sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘Barack Obama

ZE VERDIENT VOORDEEL VAN TWIJFEL

leave a comment »

Er is nog zoiets als een e-mailonderzoek. En een conventie waarop de Democratische gedelegeerden de nominatie moeten bevestigen. Links en jong zijn boos, teleurgesteld op z’n minst. Maar wat overblijft, is toch bewondering voor een vrouw, een babyboomer. Een vechter, een strijder die zich in tal van functies bewezen heeft. Die weet hoe Amerika werkt.

Natuurlijk bracht Bernie Sanders de afgelopen maanden het hartverwarmende enthousiasme dat de revolutie met zich brengt. De uitslag van de voorverkiezingen in Californiё moet een enorme teleurstelling zijn. Maar niets let de senator van Vermont om zich bij zijn nederlaag neer te leggen want zo werkt de democratie.

De wereld kan cynisch doen over de werking van het politieke proces in de Verenigde Staten. En terecht, want inmiddels is wel gebleken hoe belangengroepen het land in de greep hebben gekregen.

Dat te doorbreken, is de opdracht voor iedere Amerikaanse president en trouwens iedere politicus die het goede voorheeft. Barack Obama wist dat al in 2008. Maar zijn belofte voor change liep vast in een ijzeren ring van Republikeinse onwil en Democratische onmacht, c.q. opportunisme.

Of Hillary Clinton erin slaagt de Amerikaanse politiek weer enigszins geloofwaardig te maken, is een prangende vraag. Als presidentskandidate verdient zij het voordeel van de twijfel wat na zoveel jaar politieke dienstbaarheid een hele prestatie mag heten.

Intussen toont de Republikeinse partij tekenen van beginnende ontbinding. Blijkt Donald Trump het zelfvernietigende vehikel dat de Grand Old Party zelf heeft voortgebracht.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

June 8, 2016 at 9:27 pm

EU IS AMERIKA’S ZWAKKE PLEK

leave a comment »

Geen idee hoe de Amerikaanse president Barack Obama in zijn privévertrekken is. Hoe hij omgaat met zijn medewerkers? Of hij lief voor dieren is? Maar wat zeker is, dat hij een zeer beschaafde indruk maakt en capabel genoeg is om het machtigste land van de wereld te leiden. Als iets naar voren springt is het zijn ontspannen omgang met de buitenwereld. Sowieso komt hij integer over, oprecht begaan met de mens. Zoals hij het Amazing Grace meezong na de moord op 9 kerkgangers in Charleston. Zo mooi, indrukwekkend ook……

Acht jaar Barack Obama heeft de wereld bijna achter de rug. De invoering van Obamacare is een prestatie van jewelste. De economie is in redelijke staat. Maar nee, de 54-jarige leider van het machtigste land van de wereld heeft niet alles goed gedaan. Er zijn genoeg redenen om kritisch te zijn op het buitenlandse beleid, over de aanpak van sociale tegenstellingen, discriminatie, democratie, Wall Street, de wapens. Is Obama behoedzaam of een twijfelaar? Toch zou je elk land een leider als hij toewensen.

Het gaat zoals het gaat. Alsof de duvel ermee speelt, juist de Obama’s roepen bij minder scrupuleuze collega’s agressie en weerzin op. Vijanden wapenen zich en tasten de zwakke plekken af, in binnen- en buitenland. ‘We can change’, was in 2008 de slogan waarmee Barack Obama het Witte Huis veroverde. “Niet dus”, wisten de Republikeinen en zetten zich schrap. “Ha”, meesmuilden Vladimir Poetin in Moskou, Xi Jinping in Beijing. “Dat kan ik ook”, sloot ene Erdogan zich bij hen aan.

Alsof het afgesproken werk is. In de Zuid-Chinese Zee werkt China hard aan de uitbreiding van zijn territorium. In Volksrepubliek zijn democratie, vrijheid en mensenrechten een almaar groter taboe, en kan het bijna geen toeval zijn dat de president zich nu ook opperbevelhebber van de strijdkrachten mag noemen.

