sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘Donald Trump

HILLARY KAN NIET ZONDER BERNIE

leave a comment »

The New York Times koos al snel en zonder voorbehoud voor Hillary Clinton als de Democrate die het Witte Huis verdiende. Immers, de kandidate voor de Democraten had zich bewezen als senator voor de staat New York en als minister van buitenlandse zaken. Ze is zeer ervaren dus. Kent Washington van binnen en van buiten.

Intussen heeft Hillary Clinton de nominatie al bijna op zak. Ook Bernie Sanders’ overwinning in Indiana brengt daar geen verandering in. En niet dat Hillary nou zo populair is, want, te hard, te veel een opportuniste. Hoe zit dat met die e-mails nou precies”? Bill mag zij aan haar zijde weten, de 42ste president van de Verenigde Staten is in eerdere campagnes een ongeleid projectiel gebleken. Maar er is geen alternatief.

Toch is er een probleem, en niet zo’n kleintje ook, te weten, gebrek aan overtuigingskracht, aan enthousiasme. En dat probleem heet hindert haar meer dan Donald Trump, The Donald, het hoogst onberekenbare fenomeen dat de Grand Old Party aan het wankelen heeft gebracht.

Misschien klonk er daarom naast de complimenten voor uitdager Sanders toch ook een vleugje spijt door in het commentaar van de Times. Alsof de krant iets goed had te maken tegenover de 74-jarige senator die niet alleen zijn boodschap weet over te brengen, maar ook hoe zijn kiezers enthousiast te krijgen.

Maar ja, een ‘socialist’ in het Witte Huis komt niet óp in het denkraam van de Amerikaanse journalistieke establishment. Zelfs Paul Krugman maakte korte metten met de zijns inziens ondoordachte plannen. Voor Bernie maakt het niet uit. Hij gaat door in de wetenschap dat Hillary niet zonder hem kan.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

May 5, 2016 at 12:07 am

Democratie in Verenigde Staten

leave a comment »

Wie wordt president van de Verenigde Staten van Amerika? De voorverkiezingen gaan hun beslissende fase in. Vandaag stemmen Republikeinen en Democraten in Wisconsin. Over twee weken in New York. Het is spannend. Zo spannend dat de eenvoudige democratische wet, wie heeft de meeste stemmen, in de ijskast dreigt te worden gezet.

De partijbesturen hebben namelijk hun eigen voorkeuren. “Frontrunner Donald Trump mag het in elk geval niet worden”, vindt het Republikeinse partij-apparaat. “Liever Cruz nog”. Intussen zit de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Paul Ryan al klaar. Geen stem op hem uitgebracht, maar zijn kansen op de Republikeinse nominatie zijn er niet minder om.

Bij de Democraten zit partijfavoriete Hillary Clinton, voormalig First Lady, senator van New York, minister van buitenlandse zaken, in de hoek waar de klappen vallen. Uitdager, Bernie Sanders, heeft het momentum. Maar een socialist in het Witte Huis? Gehoorzaam zijn aan wat kiezers willen?

Door ervaring wijs geworden, heeft de partij er iets op bedacht. Een kandidaat heeft 2025 stemmen nodig. Voor alle zekerheid zijn 795 supergedelegeerden aangewezen, partijbonzen, gouverneurs, senatoren en dergelijke die op de Conventie in juli met het juiste duwtje in de rug ongetwijfeld op de juiste kandidaat stemmen. Op Hillary dus.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

April 6, 2016 at 12:10 am

LIEVER TRUMP DAN CRUZ OF RUBIO

leave a comment »

De New York Timescolumnist Roger Cohen vergeleek de Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump al met Mussolini en Berlusconi. De Mexicaanse president noemde Hitler. Niet iedereen gaat zo ver. Maar de reacties op zijn verkiezingssuccessen wijzen er wel op dat de vastgoedmiljardair flink mag investeren in een goodwillproject als het hem zou lukken president te worden.

Één troost is er wel. Immers, vergelijkingen gaan per definitie mank. Trump is geen Hitler, zelfs geen reïncarnatie. Is geen Mussolini en evenmin een Berlusconi. Donald Trump is een schatrijke ondernemer met politieke ambities, ongetwijfeld een opportunist en populist die zijn kansen schoon ziet in een ideologisch verblinde partij die het eigenlijke probleem van Amerika is.

