sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘China

OP WEG NAAR EEN PRACHTIG JAAR

leave a comment »

De contouren zijn al zichtbaar, de beslissingen gevallen. Toegegeven, er is veel protest, onrust, verzet, barbarij. Noem het rebellie, hier en daar kan enige vertraging optreden. Maar er is geen terug. We zijn op weg naar meer democratie, een rechtvaardiger samenleving. Of onze nationale heldin Dafne Schippers nu Olympisch kampioen wordt of niet, 2016 is veelbelovend genoeg, heeft alles in zich om een prachtig, geweldig jaar te worden.

Daarentegen mag 2015 als een crisisjaar geboekstaafd worden, een jaar van oorlog, aanhoudende economische crisis, aanslagen, en vluchtelingen. “Een kanteljaar”, noemde David van Reybrouck het die leeft tussen hoop en angst.

Waarbij de angst overheerst, omdat de democratie onder druk staat, nationaal-populistische bewegingen aan kracht winnen en de fascistoïde radicale islamitische terroristen er met hulp van wraakzuchtige Irakese militairen in zijn geslaagd het Westen na 11 september 2001 in Parijs opnieuw in het hart treffen.

Met maar één conclusie: Waar Amerika het Westen meetrok in een oorlog tegen het Talibanbewind in Afghanistan en het Irak van Saddam Hoessein, de Taliban en Saddam Hoessein verdreven zijn, de wereld alleen maar onveiliger is geworden. Want toen de Verenigde Staten begreep dat het de grenzen van zijn macht bereikt had, zich terugtrok, in een economische crisis verzeild raakte, waagden de concurrenten en vijanden hun kans.

Concurrent nr. 1 China opereert voorzichtig genoeg. Desondanks boezemt het optreden in de Zuid-Chinese Zee steeds meer angst in. Zoals ook het autocratische bewind van president Xi Jinping tot wantrouwen leidt. Blijkbaar heeft Rusland zichzelf teruggevonden in een samenleving die meer waarde hecht aan de sterke man, intimidatiepraktijken, eeuwige rechten, extreem nationalisme dan aan democratie, samenwerking, mensenrechten en dergelijke.

Is de islamitische republiek Iran na het atoomakkoord een bondgenoot? Nog niet, in elk geval. Wat 2015 heeft blootgelegd, is een gevaarlijker wereld dan sommigen voor mogelijk hielden. Nog steeds stellen zij de Europese eenwording verantwoordelijk voor al het goede, voor vrede en welvaart.

Alsof er in 1945 of zelfs in 1989 geen andere beslissingen mogelijk waren die tot misschien wel mooiere resultaten konden leiden. Wat, bijvoorbeeld, als ‘wij’ in de jaren 1950 hadden ingestemd met het voorstel van de Sovjetunie om van Duitsland een neutrale staat te maken? Wat, bijvoorbeeld, als niet kapitalistische dwazen maar serieuze economen zich met de opbouw van het nieuwe Rusland hadden mogen bemoeien?

We zullen het niet weten. Het is de wereld van nu waarin we leven. En 1989 is inderdaad een kantelpunt. Sindsdien ging het crescendo. Dat wil zeggen, het neoliberale kapitalistische democratische systeem van het Westen had zich superieur getoond aan de verderfelijke communistische dictatuur, en de wereld zou dat weten ook. Het kon niet op.

Twijfels werden uitgebannen. Tot in alle poriёn van de samenleving drong het neoliberalisme door. Het grote geld kreeg nu pas echt vrij spel. Rijken konden rijker worden. Het socialisme had afgedaan. Zelfs betoogden economen dat zij het crisisgevaar bezworen hadden. De democratie werd verengd tot belangenpolitiek, opiniepeilingen, charismatische figuren, 21ste eeuwse volkstribunen.

Terugkijkend, is het lachen geblazen. Zoveel domheid, zoveel kortzichtigheid hadden maar weinigen voor mogelijk gehouden. Maar zo zitten we blijkbaar in elkaar. Is nodig om tot inkeer te komen, want zo zijn we nu ook wel weer, om als het er echt op aankomt verstandige beslissingen te nemen. De tijdsgeest te vatten. Ons te herpakken.

De democratie staat onder druk. Jazeker. Tegelijk zijn de voortekenen alleszins gunstig. Immers, het verzet betreft niet de democratische rechtsstaat. Integendeel, met miljoenen tegelijk vluchten de ongelukkigen er juist naar toe.

En dat terwijl de autochtonen zo heftig verlangen naar die fantastische tijd toen zij zich veilig waanden en hun leiders vertrouwden. Zij willen meer democratie. Niet zozeer Europa maar het democratische tekort is hun probleem.

En de wereld gaat mee, tegen wil en dank, met vallen en opstaan. Door westers toedoen is in Syriё en Irak de doos van Pandora die is opengeklapt. Vuile krachten wagen hun kans. Dom, fout. Maar op enig moment zou die doos toch zijn opengegaan, want onder het deksel van dictatuur, repressie en onrecht, gist en borrelt het tot bijna het kookpunt.