Met zijn ondubbelzinnige steun aan de Syrische president Bashar al-Assad heeft het Rusland van Poetin zijn invloed in het Midden-Oosten vergroot. Maar het is te vroeg om daaraan verreikende conclusies te verbinden. Immers, er zijn nogal wat tegenkrachten. Waarvan de Islamitische Staat, Saoedi-Arabiё er slechts twee zijn. Ook de belangen van Turkije en Rusland lopen op z’n zachtst gezegd uiteen, en zo makkelijk laat Amerika zich ook niet wegzetten.

De echte zwakte van de Verenigde Staten betreft Europa, lees: de Europese Unie. ‘We can change’, oreerde Obama. Waar George W. Bush zich na de elfde van de negende nog afhankelijk maakte van het Verenigd Koninkrijk als trouwe bondgenoot, liet zijn opvolger Europa vrijwel los.

Natuurlijk weet Europa dat het kan rekenen op Amerika als het er echt op aankomt. “Maar tot waar, en wanneer”? zijn vragen waarmee de leiders op het oude continent hevig worstelen.

Intussen kan Poetin naar hartenlust zijn gang gaan. Twee jaar geleden pikte hij al de Krim in. In 2016 stookt hij het vuur in Oekraїne weer hoger op, maakt de Baltische landen bang en weet net als collega-Erdogan dat West-Europa erg bang voor vluchtelingen is.

De Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president François Hollande hebben met Barack Obama gemeen dat hun democratische gezindheid boven elke twijfel verheven is. Ook gaan zij best wel ver als het gaat om behoedzaamheid en compromissen sluiten. Maar in de politiek draait het nu eenmaal om macht. Eensgezindheid en doelgerichtheid helpen daarbij, en juist daaraan ontbreekt het in de Europese Unie.

Op bezoek in Hannover riep de Amerikaanse president Barack Obama Europa op de eenheid te bewaren. Hij keerde zich scherp tegen een mogelijke Brexit, wees op het belang van het Amerikaans-Europese handelsakkoord TTIP. Mooi, maar ook Obama kan niet verhelen dat de Europese Unie zwaar aangeslagen is. De opkomst van het nationaalpopulisme, de aanslagen in Parijs en Brussel, de moslims die zich tot de IS voelen aangetrokken, de aanzwellende kritiek op de economische en politieke elite zijn daar uitingen van.

Nog acht maanden heeft president Barack Obama te gaan. Hij heeft de wereld zien veranderen. Of het de ‘change’ was die hij voor ogen had, mag zeer betwijfeld worden.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

April 25, 2016 at 6:30 pm

BEGON ARABISCH VUUR NIET IN IRAN?

leave a comment »

Of de wereld iets veiliger is geworden? De Amerikaanse president Barack Obama bevestigt het, nu gebleken is dat de islamitische republiek Iran aan de verplichtingen heeft voldaan, inzake het nucleaire akkoord. Waardoor het olierijke Iran formeel schurkenstaat af is, en binnenkort weer handel kan drijven met de rest van de wereld.

Het gelijk of ongelijk van de Amerikaanse president kan wel eens sneller aangetoond worden dan gedacht. Wat in elk geval vaststaat, is dat de geloofwaardigheid van de Verenigde Staten in het geding is. Succes of mislukking zal zijn weerslag hebben op de presidentsverkiezingen op 8 november van dit jaar. Een Democraat weet zich gesterkt als het akkoord het gewenste effect heeft. Een Republikein weet dat hij in dat geval een boel heeft uit te leggen.

Zo werkt het nu eenmaal in de grote politiek. Belangrijke akkoorden mogen gesloten worden. Daarna begint het pas. Natuurlijk, Amerika is niet immuun, maar voor een land als Iran geldt dat in het bijzonder. Tegenstanders zetten alles op alles om de implementatie te voorkomen. De levering van ballistische raketten aan Hezbollah kan ermee te maken hebben.

