sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘Barack Obama

EUROPA DOET DAT TOCH ANDERS

leave a comment »

Kinderen, moeders, vaders, kerkgangers, bezoekers van een winkelcentrum hebben best wel een reële kans een boze man tegen het lijf te lopen die meent dat hij zijn vuurwapen ook echt gebruiken moet. Dertig doden, 10.000 per jaar, vallen elke dag in Amerika als gevolg van vuurwapengeweld. Ter vergelijking, in Engeland zijn dat er 50 per jaar.

De wetenschap is trouwens zonneklaar: Er is een relatie tussen de verkrijgbaarheid van vuurwapens en het gebruik van geweld. In het Verenigd Koninkrijk is de wetgeving bijzonder streng. Kortom, de Amerikaan hecht aan zijn recht op wapens, méér dan aan het leven van zijn kind. Waarmee de vraag opkomt: Wat moet er in godsnaam gebeuren voordat de burger tot zinnen komt? Hoeveel moorden moeten er nog plaatsvinden, hoeveel kinderen, moeders en vaders vallen? Hoeveel tegelijk?

Dat de Verenigde Staten nà Charleston het wapenbezit aan banden legt, lijkt uitgesloten. President Barack Obama was er duidelijk over. Met een Democratische meerderheid in de Senaat lukte het niet, laat staan nu de Republikeinen er de baas zijn. Als de negenvoudige moordenaar Dylann Storm Roof zijn land al aan het denken heeft gezet, betreft het de vraag hoe diep het racisme in de samenleving is ingevreten.

New York Timescolumnist en Nobelprijswinnaar Paul Krugman heeft er een lezenswaardige opvatting over. “Het institutionele racisme van het Amerika mag verleden tijd zijn, het racisme is nog zeer aanwezig. Is wel subtieler en daardoor nog moeilijker te vangen. Racisme”, schrijft Krugman, “ in die zin dat de rijken, vaak blanken, de armen, vaak zwarten het recht op een menswaardig bestaan misgunnen. Zuidelijke staten met een slavenverleden zijn Republikeins. Denk ook aan het politiegeweld tegen Afro-Amerikanen.

Dat het liberaalkapitalisme zaligmakend is, weten de Amerikanen al sinds het prilste begin. In de jaren 1980 zijn zij gaan geloven dat de groei eeuwigdurend is, de staat kan leven op de pof, de overheid de vijand van het goede is. Toen kwam de crisis. De Democraat Barack Obama werd in 2009 de eerste zwarte president. Onder zijn bestuur heeft Wall Street zich razendsnel hersteld, verdienen de CEO’s recordbonussen, beheersen de conservatieve Republikeinen het Congres. Is de machtige wapenlobby, NRA, machtiger dan ooit. Wappert de vlag van de Confederatie.

Vreemde lui die Amerikanen. Zo vaak handelen zij tegen het eigen belang in. Dat doen de Europeanen toch anders. Sinds mensenheugenis is het crisis in de Europese Unie. De problemen met de euro passen daar perfect in. Een Grexit leek nabij. Tout Europa had het wel gehad met de Grieken. Toen was daar minister Dijsselbloem, voorzitter van de Eurogroep: ”Er is zicht op een oplossing. De beweging gaat in een goede richting. Misschien deze week nog”. Op naar de volgende crisis.

Written by sjonkritmeester

June 22, 2015 at 4:14 pm

Posted in Een mening

Tagged with , , ,

PRESIDENT VAN ALLE AMERIKANEN

leave a comment »

Het is begrijpelijk dat de Amerikaanse president Barack Obama probeert de moordpartij in Charleston, South Carolina in verband te brengen met het wapenbezit. “Opnieuw zijn onschuldigen gedood omdat iemand die zijn woede wil koelen zonder veel moeite een wapen kan bemachtigen”.

De president sprak nadat de 21-jarige Dylann Roof 9 Afro-Amerikanen had doodgeschoten in een Methodistenkerk, die dateert van 1891 en geldt als het centrum van de Afro-Amerikaanse kerkgemeenschappen. South Carolina geldt als een staat waar het racisme welig tiert. Zo zouden er tenminste 19 haatgeroepen zijn geregistreerd waaronder tenminste twee cellen van de beruchte organisatie Ku Klux Clan. Onlangs was er grote opschudding toen een blanke politie-agent een zwarte man in zijn rug schoot.

