sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Archive for the ‘Een mening’ Category

ANGELA IS EEN PRACHTVROUW, MAAR…

leave a comment »

Alsof we niet genoeg te verstouwen hebben: Twee jaar geleden nog maar haalde een Buk-raket de MH17 neer. Syriё, de IS. Nauwelijks te bevatten, is de Brexit. Een zoveelste verschrikkelijke aanslag vond in Frankrijk plaats, in Nice ditmaal. De economische crisis die door blijft zeuren. Wat, is zomaar een vraag, heeft Vladimir Poetin eigenlijk met de wereld voor? Donald Trump. De coup in Turkije, Erdogan.

Wat voor de Europese Unie geldt, geldt voor de wereld in het kwadraat. Als er zoveel ernstige incidenten plaatsvinden in een steeds sneller tempo, crises elkaar opvolgen, de spanning zich opbouwt, kan een uitbarsting niet uitblijven.

De natuurkunde leert het. In 2007 bevestigden psychologische en economische processen opnieuw het gelijk van de theorie, met als gevolg een crisis die na negen jaar nog na-ijlt. Al met al kent de geschiedenis te veel voorbeelden om dat enkele gegeven te negeren.

Wat weer niet wil zeggen dat de dictatuur, het fundamentalisme, het autocratische leiderschap, het extreem-nationalisme, de misdaden tegen de menselijkheid aan het langste eind zullen trekken. Integendeel, er kan geen twijfel aan bestaan dat de democratische rechtsstaat en alles wat daarbij hoort, uiteindelijk zal winnen. Immers, er is geen alternatief omdat het andere tot de vernietiging leidt.

Niet iedereen moge die mening zijn toegedaan. Miljarden weten beter. Het is dan ook geen toeval dat zo velen er alles voor over hebben om hun geluk in deze contreien te beproeven. Ver weg van oorlog, armoede, onrecht en mensonterend geweld.

De overwinning staat vast. Vanzelf gaat het niet. Blijkbaar is het de mens eigen, de grenzen op te zoeken en er desnoods overheen te gaan. De economische crisis met alle hebzucht, zelfverrijking en eigenbelang is een schoolvoorbeeld. In dit land houden politici tegen beter weten in, vast aan een gedachtegoed waarin politieke, sociale en economische dogma’s de overhand hebben gekregen.
In Turkije en Rusland doen Erdogan en Poetin wat iedere dictator doet, de tegenstander uitschakelen letterlijk en figuurlijk.

In het rijke Westen grijpen de minder gelukkigen en hun medestanders niet meer naar de vork en de riek. Liever zoeken zij hun toevlucht tot leiders die exact weten waar de zwakke plekken van het systeem zitten. Die kiezen voor de radicale aanpak, het uitsnijden van de etterende wond. Die wel raad weten met de vijanden van het volk. Die hard roepen en streng straffen.

De Duitse bondskanselier Angela Merkel is een prachtvrouw. De integriteit van de Amerikaanse president Barack Obama staat buiten kijf. Zo langzamerhand moeten ook zij zich realiseren dat de rede niet werkt bij lieden als Poetin en Erdogan. Dat de Islamitische Staat toch echt moet worden vernietigd, linksom of rechtsom.

Intussen komt de dreiging voor de democratische rechtsstaat van binnen en van buiten. De roep om harde tegenmaatregelen valt steeds vaker en steeds krachtiger. Maar die roep mist de kern van de zaak, want het gaat niet om harde maatregelen. Het gaat om de juiste maatregelen. Want alleen die kunnen voorkomen dat alles samenvalt.                                          www.krantmeteenmening.nl

 

Written by sjonkritmeester

July 18, 2016 at 6:52 pm

LINKS IS WEL DEGELIJK IETS GAANDE

leave a comment »

Maurice de Hond geeft op http://www.peil.nl de PvdA 9 Tweede-Kamerzetels. Een plusje als je dat aantal vergelijkt met de acht waarop de partij van Diederik Samsom maandenlang gebivakkeerd heeft. Maar de wereld weet beter want bij de verkiezingen 2012 waren het er 38. Geen nood, hopen de sociaaldemocraten. We krijgen nog de lijsttrekkerverkiezingen voordat Nederland in mei 2017 naar de stembus gaat. En dan komt het allemaal weer goed.