Al met al mag de wereld hopen dat de kiezers de gematigde president Rouhani bij de parlementsverkiezingen van 26 februari een flinke meerderheid bezorgen, en zelfs dàn weet de Iraanse president dat de tegenstanders allesbehalve zijn uitgeschakeld, al is het maar omdat die gevoed worden door de invloedrijke radicale krachten in de Revolutionaire Garde die hun eigen politieke agenda hebben.

Die agenda betreft met name het behoud van de eigen positie die nauw verbonden is aan de expansie van de shi’itische revolutie, met als gevolg actieve steun aan de broederregeringen van Irak, Jemen en Syriё. Hezbollah is afhankelijk van Iraanse wapens. Amerika en Israёl blijven de vertegenwoordigers van Satan op deze wereld.

Intussen waren we het vergeten misschien, maar stak het revolutionaire Arabische vuur niet voor het eerst de kop op in 2009 toen miljoenen in het groen uitgemonsterde niet-Arabieren de straat opgingen in Teheran? Wie weet wat voor wonderen een beetje extra geld, economisch perspectief, vrijheid kunnen uitrichten? Wie weet waartoe dat allemaal weer kan leiden, want niet alleen 80 miljoen Iraniёrs snakken naar welvaart, vrede en een beetje fatsoenlijk bestuur.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

January 18, 2016 at 8:14 pm

‘WE CAN CHANGE’, WAS DE SLOGAN

leave a comment »

Op grond van de peilingen hebben de presidentskandidaten Donald Trump en Ted Cruz de beste papieren, twee weken voor het officiële startsein in Iowa. Vannacht vond het zoveelste debat plaats tussen de Republikeinse kandidaten.

“We can change”, was de ijzersterke verkiezingsslogan van de Amerikaanse president Barack Obama in 2008. De meningen verschillen over het succes in de praktijk. Maar daar kan de komende 10 maanden wel eens verandering in komen, al is het maar omdat de Republikeinse partij druk doende lijkt zichzelf op te blazen.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

January 15, 2016 at 12:17 am

EEN BELEID DAT TOT NADENKEN STEMT

leave a comment »

In het NRC Handelsblad haalt columniste Carolien Roelants scherp uit naar de Amerikaanse president Barack Obama. Rampzalig vindt ze diens Syriё-beleid van rode en geen rode lijnen dat niets heeft opgelost maar juist integendeel de situatie heeft verergerd, met als gevolg de vernietiging van een land, honderdduizenden doden, miljoenen vluchtelingen en opnieuw een enorme onkostenpost.

Veel zinnigs zegt de historicus Maarten van Rossem niet bij De Slimste Mens. Het is zijn taak zo nu en dan een krachtterm te gebruiken en desinteresse voor te wenden. Relativeren heeft hij tot een tweede natuur gemaakt. Critici verwijten hem ook wel cynisme. Niettemin klonk het serieus toen hij groot respect betoonde voor de wijze waarop president Obama in het Midden-Oosten opereert. “Eindelijk heeft Amerika een leider die de beperkte mogelijkheden van zijn macht onderkent en zijn beslissingen op een gedegen wijze overweegt alvorens tot daden over te gaan”.

Wie heeft gelijk? Ach, misschien zijn Carolien Roelants en Maarten van Rossem het wel eens. Vooralsnog toont ‘Syriё’ aan dat een gedegen, weloverwogen aanpak een desastreus, rampzalig resultaat niet in de weg hoeft te staan. Net iets te vaak staat het meer bedachtzame type op achterstand omdat intuїtie en gevoel doeltreffender zijn. Die wetenschap zou tot dan weer tot nadenken moeten stemmen, ook als het gaat om de beoordeling van de Irandeal.