Trump doet, roept gekke dingen. Waar hij verschijnt, is er onrust. Boze, witte kiezers zouden hem in het Witte Huis willen hebben. Zover is het nog niet. Voor de verkiezingssuccessen van de vastgoedmiljardair kunnen die boze witte kiezers echter geen afdoende verklaring zijn. Immers, ook de Democraten hebben te maken met Bernie Sanders een kandidaat die zich tegen de het establishment afzet en het de huizenhoge favoriet Hillary Clinton veel lastiger maakt dan gedacht.

Dus is er méér aan de hand in het machtigste land van de wereld. Het is wat laat misschien, en het gebeurt op z’n Amerikaans. Maar het heeft er iets van weg dat het grote geld van Wall Street, van de miljardairs, de ondernemers en de mannen die de afgelopen 35 jaar erin zijn geslaagd Amerika naar hun hand te zetten tegen zijn grenzen is aangelopen. Blijkbaar slikken de kiezers niet langer de boodschap dat de overheid de bron is van het kwaad en dat ziek zijn eigen schuld is. Dus eisen de lagere inkomensgroepen of ze nu Republikeins of Democratisch stemmen, hun deel op.

Panisch is het Republikeinse kader. Schrikbarend is het klimaat van angst dat opgeroepen is rond presidentskandidaat Donald Trump. Alleen is de grote vraag waar die angst nu eigenlijk vandaan komt? Wie de Amerikaanse politieke geschiedenis kent, kan zo de nodige anekdotes tevoorschijn toveren over intimidatie, fraude, manipulatie bedrog. President George W. Bush heeft er zijn presidentschap aan te danken.

Er is veel mis in de Verenigde Staten. Racisme is nog altijd een levend ding. De inkomensverschillen zijn schrikbarend. En niet alleen de Democraten hebben moeite gevoelens van opluchting te onderdrukken bij het zien van de chaos in het Republikeinse kamp.

Maar alles bij elkaar is er geen reden te twijfelen aan de veerkracht van het land. Immers, de democratische instituties zijn in beton gemetseld. De vrijheid van meningsuiting is heilig. Soms krijg je zelfs het idee dat ook Amerikanen oog hebben voor de sociale tegenstellingen. Wie weet, snappen ze eens dat vrijheid niets met wapenbezit te maken heeft.

In elk geval kan het geen kwaad als de kiezers de Republikeinse partij die aan de bron staat van de economische crisis van 2007/’08 en de brandhaard in het Midden-Oosten tot de orde roepen. Die alleen het belang van de rijksten voor ogen heeft. Garanties zijn er niet. Maar het is de enige manier om het machtigste land van de wereld gezonder te maken.

Intussen mag Europa ervan uitgaan dat Amerikaanse kiezers in november kiezen voor een Democraat. Liever komt er ook geen Trump in het Witte Huis. Maar liever nog hij dan Tea Partyman Ted Cruz of Marco Rubio of welke andere vertegenwoordiger van het Republikeinse establishment dan ook.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

March 14, 2016 at 5:02 pm

WEGGEWEEST ZIJN DICTATORS NOOIT

leave a comment »

Het was bij De Wereld Draait Door dat tafelheer Hugo Borst een liefdevol gedichtje voorlas. “Mooi”, vond gastheer Matthijs van Nieuwkerk die geen idee had wie de schrijver was. Adolf Hitler bleek de auteur te zijn. Iedereen schrok. Toen was daar Jort Kelder, vriend van Mark Rutte, bij WNL op Zondag, en las voor uit de grote dictatorbloemlezing. Ayatollah Khomeini kwam langs, Idi Amin en Benito Mussolini. De conclusie was helder. Dictators zijn mensen van vlees en bloed en hebben zo hun gevoelens.