En voor wie het vergeten mocht zijn, diezelfde doos van Pandora biedt toch ook hoop. Begrijp dat de Islamitische Staat een anachronisme is, een opstand van verdwaasden tegen een almaar veranderende wereld. Vergelijk het met de Engelse wevers die in 1800 de machines kort en klein sloegen.

Opinie-expert Nate Silver van de site FiveThirty Eight geeft de Republikein Donald Trump 2 procent kans om presidentskandidaat te worden. Hij zal gelijk hebben. Maar juist een Trump biedt de Grand Old Party een unieke kans om open te breken, zich te ontdoen van de reactionaire kapitalistische krachten die de machtigste staat van de wereld al zo lang verlammen. Het is een kans die de partij en het land niet mag ontglippen.

Intussen hebben kiezers in Spanje en Schotland al verstarde politieke verhoudingen weten te doorbreken. Zelfs in Griekenland heeft het volk van zich laten horen. Er is veel mis. Maar alle tekenen neigen naar groen. Waar niet is verandering aantoonboor in zicht?

Misschien heeft het Front National zijn hoogtepunt nog niet bereikt. Tegelijk hebben de Franse kiezers Marine Le Pen laten weten dat ze vooral dient als waarschuwing voor de elite. In Nederland voorziet Maurice de Hond van Peil.nl iets dat op onbestuurbaarheid van het land lijkt. Zo groot is de versnippering van het politieke bestel.

Nooit was er zo’n behoefte aan een serieuze hervorming van het politieke bestel. Nooit toonden de politieke partijen zo weinig interesse. “Immers, de burger interesseert het niet”, aldus het aloude verweer dat ook D66 zich eigen heeft gemaakt, de partij die ervoor is opgericht.

Dus is het wachten op de Kladderadatsch, zoals wijlen prof. dr. P. Maas lang geleden al voorzag. Maar die Kladderadatsch zal ons wel vooruit brengen. Want achter de onverkwikkelijke rellen in Oranje, in Geldermalsen staat steeds weer het volk dat ‘gewoon’ meer inspraak eist, op een serieuze betrokken wenst de raken bij de besluitvorming, niet overvallen wenst te worden door een bestuurlijke elite van wie het vervreemd is geraakt.

Natuurlijk, de elite zal niet zomaar wijken. Ze weet van wanten want het is dezelfde elite die de volksinvloed heeft getracht in te dammen, terug te dringen. Ze zal plooien, manipuleren, beloven, toegeven om onverhoeds toe te kunnen slaan. Maar helaas, ze heeft geen keus. De onderhuidse krachten zijn te sterk.

Kortom, het is geen toeval dat de Universiteit het onderspit gedolven heeft tegen een studentenrevolte, het is geen toeval dat bankdirecteuren zich in het defensief gedrongen voelen, het is geen toeval dat een commissaris van de koning niet zomaar een burgemeester kan benoemen.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

December 28, 2015 at 8:43 pm

MISSCHIEN WAS HET DE KONING ZELF

leave a comment »

Een republikein kan maar beter geen Nederlander zijn. Het volk is ontzettend blij met koning Willem-Alexander, geven de opinieonderzoeken aan. De Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb stelt dat de koning goud verdient voor het land. Geschiedschrijver Cees Fasseur vindt dat de monarchie beter is voor een stabiele democratie.

Alles is koek en ei dus voor het Oranjehuis. Dat blijkt ook weer eens, nu koning Willem-Alexander en koningin Maxima op bezoek zijn in China. Zelfs een nierbekkenontseking kreeg de koningin niet klein. De koning zei dit in de Gouden Zaal van de Grote Hal, schrijft de Volkskrant:

“Nederland waardeert de constructieve dialoog die we voeren. Een dialoog over zaken waarover we het eens zijn, als ook over zaken waarover we soms van mening verschillen, zoals mensenrechten”.

Amnesty International waardeert het gebruik van het woord mensenrechten. Hoe de Chinese president Xi Jinping dit staaltje van Oranje-plichtsbesef opvatte vermeldt het verhaal niet. Op basis van de ervaringen van oud-correspondent Fokke Obbema mag de lezer zelf invullen. Misschien is de zin wel exclusief voor het Nederlandse publiek bedoeld. Is hij onvertaald gebleven. Of, je weet het maar nooit, heeft de tolk het woord mensenrechten vertaald als handel.

Hoe het zij, de toespraak is diep doordacht, door en door besproken met de Chinese regering. Waarop de Chinese president er zijn goedkeuring aan heeft verleend. Immers, in China gebeurt op regeringsniveau niets waar de president geen weet van heeft. Je bent nu eenmaal alleenheerser of je bent het niet.