Misschien, misschien niet. In een jaar kan veel gebeuren. De winnaar van 2015 kan zomaar de verliezer van 2016 zijn zoals de Britse (ex-)premier David Cameron heeft ervaren. En wie had gedacht dat de onverdachte socialisten Jeremy Cobdyn in Engeland en Bernie Sanders in de Verenigde Staten zoveel los zouden maken?

Amerika en Engeland zijn Nederland niet, de tegenstellingen mogen er scherper zijn, de opkomst van Cobdyn en Sanders toont aan dat er in het Westen op links wel degelijk iets gaande is. Dat de zogeheten Derde Weg, het meegaan van de traditionele sociaaldemocratische partijen in de neoliberale gedachtegang van kleinere overheden, begrotingsevenwichten en een soberder verzorgingsstaat zijn grenzen heeft bereikt.

Intussen doet de PvdA er alles aan om het predicaat sociale rechtvaardigheid overeind te houden. Maakt zich sterk voor het klimaat, voor een menswaardig vluchtelingenbeleid, voor het aan banden leggen van de bonussen. Etcetera, etcetera.

Soms duiken er zelfs berichten op over toenadering tussen links. Maar vier jaar geleden won de PvdA-weerzin tegen de SP het nog ruimschoots van de twijfels over een coalitie met de VVD, en dat is Emile Roemer niet vergeten terwijl Jesse Klaver van GroenLinks gelooft dat hij in 2017 op z’n minst de leider is van de grootste partij op links.

Centraal staat het politieke eigenbelang. Het is overal hetzelfde, dus ook in Nederland. Doe je werk! Wie moet de PvdA in 2017 naar de overwinning leiden? Diederik Samsom wil. Lodewijk Asscher denkt na. De burgemeester van Rotterdam, Ahmed Aboutaleb is ìn, maar ziet niets in lijsttrekkerverkiezingen.

Dus verzoeken 13 burgemeesters Aboutaleb om zich alsnog beschikbaar te stellen, en doen daarmee indirect een beroep doen op de partij om af te zien van verkiezingen. Dertien burgemeesters, allemaal mannen, die schrijven dat het land een leidsman nodig heeft die de thermiek in de huidige samenleving aanvoelt en die de goede krachten bundelt en versterkt, maar ook de grenzen van onze rechtsstaat scherp bewaakt.

Misschien zijn het er niet zoveel als je weet dat het land 80 burgemeesters van PvdA-huize heeft. Misschien is Ahmed Aboutaleb de perfecte keuze. Je zou kunnen zeggen dat de burgemeesters hun nek uitsteken. Intussen steken zij wel de overgebleven kandidaten een mes in even zo vele ruggen. Immers, of die kandidaat nu Samsom, Asscher of Piet Jansen heet. Voor hen is hij duidelijk tweede keus..

Ach, al was er maar één burgemeester die een poging had ondernomen om een serieuze richtingendiscussie te beginnen in plaats van een voorkeurstem uit te brengen. Die beseft dat het PvdA-probleem niet uniek is, maar alles te maken heeft met het feit dat burgers zich niet meer herkennen in de traditionele partijen. Die durft aan te dringen op een drastische hervorming van het politieke bestel. En eist dat burgers hun eigen burgemeester kiezen!
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

July 11, 2016 at 7:05 pm

Posted in Een mening

Tagged with , ,

ZO WERKT DE KLADDERADATSCH

leave a comment »

Shakespeare, Hamlet, Brutus! Wie niet, zijn er allemaal langs gekomen in het Britse drama waarin de hoofdrolspelers zich bekendmaakten als een groep zwendelaars, lafaards die over de ruggen van 60 miljoen burgers het land in chaos stortte en de benen nam toen het aankwam op verantwoordelijkheid nemen? Het gaat om de Brexit. We hebben het over het Verenigd Koninkrijk. De situatie moge zorgwekkend zijn, maar zo werkt nu eenmaal de Kladderadatsch.

Intussen zijn de beurzen weer wat opgeveerd, terwijl een lagere pond ook wel als een voordeel wordt gezien. In Brussel stralen de 27 regeringsleiders van de EU-lidstaten louter zelfvertrouwen uit. “Dat komt er nou van”, zijn zij eensgezind als nooit te voren.