Leuk. Misschien kan het ook geen kwaad de niet-dictatorachtigen te confronteren met het feit dat iedereen dictator kan worden en je niet per se iets heel bijzonders hoeft te zijn om ergens de macht te kunnen grijpen. Toch is het de vraag waar de Bekende Nederlander Jort Kelder het vandaan haalt als hij in alle ernst Mussolini neerzet als een dictator van het mildere soort. Alsof Il Duce zich niet omringd had met criminelen, moordenaars, dieven en knipmessen van het laagste allooi. Lieden met wie hij oorlogen begon in Ethiopiё en Libiё, gasaanvallen uitvoerde op burgers. Met wie hij zijn land de Tweede Wereldoorlog instuurde aan de hand van Nazi-Duitsland.

Het is niet anders, maar met dictators is het per definitie kwaad kersen eten. Altijd weer komt er de grootste ellende van. De dictator mag een mens van vlees en bloed zijn, per definitie, vereenzelvigt hij zich met de staat. Wie hem in de weg staat, is een groot gevaar en moet algauw geruimd worden.

Mugabe, Poetin, Erdogan, Xi Jinping, Kim Jong-un, Sisi, Assad. Weggeweest zijn de dictators nooit. De een is erger dan de ander. Allemaal hebben ze bloed aan hun handen, en je weet maar nooit of er een zo gek is om niet alleen zijn land maar de wereld naar zijn hand te willen zetten.

Wat een geluk dus, dat de democratische rechtsstaat bestaat die behalve vrijheden en rechten van minderheden garandeert dat de macht nooit in één hand ligt. Zo nodig in tijden van politieke, economische en sociale crises en de maatschappij onderhevig is aan immense veranderingen. Zo nodig dus in 2016.

Ach nee, Jort Kelder pleit niet voor de invoering van een dictatuur. Hij zal VVD of D66 stemmen. Maar wie wel eens een analyse, commentaar, Twitter- of Facebookbericht onder ogen krijgt, moet het opgevallen dat de assertiviteit en daadkracht van een Poetin nogal eens bewondering oproept waar de vertegenwoordiger van de democratische rechtsstaat felle kritiek ontmoet.

De Duitse bondskanselier Angela Merkel paart leiderschap aan idealisme. Staat pal voor de waardengemeenschap die de Europese Unie wil zijn, zoals al bleek bij de Griekse schuld en zij nu al maanden onderstreept bij de aanpak van het vluchtelingenprobleem. Toch duiken opportunisten van alle kanten op die vinden dat alléén zij weten wat het volk wil. En niet alleen in de kroeg klinkt de roep naar een sterk, krachtig leiderschap.

Complex is de realiteit. Boosheid, verzet kunnen terecht zijn, maar doen betrokkenen nogal eens in verkeerde handen vallen. Sommigen herinneren zich nog de twintigste eeuw. Kennen de gevaren van onzekere tijden, ook al omdat een politiek systeem geen natuurverschijnsel is, niet door God gegeven, maar mensenwerk.

Dus verdient waakzaamheid de hoogste prioriteit. Neem Amerika waar de Republikeinse presidentskandidaat en vastgoedmiljardair, Donald Trump de democratische gemoederen zo in beroering brengt en daarbij niet te beroerd is in te spelen op onderbuikgevoelens. Niettemin heeft hij een punt in een maatschappij waarin de schatrijke elite verblind lijkt door eigenbelang.
.
Lang niet alles is uitgekristalliseerd. Maar het is een gotspe diezelfde Amerikaanse elite tekeer horen gaan in naam van de democratie, rechten van minderheden, een gezonde economie en vrede. Geen idee waartoe een Trump in staat is. Een breekijzer om de democratische rechtsstaat weer op poten te krijgen, is in elk geval geen overbodige luxe. Niet voor de Verenigde Staten van Amerika, maar evenmin voor Europa trouwens. Één troost, bondskanselier Angela Merkel is een politicus die vertrouwen verdient.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

March 7, 2016 at 6:49 pm

‘DE KOGEL KWAM VAN LINKS’

leave a comment »

Maar weinigen kan het zijn ontgaan dat de Amerikaanse presidentsverkiezingen in volle hevigheid zijn ontbrand. Met name de Republikeinse frontrunner, vastgoedmiljardair Donald Trump houdt vele gemoederen bezig. Hij roept ook grote emoties op. Logisch, want de man doet alles om te winnen en is niet te beroerd om extreme standpunten in te nemen. .