Je zou verwachten dat de eerste zwarte president van de Verenigde Staten het racisme met een rechtse directe aan de kaak zou stellen. Redenen genoeg. Niet alleen wijzen uitspraken van de moordenaar in die richting. Op Facebook draagt hij een jack met daarop twee vlaggen, één van de apartheidsstaat Zuid-Afrika en één van Rhodesiё.

Maar nee, je bent nu eenmaal president van alle Amerikanen, ook als je Barack Obama heet. Uiterste voorzichtigheid is geboden. Het afgelopen jaar heeft overduidelijk aangetoond hoe zeer het racisme in de Amerikaanse samenleving is verweven, nauw verbonden is met de grote sociale problemen, waaronder de armoede, criminaliteit, drugsgebruik, werkloosheid. Hoe racisme Amerika nog altijd verdeelt.

Aan Barack Obama, is de afgelopen zes jaar wel gebleken, is het leggen van verbanden wel toevertrouwd. Dus trok hij die andere misstand erbij, het enorme wapenbezit. Immers, haatgroepen zijn zoals bekend groot voorstander van dat recht, vastgelegd in het tweede amendement van de Amerikaanse grondwet.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

June 19, 2015 at 12:21 am

KANS HILLARY IS FIFTYFIFTY

leave a comment »

Hillary Clinton wil de 45ste president van de Verenigde Staten worden. Moet de wereld blij zijn met de kandidatuur ? Wat wordt de rol van Bill? Voor de Republikeinen is zij in elk geval de meest gevreesde en tegelijk de ideale tegenstander. Een vijand die zij zelf uitgevonden hebben. Dus breekt een gouden tijd aan, die bol zal staan van grootse schandalen betreffende een door en door, door de wol geverfde, geharnaste en ervaren tegenstander. De 68-jarige oud-minister van buitenlandse zaken en oud-senator voor de staat New York kan in november 2016 de eerste vrouwelijke bewoner van het Witte Huis worden. Moeder, grootmoeder en echtgenote van de 42ste president is ze al. De instemming van president Barack Obama heeft ze al. Of Hillary Clinton daadwerkelijk president wordt staat in de sterren geschreven. Opiniepeilingen zeggen niets. “Er zijn te veel onzekerheden om nu al een voorspelling te doen. De kans is fiftyfifty”, schrijft Nate Silver van FiveThirty Eight. “Veel hangt af van de populariteit van president Obama, van de economie, van de actualiteit”, voegt hij eraan toe. Wat wordt de rol van Bill? Maar met Hillary Clinton’s kandidatuur staat één ding vast. ‘We can change’, beloofde president Obama 7 jaar geleden. Een nieuwe politiek wilde hij, gebaseerd op samenwerking, op harmonie, al was het maar om de verstarde tegenstellingen tussen Democraten en Republikeinen te doorbreken. Daarvan is dus niets terechtgekomen. Die politiek is erger dan mislukt. En denk ook niet dat het dieptepunt bereikt is. De Republikeinen mogen Barack Obama haten. De politieke obstructie die zij tot op de dag van vandaag plegen zal een liefdesverklaring lijken, vergeleken bij de behandeling die Hillary Clinton te wachten staat.

Written by sjonkritmeester

April 13, 2015 at 12:16 am

ALTIJD IS ER DE DROOM VAN HOOP

leave a comment »

Misschien is het beoogde nucleaire akkoord met Iran een goed plan. In 2009 bleek al hoe miljoenen Iraniёrs snakten naar democratie en vrijheid, naar opheffing van de sancties ook. Een akkoord haalt de Islamitische Republiek uit het isolement. Maar wordt de wereld nu veiliger? Kan Israёl enigszins gerustgesteld zijn?

De Amerikaanse president Barack Obama is een bedachtzaam man, niet gewend om over één nacht ijs te gaan. Maar eenmaal een besluit genomen, moet dat er komen. Daarom hebben de kiezers hem gekozen. Hij heeft het beloofd. Als je het echt wil, kun je iets veranderen. Nog meer dan Obamacare moet het Iran-akkoord de nalatenschap zijn van de 44ste president van de Verenigde Staten.

Intussen is het Midden-Oosten een kluwen van doodsvijanden, van falende staten en moordenaarsbendes. Van afschuwelijke en minder afschuwelijke dictaturen. Van enorme, vaak tegenstrijdige belangen en de talloze slachtoffers. Maar altijd is er die droom van hoop.