Maar ook op het continent lopen de nodige politieke schavuiten rond, mooi weerverkopers die geen idee hebben wat hun besluiten nu precies aanrichten. Die spelen met de gedachte om uit te treden of stellen dat de Europese Unie wel zo’n beetje klaar is. Die de EU zien als één grote vrije kapitalistische markt. Dromers zijn er ook natuurlijk, over een Verenigde Staten van Europa bijvoorbeeld.

Met de economische crisis is het grote ongenoegen in de Europese Unie is geslopen. Intussen is zij met 500 miljoen inwoners, op de Verenigde Staten na nog altijd de grootste economie met een Bruto Nationaal Product van 14 biljoen dollar, uiterst aantrekkelijk als een welvarende regio waarin democratie, mensenrechten en vrije markt de kernwaarden zijn.

Maar anno 2016 voelen te veel burgers zich niet meer beschermd. Lijkt het nationalisme terug als een wervende kracht en is er een verlangen naar vroeger toen de burgers in elk geval wisten bij wie en waar ze moesten zijn om hun gelijk te halen.

Brussel is het politieke en Frankfort het financiёle centrum. De afgelopen jaren hebben laten zien hoe moeilijk het is de economische politiek in de eurozone op elkaar af te stemmen. Duitsland mag oppermachtig zijn, het is zich ook bewust van gevoeligheden.

’s Kijken hoe het met de Brexit verder vergaat, maar Brexit of geen Brexit, tekenend is het enthousiasme van de Schotten om als aparte lidstaat verder te gaan. Als de EU aan die wens tegemoetkomt, is er geen reden om bijvoorbeeld een aanvraag van Cataloniё te weigeren waarop de Basken ook wel eens een poging kunnen wagen.

Een kettingreactie kan het gevolg zijn. Want voelt Beieren zich niet te groot voor Duitsland? En Nordrhein-Westfalen? Eigenlijk is Vlaanderen een soeverein land. Misschien dat Bretagne Parijs wil omzeilen.

Het punt is, ook al willen de EU-lidstaten macht terug eisen, ze kunnen het niet. Daarvoor zijn politiek en economie te zeer met elkaar verweven. Als de politieke ontwikkeling tot stilstand komt, doen de ondermijnende krachten hun werk. Grote staten zullen nooit vrijwillig macht afstaan. Dat hoeft ook niet want de omstandigheden dwingen hen daartoe, en de Brexitaffaire kan zomaar het vliegwiel zijn dat alles in gang heeft gezet.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

July 4, 2016 at 6:25 pm

Posted in Een mening

Tagged with , ,

WE MOETEN ONS SCHAMEN

leave a comment »

Het is een keihard feit. Veel erger en gevaarlijker dan de uitslag van het Brexitreferendum, wat de politieke en economische gevolgen daarvan ook mogen zijn. Het is een gezamenlijk falen van oud en jong, van rijk en arm, van hoog- en laag opgeleid, van experts en niet-experts. We falen, u en ik. We moeten ons schamen, maar kunnen er niet langer onderuit dat wij, burgers van de Europese Unie, anno 2016 geen idee hebben van wat democratie moet zijn.

Het begint al met het begrip dat velen tonen voor dictators als Poetin en Erdogan. Tenminste zo bedenkelijk is, dat de EU-lidstaten Hongarije en Polen menen een loopje te kunnen nemen met een ordentelijke rechtstaat. De populariteit van politici als Marine Le Pen en Geert Wilders is een zoveelste teken aan de wand.

Voeg daarbij het referendum. Lees de bijsluiter: ‘Levensgevaarlijk bij verkeerd gebruik’. Hoed u dan ook als het in handen komt van de verkeerde personen, van figuren als de Britse premier David Cameron die het referendum inzette, niet vanwege het landsbelang maar om zijn positie in de Conservatieve partij zeker te stellen.

Camerons uitdager, Boris Johnson en de leider van de Britse onafhankelijkheidspartij (UKIP), Nigel Farage mogen namens het Vertrekkamp misbruik gemaakt hebben van de situatie; als het referendum eenmaal op democratische wijze is ingezet, hebben politici en burgers het resultaat te aanvaarden.