Written by sjonkritmeester

August 13, 2015 at 12:17 am

INHOUD? TIJDENS DE CAMPAGNE?

leave a comment »

De Amerikaanse verkiezingen vinden plaats op 8 november 2016. De primaries beginnen op 1 februari in Iowa waarna het circus als een stoomwals over de kiezers zal uitrollen. Maar nu al overtreft het spektakel alle verwachtingen. Een eerste tv-debat van FOX News waarbij de Republikeinen elkaar de maat namen, trok 24 miljoen kijkers. Alle ogen waren gericht op de kandidaat, zakenman/miljardair Donald Trump, en het moet gezegd, opnieuw stelde hij niet teleur. Prachtige televisie. Entertainment om je vingers bij af te likken.

De wereld zal zien hoe de oudste moderne democratie het eraf brengt in een periode dat de spanningen wereldwijd alleen maar oplopen. Intussen is het mooi om de concurrentie en de media te horen klagen dat de inhoud zo weinig aan bod komt. Want inhoud? Tijdens een verkiezingscampagne? De Amerikaanse verkiezingen mogen dan entertainment zijn, een spel waarin de miljarden een allesbeslissende rol spelen, waarin de kandidaten in elk geval niet zichzelf zijn, eenmaal gekozen tot de machtigste mens op aarde wacht de harde werkelijkheid.

Tot nu toe, bezweren de voorstanders van het Amerikaanse systeem, hebben de verkiezingen hun waarde bewezen. Er mogen mindere bewoners van het Witte Huis zijn geweest, over het algemeen zijn het geen minkukels gebleken. Maar minkukels of niet, je zou zeggen dat het erom gaat een goede president te kiezen. Niet iemand als president Lyndon B. Johnson die de oorlog in Vietnam volledig uit de hand liet lopen. Niet iemand als Richard Nixon die zijn mensen aanzette tot criminele activiteiten, of als George W. Bush die de wereld in een uitzichtloze oorlog stort en ook nog eens de economie laat ontploffen.

Er zijn genoeg staatsrechtgeleerden die dan weer wijzen op de betrekkelijkheid van verkiezingen. Immers, uiteindelijk gaat het om het systeem, de ingebouwde zekerheden, controlemechanismes, tradities. Niemand is perfect. Filosofen wijzen erop dat de politicus ook maar een product, misschien wel de gevangene van zijn tijd is. Dat leiders nooit bij toeval op het wereldpodium verschijnen, of je nu gekozen bent of niet, of je nu Alexander de Grote, Napoleon, Hitler, Stalin, Roosevelt, Mao, Roosevelt, Willem Drees of Barack Obama heet. Zoveel is zeker, als de miljardair/zakenman Donald Trump nog eens het Witte Huis mag betrekken, past hij prima in het illustere rijtje.

Soms zou je willen, laat maar gaan. Laat het hele zaakje ontploffen. Want wie de afgelopen decennia het politieke schouwspel tot zich neemt in de Verenigde Staten, maar niet alleen daar, moet zich verbijsterd afvragen: Is dit nu democratie? Waar zijn we mee bezig? Hoe lang kan dit nog goed gaan? Onbeduidende kwesties worden opgeblazen tot hemeltergende schandalen. Een foutje in een ver verleden kan een kandidaat de politieke kop kosten. Een oorlogsheld wordt omgetoverd tot een lafaard.

Ook de Democraat Barack Obama is gekozen. Inmiddels bewoont hij als de 44ste president van de Verenigde Staten alweer 6,5 jaar het Witte Huis. Het ‘Yes, we can’, bleek niet meer dan een verkiezingsslogan die de Republikeinse spindoctor Karl Rove bedacht kon hebben. De Amerikaanse droom is al gauw een nachtmerrie als je van Afrikaanse afkomst en arm bent. In de politieke praktijk heeft de polarisatie heeft zich zo ingevreten dat een compromis welhaast onmogelijk is.