Hoe gevaarlijk zijn dromen? In Zwitserland hebben zeven onderhandelaars van de Verenigde Staten, China, Rusland, Groot-Brittanniё, Frankrijk, Duitsland en Iran een raamakkoord bereikt. Dat wil zeggen, er moeten nog wat laatste plooien worden rechtgetrokken. Een klein dingetje is dat de Grote Leider, ayatollah Khamenei zijn jawoord moet geven zodat de 7 onderhandelaars in de tuin van Beau Rivage hun handtekeningen kunnen zetten.

Dat wordt dus oorlog met en in het Amerikaanse Congres. Ook in Iran zijn ze er nog uit, en een bepaald soort lieden heeft al gezworen het raamwerk in gruzelementen te gooien.

Written by sjonkritmeester

April 2, 2015 at 10:27 pm

‘WHAT ARE WE FIGHTING FOR?’

leave a comment »

In elk handboek over de politiek komt het terug, de tegenstelling tussen idealisme en realisme, tussen het hart en de praktijk, tussen goed en kwaad. Een tegenstelling trouwens die welhaast per definitie ontaardt in een onontwarbare kluwen en al zo vaak heeft geleid tot de meest verschrikkelijke rampen.

Misschien is de Verenigde Staten, het schrijnendste voorbeeld. Aanvankelijk zette de jonge Republiek zich af tegen de cynische praktijken van het oude continent waar verstarde feodale dynastieёn en dynastietjes zich lieten leiden door politieke en economische belangen. “Amerika voor de Amerikanen”, declameerde president Monroe al in 1823. De 26ste president, Theodore Roosevelt combineerde dat principe in het begin van de 20ste eeuw met het Amerikaanse belang. Waarop Woodrow Wilson zijn idealistische erfenis deponeerde. De Democraat Wilson bewoonde het Witte Huis van 1913-1921 en ging ervan uit dat Amerika èn bijzonder was, èn een missie had. De VS zou de wereld democratie en vrijheid brengen.

Goed tegen kwaad en een heilig geloof in de democratie en mensenrechten. De Amerikaanse politiek is nog altijd doorspekt van de waarden die teruggrijpen op de Verlichting. Zij heeft in de twintigste eeuw geleid tot een innige verbondenheid. Miljoenen zijn er door geïnspireerd, hebben hun leven gegeven en willen het nog geven. Tegelijk is er geen regime dat zo gehaat wordt als dat van het machtigste land van de wereld. Omdat, betogen de critici, de Amerikanen , louter handelen uit eigenbelang. Omdat ze met de mond idealisme belijden. Maar kijk eens naar de dagelijkse praktijk. Het gaat om macht en geld.

Welvaart, eigenbelang, economische spankracht, opportunisme, zelfbeschikking. Alles speelt zijn rol. Er moet een voorhoede zijn die het heft in handen neemt. Maar dat de Verenigde Staten twee wereldoorlogen beslisten en als onbetwiste aanvoerder van het vrije Westen de Koude Oorlog won, had wel degelijk te maken met de wervingskracht die uitgaat van dat ene woordje, democratie. Nergens zijn dictators dan ook zo bang voor.

Misschien hield de ineenstorting van het Sovjetimperium in 1990/’91 al de crisis in waarmee het Westen anno 2015 zo hevig worstelt. Plotseling was er geen tegenstander meer, geen ideologie waartegen je je kunt afzetten. “What are we fighting for?”, waarschuwden Country Joe and the Fish in de hoogtijdagen van de Vietnamoorlog. Amerika verloor.

President George W. Bush dacht na 11 september 2001 een antwoord te hebben, en begon een oorlog tegen de Terreur. Bij zijn aantreden in 2009 presenteerde president Barack Obama zich min of meer als een idealist. “We can change”. Als realist wilde hij breken met het beleid van zijn voorganger. In de dagelijkse praktijk kiest hij voor ongewisse avonturen. Sluit een akkoord met aartsvijand Iran, laat oude bondgenoten bungelen. Wat de Amerikaanse president vooral uitstraalt, is onzekerheid. De droom van democratie en vrijheid is, om het vriendelijk te zeggen, op de achtergrond geraakt.