Nu kun je vóór of tegen Trump zijn. De vergelijking met Pim Fortuyn is al talloze malen gemaakt. Het zal de Amerikanen eigen zijn, maar de gevestigde machten reageren er nog heftiger dan zij in Nederland deden, nu 14 jaar geleden.

“Trump is een leugenaar, bedrieger, racist, een dictator. Eenmaal in het Witte Huis zal hij een gevaar zijn voor de vrede. Vijfennegentig conservatieve Republikeinen hebben een beroep gedaan op het gezonde verstand van de politici en de kiezers”. De beschuldigingen en verwijten komen van links, rechts en het midden.

Op 6 mei 2002 schoot Volkert van der Graaf Fortuyn dood. “De kogel kwam van links”, beweren Pims volgelingen nog steeds. Onzin natuurlijk, maar dat de critici bijdroegen aan een klimaat waarin de politieke spanningen tot grote hoogte opliepen, staat buiten kijf.

Het zal verbeelding zijn. Noem het bijgeloof. Maar de emoties rond presidentskandidaat Donald Trump voorspellen niet veel goeds.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

March 5, 2016 at 12:30 am

WAAROM ELITE ZO VAN STREEK IS

leave a comment »

Allesbeslissend is Super Tuesday niet, al kan Hillary Clinton de Democratische nominatie nauwelijks ontgaan en staat Trump er bij de Republikeinen met 7 overwinningen prima voor. En kijk, Volkskrantcorrespondent Michael Persson brengt de politieke agenda van Donald Trump.

Dan begrijp je pas goed waarom niet alleen de Republikeinse elite maar ook de Democratische zo van streek is en het allesbehalve zeker is dat het machtigste land van de wereld volgend jaar een vrouw als president heeft.

“Donald Trump”, meent Persson, “wil de Republikeinse Franklin D. Roosevelt worden. Trump belooft een Keynesiaanse economische politiek te voeren en flink te investeren in met name de infrastructuur. Bovendien wil hij de belastingen afschaffen, nee niet voor de rijken, maar voor de 75 miljoen inkomens lager dan 25.000 dollar”.

Trump vloekt dus in de Amerikaanse anti-overheidskerk. Is dat allemaal niet erg genoeg. In het artikel van de Volkskrantcorrespondent valt nog iets op. Want Michael Persson schrijft: “Die belastingingreep appelleert aan de witte onderklasse”. Nou wil ik veel geloven en het is een feit dat Trumps succes voor een belangrijk deel is gerelateerd aan boze blanke Amerikanen die nogal eens op de Grand Old Party stemmen. Maar geen belasting hoeven te betalen? Me dunkt, arme Afro Amerikanen en Latino’s moeten daar toch ook gevoelig voor zijn.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

March 3, 2016 at 12:10 am

GEEN NIEUWS VOOR DE EUROPEAAN

leave a comment »

Politiek is een hard bedrijf, en al helemaal in de Verenigde Staten van Amerika als je president wil worden. Weinig zekerheden zijn er, maar wel deze: Ben je een outsider, scoor je kiezers, sta je op het punt te winnen, dan komen de grote aanvallen vanzelf. Hillary Clinton weet er alles van. Ook Donald Trump, niet vies van een roddeltje meer of minder trouwens, heeft met dit fenomeen te maken.

Toch was het schrikken. The New York Timescolumnist Roger Cohen refereerde er aan: In een tweet had de Republikeinse presidentskandidaat een beroemde uitspraak van de Italiaanse dictator Benito Mussolini geciteerd: “Liever een jaar geleefd als leeuw dan honderd jaar als een schaap”. Ook de steun van de racistische organisatie Ku Klux Clan en Trumps terughoudende reactie vindt de columnist veelzeggend.

Roger Cohen is niet de eerste de beste. Zijn mening doet ertoe. Over de vastgoedmiljardair valt veel te zeggen. Veel op aan te merken ook. Trump is een populist die grove uitspraken niet schuwt, inspeelt op onderbuikgevoelens en grenzen dicht wil gooien.