Democratie betreft het recht van minderheden, vrije verkiezingen, vrijheid van meningsuiting. Democratie draagt de burgers op respect te hebben voor uitslagen van verkiezingen en stemmingen. Centraal staat het vertrouwen, in de gekozen volksvertegenwoordigers, de bestuurders en de volwassenheid van burgers. Maar de spijtoptanten in het Verenigd Koninkrijk herinneren zich de referenda van 2005 toen de EU volledig voorbij ging aan het nee van Fransen en Nederlanders.

Dus willen zij het Brexitreferendum nietig verklaren, omarmen de media de petitie alsof het hun eerste liefde is en klagen jongeren ouderen aan omdat die voor een vertrek uit de EU hebben gestemd terwijl de markten er alles aan doen om dat te voorkomen.

Intussen is de chaos compleet in Engeland, Groot-Brittanniё, het Verenigd Koninkrijk zo u wil. Waar premier Cameron zijn ontslag heeft ingediend en de Labourpartij in staat van ontbinding is geraakt na een motie van wantrouwen tegen politiek leider Jeremy Corbyn.

Maar ook op het continent zijn er verbazingwekkende reacties. Zo vindt NRC-Handelsbladredacteur, Caroline de Gruyter dat mensen niet zo moeten zeuren. “Want ze hebben het nog nooit zo goed gehad”, zei ze in Nieuwsuur. In Die Presseclub van de Duitse zender ARD klonk de hoop door dat het Lagerhuis de uitslag van het referendum ongedaan maakt, als het moet na nieuwe verkiezingen.

Één troost. De Duitse bondskanselier Angela Merkel zal ervoor waken dat de EU overhaaste stappen zet. “Laten we in elk geval een vechtscheiding voorkomen”, waarschuwt de president van de Europese Raad, Donald Tusk. PvdA-leider Diederik Samsom pleitte voor bedachtzaamheid waar anderen, onder wie de liberale Europarlementsleden, de Belgische oud-premier, Guy Verhofstadt en Sophie in ’t Veld van D66, vinden dat er geen tijd verloren mag gaan.

Al met al is de toekomst bijzonder ongewis. Het referendum zou een wake-up call moeten zijn. Maar het mag niemand verbazen als de Europese Unie doorgaat op de weg die zij in 1990 is ingeslagen. Een weg waarop grote ondernemingen en vrije marktaanbidders zich naar hartenlust uitleven maar waarop grote groepen burgers zich bedreigd weten.

Heb geduld. Wacht af. Aanpassen aan de nieuwe situatie. De EU staat symbool. Het Brexitreferendum was toch vooral een uiting van boze, bange, kansarme Britten richting gevestigde politiek die druk is met begrotingsevenwichten en bezuinigingen, een reactie trouwens waarin velen op het continent zich kunnen vinden.

“Dom, dwaas, onverantwoordelijk. Verklaar het referendum nietig”. Dergelijke reacties maken het probleem alleen maar erger, hebben ook niets met democratie te maken, niets met de zorgen van mensen, maar alles met macht, eigenbelang, strategie en vrije markten.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

June 27, 2016 at 7:23 pm

Posted in Een mening

Tagged with , ,

ALLEEN WONDER KAN EU NOG HELPEN

leave a comment »

De commentatoren in dit land durven de prognose al aan nu de peilingen voorzichtig wijzen op een zege van het Blijfkamp. Is het de dood van het Lagerhuislid Jo Cox die de Britse kiezers tot bezinning heeft gebracht? Met dank aan Winston Churchill in elk geval want hij zou zeker vóór hebben gestemd. Oef! Europa kan weer verder. Op naar het volgende compromis.

Hé, de stemming over de Britse uittreding uit de Europese Unie moet nog plaatsvinden. Ook is de woede op het eiland nog even groot als vorige week omdat Engeland Engeland niet meer is, en dat allemaal Europa’s schuld is. Waarbij komt dat een Brexit nou net de dreun kan toedienen die de EU nodig heeft en er wellicht toe zal leiden dat de politici op het continent zich realiseren dat zij haast moeten maken met de creatie van een werkbare democratische politieke eenheid..

Maar het misschien-gehalte is te groot, moeten de twijfelaars bedacht hebben. De EU zit te gecompliceerd in elkaar. De bestuurstructuur is te complex. Je hebt ook zonder het Verenigd Koninkrijk nog altijd te maken met 27 lidstaten, met 27 belangen. Bovendien krijgt het machtige Duitsland nog meer macht, nog meer invloed op het sociaaleconomische beleid waarover zoveel vragen vallen te stellen.