Steeds dieper raken de Amerikanen in het moeras, meegesleurd door een vijand die niets van doen heeft met democratie en vrijheid, maar wel bezield is van een heilig geloof. In het kielzog van een schier uitzichtloze oorlog, herpakken intussen de sterke mannen zich. Op wereldniveau spelen de Russische president Poetin en Xi Jinping in China in op de zwaktes van de concurrent, gebruikmakend van de modernste technologie, dromend van machtige rijken, gevuld met mensen die doen wat zij zeggen.

En dan geeft VVD-fractieleider in de Tweede Kamer, Halbe Zijlstra, zijn visie in het wetenschappelijk tijdschrift van de VVD, Liberaal Reveil. De Volkskrant vraagt hem erover. “Nederland”, aldus Zijlstra, “moet stabiele regimes koesteren. Ophouden met het vingertje te wijzen, ook als het gaat om dictaturen. Niet meteen de mensenrechtenkaart trekken. Uitgaan van het veiligheidsbelang”.

De betekenis van de opmerkingen betreft niet zozeer wat de liberaal zegt , maar wat hij niet zegt. Hij heeft het over veiligheidsbelang, waar de lezer al gauw denkt aan zakelijk belang. Liever goede contacten met een dictator. Liever de rust van een stabiel land dan de risico’s als gevolg van economische sancties. Door het verhaal van de VVD-fractieleider heen hoort de lezer de stemmen van de ondernemers. VNO-voorzitter Hans de Boer zal zich er helemaal in kunnen vinden, net als Shell-topman Ben van Beurden.

Zijlstra noemt de Arabische Lente. O jee, het was nota bene zijn partijgenoot en Europarlementariёr Hans van Baalen die, wellicht aangestoken door de Wilsoniaanse missie-leer , vorig jaar op het Majdanplein in Kiev de revolutie predikte, in naam van de democratie. Het zal toch niet zo zijn dat de VVD-fractieleider dat optreden betreurt? Zich misschien het hoofd breekt over de vraag, hoe de zaak terug te draaien? Want wees nou eerlijk, de Oekraїners zouden toch beter af zijn als de Russische pion Janoekovitsj was aangebleven. Kijk, de Krim krijgen ze niet meer terug. Maar de Nederlandse economie zal er wel bij varen.

Written by sjonkritmeester

March 30, 2015 at 1:57 am

VS ZET ISRAЁL MES OP DE KEEL

leave a comment »

Het Red Rattler Theatre in Sydney weigerde onlangs het verzoek in te willigen van een Joods gezelschap voor een serie voorstellingen over de Holocaust. “Vanwege de bezetting van Palestina”, meldde de email. In Londen viel een groep dronken mannen een synagoge aan. Gooide ruiten in, vernielde boeken, en riep: “Dood aan de Joden”.

Antisemitisme? Het Australische theater wil een politiek statement maken zoals het Nederlandse waterbedrijf Vitens dat eerder deed toen het de samenwerking met het Israёlische Mekorot opzegde vanwege de activiteiten in de westelijke Jordaanoever. In Londen sprak een woordvoerder van de Joodse gemeente over een incident, veroorzaakt door sociaal-onwenselijk gedrag. Rapper Appa is woedend, ook al vanwege Israel.

Op de Vrije Universiteit in Amsterdam probeert de vereniging Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina in navolging van Amerikaanse zusterorganisaties een boycot van de apartheidsstaat Israёl van de grond te krijgen. Waar radicale moslims hun kalashkinovs leegschieten op alles wat Joods is, starten anderen campagnes, houden demonstraties, en komen op voor Palestijnse rechten.

Antisemitisme in de zin van Jodenhaat? Ze noemen het antizionisme, en het loopt door elkaar heen. Het is een grillig pad, al is het de vraag waarom die woedende mensen zich louter richten op Israёl in een omgeving waar misstanden te over zijn.

Wat Europa betreft, heeft het er wellicht mee te maken dat het oude continent na twee wereldoorlogen gelooft dat de economie een kracht van zichzelf is en dat het vrij van zonden is. Van meet af aan steunt het de twee statenoplossing. Israёl moet zich terugtrekken achter de grenzen van 1967.

Alsof zijn land nog niet genoeg geїsoleerd raakt, heeft premier Benjamin Netanyahu de teugels van het opportunisme volledig losgelaten. Eerst daagde hij de Amerikaanse president Barack Obama uit met zijn Iranrede in het Congres, schoffeerde daarop de Arabische Israёliёrs om als klap op de vuurpijl te betogen dat een Palestijnse staat er tijdens zijn bewind niet komt. Met als gevolg, een kloeke verkiezingsoverwinning voor hem en Likoed.