Nou ja, geen nieuws voor de Europeaan. Misschien ben ik daarom wat minder verontrust. Zie ik Trump vooral als de man die de Republikeinse partij kan doen ontploffen, en dat is geen overbodige luxe want de Grand Old Party is een gevaar op zich, vóór Amerika en vóór de wereld. Is een reactionaire partij geworden waarin het grote geld en de liefde voor wapens vrij spel heeft.

Maar Mussolini! Een dictator van het zuiverste water die zich omringde met gespuis en moordenaars. Een megalomane levensgevaarlijke clown. Oorlogen waren zijn lust en leven. Geen toeval dat ene Hitler enige sympathie voor hem had.

Ik heb maar één troost, elke vergelijking gaat mank. Amerika is niet het Italiё van voor de oorlog. Misschien slaat Roger Cohen hier toch een beetje door.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

March 1, 2016 at 12:00 am

HILLARY, DE GEDROOMDE KANDIDAAT

leave a comment »

De Democraten zijn er wel zo’n beetje uit. Hillary Clinton moet de 45ste president worden van de Verenigde Staten van Amerilka. Na de kiezers van South Carolina zal het Diepe Zuiden op Super Tuesday, 1 maart, zijn stem geven aan de vrouw van Bill, de 42ste president.
Waarmee de kansen van Hillary’s uitdager Bernie Sanders tot een minimum zijn teruggebracht. Een man van een dergelijke linkse signatuur is ook wel wat veel gevraagd voor de Amerikanen. Maar verovert de 68-jarige Hillary Diane Rodham Clinton in juli op de Democratische Conventie te Philadelphia echt de nominatie voor het presidentschap zodat zij de strijd kan aanbinden met haar Republikeinse tegenstander?

Wat in elk geval zeker is, dat de Republikeinen in de oud-senator van New York en oud-minister van buitenlandse zaken hun favoriete opponent zien. Hier dromen zij al bijna 20 jaar van, sinds de vermaledijde novemberdag in 1992 dat Bill George Herbert Bush na één termijn naar huis stuurde.

Alles wat de Republikeinen aan verdacht materiaal verzameld hebben, zullen zij naar boven halen, geholpen door Democraten die hun eigen redenen hebben om Hillary met waarheden te confronteren. En als het materiaal niet verdacht is, maken zij het wel verdacht.

De wereld zal smullen. Of die zelfde wereld ermee geholpen wordt? is de volgende vraag. Dit te meer omdat de Republikeinen zo hun eigen sores hebben en Donald Trump is daar maar één voorbeeld van.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

February 29, 2016 at 12:10 am

PIM FORTUYN, ALIAS DONALD TRUMP

leave a comment »

Steeds dichter komt presidentskandidaat Donald Trump bij de nominatie van de Republikeinse partij. Want wie kan hem nog stoppen na drie klinkende overwinningen en een tweede plek? “Je moet minstens 45 procent halen”, profeteerde Nate Silver van de website Five Thirty Eight keer op keer. Welnu, Trump haalde bij de caucuses in de staat Nevada 45,9 procent.

Twee serieuze tegenstanders resteren nog voor de vastgoedmiljardair, de conservatieve senator, Ted Cruz en de conservatieve senator, Marco Rubio. In maart volgt een serie belangrijke voorverkiezingen, in vrijwel alle elf staten ligt Trump ruim op kop. Nee, in Cruz’ staat Texas niet. Maar een laatste peiling wijst erop dat dat een kwestie van dagen is.

Met Trump krijgen de Republikeinen wat zij gezaaid hebben, een dolle man die inspeelt op onderbuikgevoelens. Belooft Amerika weer groot te maken en de Chinezen stevig aan te pakken. Ook Poetin krijgt aan hem in het Witte Huis een harde noot te kraken.

Trump durft de Republikeinen aan te vallen op vertrouwd terrein. Zo heeft hij zware kritiek uitgeoefend op de Amerikaanse inval in Irak die hij Cheney’s oorlog noemde. Ook wil hij de rijken meer belasting laten betalen.

De harde kern van Trumps achterban is de laag opgeleide blanke burger die weinig te verwachten heeft van het Republikeinse establishment en gevoelig is voor de anti-immigratieretoriek van de vastgoedmiljardair, Donald Trump, oftewel de Amerikaanse Pim Fortuyn.