Al met al lijkt een voortzetting van het Britse lidmaatschap geen stimulans voor serieuze verandering. Of een Brits vertrek die wel biedt, is maar zeer de vraag. Het Grondwetreferendum van 2005, de Griekse schuldenkwestie toonden de betrekkelijkheid van de Europese manier van politiek bedrijven al aan. Steeds weer hameren de kopstukken, de verdedigers van het EU-standpunt op de jaren van vrede, de welvaart, het welzijn. Om, als dat onvoldoende is, oorlog, hel, verdoemenis en massale werkloosheid te prediken.

Niet dat het helpt want kiezers zijn eigenwijs. Fransen en Nederlanders stemden in 2005 tegen, de Grieken kozen een extreemlinkse regering. Maar dan heeft Brussel nog altijd zijn apparaat beschikbaar van kunstgrepen, uitstelmogelijkheden, compromissen en in laatste instantie het machtswoord. Waarbij de EU zich bewezen heeft als een instelling die doorgaat, en dóór.

Met een Brexit zal het niet anders gaan. Mèt en zonder het Verenigd Koninkrijk blijven de oeverloze vergaderingen en compromissen voorafgaan aan de EU-besluiten, -regelingen en wat niet al. Wemelt het in Brussel van lobbyisten en multinationals, en zullen de pro-Europese partijen hosanna roepen omdat zij de feiten hebben.

“De feiten”. D66-leider Alexander Pechtold had het er in het opinieprogramma Buitenhof ook al over. Hij heeft de feiten. “Maar wat zijn die feiten dan”? In elk geval is niet iedereen even enthousiast over het soort banen dat een partij als D66 in het vooruitzicht stelt.

Geen nieuws is dat de EU voor de grote problemen zelden een bevredigende oplossing vindt. Zo etteren de economische crisis en de Griekse schuldenkwestie maar door. Met de Turkse dictator Erdogan is een vluchtelingenakkoord gesloten. Het levert Turkije miljarden op en de vluchteling is zijn leven lang niet zeker, is alles wat je ervan zeggen kan.

Overal komen nationaalpopulistische bewegingen op. In Frankrijk wacht Marine Le Pen op haar kans, Wilders’ PVV zou goed zijn voor 37 Tweede Kamerzetels, Rome heeft een burgemeester, lid van de Vijfsterrenbeweging van Beppe Grillo. In Polen en Hongarije tarten extreemrechtse regeringen democratische waarden. En Poetin blijft gevaarlijk bezig.

Een Brexit helpt vermoedelijk niet, maar de overwinning van het Blijfkamp evenmin. Net als zijn collega’s op het continent heeft premier David Cameron te maken met een diep verdeeld land. Net als zijn collega’s staat hij onder grote druk.

Alleen een wonder kan de Europese Unie nog helpen als een instelling die verder kan. Anders wordt het de Kladderadatsch.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

June 20, 2016 at 5:25 pm

Posted in Een mening

Tagged with , ,

MOET DAN EERST DIE BOM VALLEN?

leave a comment »

‘Moeders dood’. Òf, hoe een jonge Franse vader de moord op zijn vrouw en moeder van hun inmiddels twee jaar oude zoontje probeert te verwerken, zonder haat, zeven maanden na de aanslagen in Parijs. Het moet moeilijk, heel moeilijk zijn te midden van het EK-voetbalfeest. Stel je voor dat de Franse ploeg de titel wint. Niet aan denken maar!

Frits Abrahams schrijft op de Achterpagina van het NRC Handelsblad een prachtig stukje in zijn maandagcolumn over het boekje van de journalist, Antoine Leiris. De krant had het op de voorpagina moeten plaatsen, ermee openen nu de wereld opnieuw is opgeschrikt door een verschrikkelijke moordpartij, een aanslag op onschuldige mensen in Orlando, Florida waar de 29-jarige Amerikaanse moslim Omar Mateem in naam van de Islamitische Staat zijn halfautomatische AR-15 geweer leegde op de bezoekers van de Pulse-club, met als gevolg 50 doden en 53 gewonden.