De Israёlische premier is een opportunist, een nuttige eigenschap in de politiek, maar wel één die gemakkelijk tegen je kan werken. Zo heeft Netanyahu de relatie met de Verenigde Staten van Amerika op het spel gezet, en laat dat land nu net het veiligheidsanker van de Joodse staat zijn. In elk geval heeft het Witte Huis een ongekend offensief ingezet. Na eerdere felle kritiek van president Obama, eiste stafchef Denis McDonough een eind aan de vijftig jaar durende bezetting. Bovendien is Israёl duidelijk gemaakt dat een verzoek in de Verenigde Naties voor een Palestijnse staat kans maakt. Dat wil zeggen, niet op een veto hoeft te stuiten.

Netanyahu’s tegenpool is de Amerikaanse president Barack Obama, een idealist. “Yes, we can change”! Wie herinnert het zich niet? Misschien daarom heeft hij zijn zinnen gezet op een akkoord over kerncentrales met Iran. Op oorlog na, is er geen andere manier om te voorkomen dat een nieuwe atoomstaat ontstaat. De sancties opheffen, Iran weer deel uit laten maken van het normale economische en diplomatieke verkeer, is iets waar ook veel Iraniёrs naar verlangen.

Israёl verzet zich, weigert de gok te nemen. Daar kan de buitenwereld alles van vinden, maar de retoriek richting Joden geeft er enige aanleiding toe. Zelfs NRC-correspondent Thomas Erdbrink heeft geen duidelijk beeld, en toch woont hij er al twaalf jaar. Hoe het zij, zolang de ayatollahs van het kaliber Khamenei de macht hebben, moet je wel een heel grote optimist zijn om Iran het voordeel van de twijfel te geven.

Desalniettemin is Barack Obama vastbesloten Netanyahu zijn plaats te wijzen, het mes op de keel te zetten. Zijn woede lijkt oprecht. De Israёlische premier wringt zich dan ook in vele bochten, heeft woorden teruggenomen, excuses aangeboden. Misschien biedt een coalitie met de Zionistische Unie kansen. Het is wikken en wegen, hoewel Amerika Israёl nooit echt kan laten vallen. Daarvoor zijn de banden te intens.

Toch blijft de vraag: Wat gebeurt er als de Palestijnen zelfstandig besluiten de wapens neerleggen en vrede willen sluiten met Israёl? Vrede tussen Israёl en de Palestijnen. Niets makkelijker dan dat. De haat voorbij, beide volkeren hebben er alleen maar bij te winnen. Ze hoeven het alleen maar te willen. Of daarmee het antisemitisme verleden tijd is? Er is in elk geval een reden minder om je woede te koelen.

Written by sjonkritmeester

March 23, 2015 at 10:03 pm

WEER VIEL IN FERGUSON EEN SCHOT

leave a comment »

Martin Luther King had het er nog over. Hij had gelijk. Het was een droom, natuurlijk. Amerika is geen beter land geworden, ook niet toen het tot tweemaal toe Barack Obama tot president koos.
In elk geval is ongelijkheid nog overal.

Met name de verschillen tussen Rijk en Arm springen in het oog waarbij geldt dat blank vaak Rijk is, en zwart Arm. Feit is ook dat Afro-Amerikanen oververtegenwoordigd zijn in gevangenissen. Vorige zomer kwam het tot een uitbarsting in Ferguson, Missouri. Een blanke politieman had een zwarte ongewapende jongen doodgeschoten. De politieman ging vrijuit. Rustig werd het niet meer.

Martin Luther King sprak 50 jaar geleden. Vorige week publiceerde het ministerie van justitie een rapport over Ferguson. De conclusie is niet mis te verstaan: “De politie in Ferguson maakt zich structureel schuldig aan racisme”.

Een topambtenaar is inmiddels afgetreden. Twee politieofficieren zijn met verlof gestuurd. Toen viel het schot. Twee agenten raakten gewond. Getuigen hebben het over een scherpschutter. Laat ik het voorzichtig zeggen, het zou me verbazen als de politie van Ferguson de schutter vindt.

Written by sjonkritmeester

March 13, 2015 at 12:20 am