“Maar wat betreft de economie, de aanpak van de crisis, heeft de VS naar behoren gedaan, zeker als je het vergelijkt met de Europese Unie”, wijst Paul Krugman op de groeicijfers. De herziening van de gezondheidszorg is nu al een mijlpaal waarvoor miljoenen Amerikanen dankbaar zijn. Hoe de Irandeal uitpakt, zal de toekomst leren, maar als het antwoord positief is, mag president Barack Obama, rekenen op een ereplaatsje in de Witte Huisgalerij.

Voor de Republikeinen maakt het weinig uit. De afgelopen 6,5 jaar hebben zij alles op alles gezet om Obama het regeren onmogelijk te maken. Zij zullen daarmee doorgaan en geen middel schuwen. Vermoedelijk kunnen ze niet anders. Immers, zij hebben zichzelf ingeprent dat het systeem zo moet functioneren. Zo hebben zij al menig president geleverd en de meerderheid in het Congres veroverd.

Je kunt vóór of tegen het Amerikaanse verkiezingssysteem zijn. De gebreken zijn diep ingesleten. Ook het kiesmannensysteem is nog een ding, en hoe democratisch zijn eigenlijk de procedures? Ongetwijfeld loopt het systeem eens tegen zijn grenzen op. De Amerikanen hebben wel een keuze, en, leert de geschiedenis, bovendien de mogelijkheden hun wereld een beetje bij te sturen. Alles bij elkaar genomen, is het iets waarop de Nederlandse burger best jaloers mag zijn, al is het maar omdat hij de VVD krijgt als hij PvdA stemt, en andersom. Zelfs kan hij zijn eigen burgemeester niet kiezen.

Written by sjonkritmeester

August 10, 2015 at 6:07 pm

‘DOOD AAN AMERIKA EN ISRAËL’

leave a comment »

De Amerikaanse minister van buitenlandse zaken John Kerry hoeft niets meer te bewijzen. Hij deed als drager van de Silver Star Medal meer dan zijn plicht in Vietnam, om vervolgens het protest tegen de oorlog aan te voeren. Ook zijn politieke carrière mag er zijn. Zo was Kerry 24 jaar lang senator voor de staat Massachusetts. In 2004 verwierf hij de Democratische nominatie voor het presidentschap. En verloor. Drie jaar geleden droeg president Obama hem voor als opvolger van Hillary Clinton.

Het afgelopen jaar was de 71-jarige bewindsman druk met het akkoord over het Iraanse atoomprogramma waarmee de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties al heeft ingestemd. Nu moet het Amerikaanse Congres nog zijn jawoord geven.

Niets menselijks is John Kerry vreemd. Net als zijn politieke baas, president Obama, hoopt hij op een plaats in de eregalerij van grote staatsleden. De kans is zeker aanwezig. Maar dan moet het akkoord zijn doelstellingen wel waarmaken. De Amerikaanse hoop is er met name op gericht dat de Islamitische Republiek zich gaat gedragen als een min of meer normale staat. Dat, met andere woorden, de wereld een stukje veiliger wordt.

Intussen liegen de Iraanse reacties er niet om. Zo bezweert de geestelijk leider, ayatollah Khamenei, dat er geen sprake is van een koerswijziging. De Revolutionaire Garde gaat nog een stapje verder. Zij accepteert het atoomakkoord niet. Na het vrijdaggebed scandeerden duizenden gelovigen in Teheran: “Dood aan Amerika, Dood aan Israёl”.

De Volkskrant meldt: “Minister Kerry vindt de reacties van de Iraanse leiders zeer verontrustend. Hij weet niet wat hij ermee aan moet”. Met andere woorden, de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken heeft geen idee hoe het Iran atoomakkoord uitpakt. Waarop de vraag opdoemt: “Als minister Kerry, een man van gezag, er zó instaat, hoe zit dat dan met president Barack Obama? Wat moet de wereld eigenlijk aan met de prachtig mooie, geruststellende woorden waarop die het patent heeft?

Written by sjonkritmeester

July 22, 2015 at 12:36 am

Posted in Column

Tagged with , , , ,