Was het religieuze bezieling of homo-haat die de dader dreef of is hij de lone wolf die zijn plaats in de geschiedenisboekjes opeiste? Hoe het zij, hij schoot met een machtig gevaarlijk wapen waarvan er in de VS miljoenen in omloop zijn, in het bezit van wie weet hoeveel Omar Mateems, moslims en niet-moslims.

De reacties komen bekend voor. President Obama riep op tot liefde en verbondenheid. Ook drong hij opnieuw aan op een strengere wapenwetgeving, net als bij vorige schietpartijen, in Newtown, Charleston, San Bernardino. De Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump zei het altijd al: “Voorlopig mag geen moslim het land in”. IS reageerde dolblij met de actie van de soldaat van het kalifaat: “Zoveel slachtoffers? Prachtig”! Ongetwijfeld beleven bloemenverkopers gouden tijden. Tonen tallozen hun medeleven en zijn we solidair.

Oplossingen liggen voor de hand. Zo zou een verbod op het lievelingswapen van Amerikaanse massamoordenaars het aantal slachtoffers met tientallen tegelijk terugbrengen. Meer bevoegdheden voor de opsporingsdiensten, misschien? Een streng verbod op angst is allang geleden uitgevaardigd. Doorgaan met leven, is de onverbiddelijke opdracht!

Maar helaas, de moordenaar vindt altijd wel iets waarmee hij zijn destructieve lusten kan bevredigen. Niets kan hem tegenhouden. Niemand is veilig. De vijand uitdagen met onze vrijheden, het organiseren van steeds grootsere sport- en dansfestijnen, blijheid, vrolijkheid, welvaart, welzijn, geluk brengen alleen maar méér waanzin, méér jaloezie, woede, moordzucht. Er is geen houden aan. Moord is doping, steeds weer nieuwe moordenaars duiken op.

Moet dan eerst die allesvernietigende bom vallen? Hoeveel kinderen willen wij eigenlijk aan de moordzucht van onze vijanden opofferen? In Moskou, Ankara, wrijven bepaalde lieden zich in de handen. Wat in Orlando is gebeurd, zou bij hen niet kunnen. Toch?

Maar de vrijheden opofferen. Nooit! Zij zijn wat het Westen waard is om geleefd te worden ondanks alle gebreken en alle gerechtvaardigde kritiek. Roger Cohen, gezaghebbend columnist van de gezaghebbende The New York Times excuseert zich. Doet het toch, en vergelijkt Omar Mateem met de Servische nationalist Gavrilo Princip die op 28 juni 1914 de Oostenrijkse aartshertog Franz Ferdinand en diens vrouw prinses Sophie doodschoot met als gevolg, de Eerste Wereldoorlog, en dus de Tweede Wereldoorlog, de Holocaust, de vernietiging van zeker 75 miljoen mensenlevens.

“Want”, vreest Cohen, “de Amerikaanse kiezers kunnen op 8 november zomaar de populist Donald Trump tot president kiezen”. Waarmee de zeer ervaren journalist wel eens de gevoelens kan vertolken van wie weet hoeveel collega’s, bestuurders, volksvertegenwoordigers.

En de burgers maar verbieden hun angst te tonen. Dat kan natuurlijk niet. Zo werkt het ook niet. Al dat feestgedoe, de opgeklopte reportages, massafestijnen, gezellig zitten op terrasjes, doen niets anders dan die angst verhullen, verbergen achter de dikste gordijnen. Zijn niets anders dan een dwingende oproep de werkelijkheid en het gevaar te negeren.

Voordat je het weet, haalt Cohen zijn gelijk. Leggen Amerikanen net als Europeanen hun lot in handen van lieden die de gave hebben onderbuikgevoelens op te roepen die zomaar de vernietiging van de vrije democratische samenleving kunnen inluiden.

Dat mag niet. Dat moeten wij koste wat kost voorkomen in de wetenschap dat ‘Je suis Charlie’ geen zoden aan de dijk heeft gezet, net zomin als die geweldige toespraak van Barack Obama, vlaggen halfstok, twee minuten stilte en een halfslachtige miljarden kostende oorlog dat deden.

