten van Europa bijvoorbeeld.

Met de economische crisis is het grote ongenoegen in de Europese Unie is geslopen. Intussen is zij met 500 miljoen inwoners, op de Verenigde Staten na nog altijd de grootste economie met een Bruto Nationaal Product van 14 biljoen dollar, uiterst aantrekkelijk als een welvarende regio waarin democratie, mensenrechten en vrije markt de kernwaarden zijn.

Maar anno 2016 voelen te veel burgers zich niet meer beschermd. Lijkt het nationalisme terug als een wervende kracht en is er een verlangen naar vroeger toen de burgers in elk geval wisten bij wie en waar ze moesten zijn om hun gelijk te halen.

Brussel is het politieke en Frankfort het financiёle centrum. De afgelopen jaren hebben laten zien hoe moeilijk het is de economische politiek in de eurozone op elkaar af te stemmen. Duitsland mag oppermachtig zijn, het is zich ook bewust van gevoeligheden.

’s Kijken hoe het met de Brexit verder vergaat, maar Brexit of geen Brexit, tekenend is het enthousiasme van de Schotten om als aparte lidstaat verder te gaan. Als de EU aan die wens tegemoetkomt, is er geen reden om bijvoorbeeld een aanvraag van Cataloniё te weigeren waarop de Basken ook wel eens een poging kunnen wagen.

Een kettingreactie kan het gevolg zijn. Want voelt Beieren zich niet te groot voor Duitsland? En Nordrhein-Westfalen? Eigenlijk is Vlaanderen een soeverein land. Misschien dat Bretagne Parijs wil omzeilen.

Het punt is, ook al willen de EU-lidstaten macht terug eisen, ze kunnen het niet. Daarvoor zijn politiek en economie te zeer met elkaar verweven. Als de politieke ontwikkeling tot stilstand komt, doen de ondermijnende krachten hun werk. Grote staten zullen nooit vrijwillig macht afstaan. Dat hoeft ook niet want de omstandigheden dwingen hen daartoe, en de Brexitaffaire kan zomaar het vliegwiel zijn dat alles in gang heeft gezet.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

July 4, 2016 at 6:25 pm

Posted in Een mening

Tagged with , ,