Anderzijds betreft het hier een mooi staaltje van moderne Oranje-propaganda. Ach, het is zo maar een gedachte. Maar, een complimentje van Amnesty International, toch niet de eerste de beste instelling: “Als we daarvoor zorgen, kunnen de critici van het staatsbezoek aan China wel inpakken”, moet de speciale adviseur publieke betrekkingen hebben bedacht. Of misschien was het de koning zelf wel.

Written by sjonkritmeester

October 27, 2015 at 12:22 am

STEM OP PVV IS STEM OP DICTATUUR

leave a comment »

De mythe waart rond. Alsof het westerse medicijn democratie uitgewerkt zou zijn, haar beste tijd gehad heeft. Niet alleen zouden met name Russen en Chinezen zeer content zijn met hun leiders, ook in het Westen woekeren twijfels. Geen toeval dus dat partijen met een sterk autoritaire inslag aan populariteit winnen. Want laat de kiezer zich geen illusie maken, een stem op het Front National, de PVV, de UKIP, Lega Nord, de N-VA en AfD is een stem die leidt naar dictatuur.

En dat vanwege een mythe. Immers, juist nu, in een tijd van economische en politieke crisis, is de democratie voorwaarde nummer één voor een samenleving om verder te komen. Zonder democratie is er geen vrijheid, geen rechtszekerheid, geen debat, geen ontwikkeling ten goede. Ook al schieten bestuurders in gevestigde democratieën op gezette tijden te kort, omgekeerd realiseren te weinig burgers zich niet dat zij als dragers van het systeem moeten investeren, zich opofferingen getroosten.

Een mythe ook, omdat er welhaast blind van uitgegaan wordt dat Russen en Chinezen massaal achter hun leiders staan. Dat wil zeggen, conclusies worden getrokken uit opiniepeilingen en gesprekken in met burgers die zich om begrijpelijke redenen wel tweemaal bedenken voordat zij het achterste van hun tong laten zien.

Maar mythe of niet, de veronderstelling geeft al te denken. Januari 2015. Somber zijn de voorbeschouwingen op het nieuwe jaar. De ondergang van de aarde is net niet voorspeld. In het dagblad Trouw ziet veiligheidsexpert prof. dr. Rob de Wijk gevaren overal. In de Volkskrant waarschuwt de Zuid-Koreaanse econoom Ha -Joon Chan voor een nieuwe financiёle crisis in deze contreien. The New York Timescolumnist Paul Krugman vreest voor een reprise van de jaren 1930. Met angst en beven wacht Europa de uitslag af van de Griekse gang naar de stembus. De doemscenario’s over de herinrichting van het zorgsysteem stapelen zich op. Alleen premier Mark Rutte blikt in het NRC Handelsblad met vertrouwen de toekomst in.

Het pessimisme heeft zijn redenen. Rusland, om maar een voorbeeld te noemen, moet van president Poetin weer groot en gevreesd zijn, compleet met invloedssferen, met Oekraїne als de lakmoesproef. In het Midden-Oosten dreigt de Apocalyps. Ook China wil zich doen gelden, terwijl de megalomane trekjes van de Turkse president Erdogan niet langer zijn te negeren. In Europa weet de economische crisis van geen ophouden. Nationaalpopulisten hebben de wind in de zeilen. Wéér dreigt de val van een Nederlands kabinet.

De ondergang , hel en verdoemenis voorspellen, is makkelijk genoeg. Onvermijdelijk zijn zij niet. Toeval, geluk en goed beleid kunnen samenvallen. De experts lijken het er wel over eens dat het economische herstel in de Verenigde Staten van structurele aard is. Dat de sociale tegenstellingen een levensecht probleem zijn, begint ook aan de overkant van de oceaan door te dringen. Het vertouwen in president Obama neemt toe. Het economische herstel in de Verenigde Staten kan overslaan.

Vrede in het Midden-Oosten is ver weg. Het moslimfundamentalisme floreert, maar ook daar liggen kansen. De mensen hoeven ze allen maar te pakken. Ach, perfect wordt het nooit. Het zou al mooi zijn als de Europese Unie begrijpt dat een beetje democratie een contradictio in terminis is, en wij in Nederland het groot onderhoud ter hand nemen, met ingang van direct.

Kortom, samenvattend, alles bij elkaar genomen, het jaar 2015 heeft alles in zich van een keerpunt. Het wordt ongemeen spannend, erop of eronder. Het onderzoek naar de MH17-ramp kan een president ertoe bewegen richting Kiev op te trekken. Boze burgers zijn er overal. Verstandige politici kunnen bijsturen. Zoveel is zeker, mensen kunnen zweren bij bestaande machtsstructuren, stamverbanden, zich aan hun God overleveren, een volwaardige democratische rechtsstaat is het enige instituut dat mensen soelaas biedt.

Written by sjonkritmeester

January 5, 2015 at 8:32 pm

Posted in Een mening

Tagged with , , , , ,