Maar die bom willen we ook niet. Dus rest één ding: we moeten juist uiting geven aan onze angst. Ons van daaruit bezinnen over de manier waarop we bezig zijn en niet bang te zijn om verreikende beslissingen te nemen, op een verstandige manier, onder deskundige leiding, al is het maar vanwege de absurditeit om een radioverslag over Orlando te onderbreken voor belangrijk nieuws uit Marseille omdat er is gescoord. En zo toe te laten dat de vader, een mens, alleen is met zijn verdriet. Verdriet, want haat kent hij niet.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

June 13, 2016 at 7:45 pm

Posted in Een mening

Tagged with , , ,

GEVAAR TRUMP IS FICTIE, MAAR …

leave a comment »

In elk geval zijn de vrijheid van meningsuiting, van godsdienst, onderwijs en politiek bedrijven vast verankerd in de Grondwet. Ook houden de uitvoerende, wetgevende en rechterlijke macht, te weten de president, het Congres en het Hooggerechtshof elkaar in evenwicht zodat een dictatuur is uitgesloten. We hebben het over de Verenigde Staten van Amerika, het machtigste land van de wereld waar burgers in vrijheid kunnen kiezen.

Laten we Amerika koesteren als democratie ondanks de kanttekeningen vanwege de schrijnende tegenstellingen tussen Rijk en Arm, het racisme, het geweld in de maatschappij, de invloed van het grote geld en nog een handvol minder erge en heel erge oneffenheden.

Amerika is geen Rusland, geen Turkije en menig ander land. Ondanks alle aanmerkingen op het systeem, verlopen de verkiezingen redelijk eerlijk. Is er niet één groot machtig apparaat dat de uitslag voorbeschikt. In elk geval verrasten de presidentskandidaten Donald Trump en Bernie Sanders tijdens de voorverkiezingen de Amerikaanse politieke elite met hun agenda tegen het grote geld en de ongelijkheid en haalden daar opmerkelijke successen mee. Zelfs heeft Trump zich al verzekerd van de Republikeinse nominatie.

Dinsdag 7 juni vinden in nog 6 staten voorverkiezingen plaats. De uitslag van Californiё is van groot belang voor het verloop van de Democratische partijconventie die in de week van 25 juli wordt gehouden in Philadelphia. De 74-jarige, ‘socialist’ Sanders lijkt uitgeschakeld maar is er wel degelijk in geslaagd de gedoodverfde favoriete Hillary Clinton en het partij-establishment onder druk te zetten.

Maar het gaat zoals het gaat. The New York Times stelt het vast. Eenmaal van de schrik bekomen, tonen steeds meer Republikeinse miljardairs zich bereid de campagne van presidentskandidaat Donald Trump te steunen. Daarnaast richten zij zich op het behoud van de meerderheid van de Grand Old Party in het Congres.

Maar ook Hillary Clinton zal zich als presidentskandidate gesteund weten door een fiks aantal Democratische grootverdieners. Al met al begroot The New York Times de verkiezingen dit jaar op een bedrag van tenminste 9 miljard dollar, ruim drie miljard meer dan het record van 6 miljard dat in 2012 werd uitgegeven.

Niets aan de hand dus. Niets veranderd. Alles is in evenwicht. Gelijke kansen voor de verkiesbare kandidaten. Alleen gaat de praktijk opnieuw voorbij aan de grootste grief die Trump en Sanders de afgelopen maanden naar boven haalden, namelijk het gegeven dat de gewone Amerikaan zich tekortgedaan voelt en ervaart dat de rijken onevenredig profiteren van het economische herstel en almaar rijker worden.

Als Hillary Clinton op 8 november de verkiezingen wint, krijgt Amerika een president die, vinden toch wel heel veel gezaghebbende kringen, beschikt over de juiste capaciteiten en vereiste ervaring. Dit in tegenstelling tot ene Donald Trump die bijna elke dag bewijst volstrekt ongeschikt te zijn.

Mooi dus dat het gevaar Trump een fictie is. Maar vergis je niet. Niemand haten de Republikeinen meer dan Hillary Clinton. Als het grote geld dat wil, komt ook de 45ste president van de Verenigde Staten niet toe aan de grieven van de gewone Amerikaan. Waarmee toch wel de vraag rijst, in hoeverre het machtigste land van de wereld een serieuze democratie genoemd kan worden.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

June 6, 2016 at 7:47 pm