De laatste hoop van de Republikeinse elite is gevestigd op Marco Rubio. Met andere woorden, de Grand Old Party is in diepe, diepe crisis.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

February 25, 2016 at 12:10 am

TOEN ZE IDEALISTISCH WAS, VOL VUUR

leave a comment »

Haar uitdager Bernie Sanders mag een outsider zijn, hij trekt meer kiezers dan verwacht. En heeft een punt. Ook de Democratische presidentskandidaat Hillary Clinton is gevangen in het web van machtige financiёle belangen. Rest de vraag of het eigenlijk anders kan?

Hillary Clinton is van 1947, een babyboomer. Ze kan nog altijd de eerste vrouw zijn die als president het Witte Huis betrekt. Ze heeft voldoende ervaring, is kundig. Het is niet de leeftijd, niet de ervaring die blokkades opwerpen. Wat de nog vijf jaar oudere Sanders impliciet naar voren brengt, is of de voormalige First Lady wel de aangewezene is om het probleem van de sociale ongelijkheid, ook al omdat ze als senator voor de staat New York altijd mèt Wall Street heeft gewerkt?

Zoals haar echtgenoot rond de eeuwwisseling al deed en een beetje als die derde Babyboomer, de 70-jarige PvdA in Nederland, zich neerlegde bij de voldongen feiten van het liberaalkapitalisme om daarna de scherpste kantjes eraf te halen. Indertijd heette dat de Derde Weg. Oud-premier Kok maakte er furore mee. Wouter Bos, Jeroen Dijsselbloem en Diederik Samsom zijn de discipelen, en nog altijd begrijpen ze niet wat voor schade zij hebben aangebracht aan het idee van de sociaaldemocratie.

Misschien zijn de Clintondemocraten en de Kokdiscipelen niet de hoofdschuldigen. Ze handelen wel als burgemeesters in oorlogstijd. Hebben afscheid genomen van de lessen die John Maynard Keynes, Tinbergen en al die andere bouwers van de sociale verzorgingsmaatschappij trokken uit de economische crisis van de jaren dertig, om vervolgens méé te gaan op het pad dat de hard core kapitalist Milton Friedman had aangegeven. Waarvoor de Britse premier Margaret Thatcher in Engeland en de Amerikaanse president Ronald Reagan in 1980 het politieke grondwerk deden en zo de baan effenden voor het neoliberalisme.

Natuurlijk waren er redenen voor verandering. In Engeland maakten de socialisten zich onmogelijk met onophoudelijke stakingen en het vasthouden aan oude rechten. In de VS is van nature weerstand tegen de overheid en in Nederland leek de verzorgingsstaat uit zijn voegen gegroeid. Inflatie heette het grote gevaar.

Vrij baan kregen de financiёle markten. De overheid moest terug in het hok. Werkgevers waren weer de baas. Ja, de 19e eeuw was weer helemaal terug. Niet direct. In Amerika en Engeland ging het sneller en radicaler dan op het Europese continent. Maar met de Europese Unie hadden de neoliberale krachten op het content een machtig wapen dat de socialisten en hun Keynesiaanse ideeёn steeds verder in het defensief drong. Dus werden de rijken rijker, armen weer armer, stagneerde de middenklasse.

De kapitalistische geest en al zijn uitwassen waren uit de fles. In 2007/2008 barstte de bom. Maar na acht jaar crisis worden heeft het neoliberalisme nog niets aan kracht ingeboet, wil de neoliberale elite van geen wijken weten. Waarom zou ze ook, ze heeft alle sociaaleconomische en politieke instellingen in handen. Ze heeft het geld. De sociaaldemocraten vormen geen probleem want zij hebben zich volgens de buitenwacht te veel vereenzelvigd met de waarden en normen van het neoliberalisme.

Wel krijgen linksachtige tegenkrachten weer enige blossen op de wangen. Het begon in 2011 met een armzalig protest van de Occupybeweging die in opstand kwam tegen de machtspositie van de allerrijksten. Eigenlijk hadden Griekenland met Syriza en de politieke ontwikkelingen in Schotland al een waarschuwing moeten zijn. Toen veroverde de Britse socialist Jeremy Cobdyn Labour, verzekerde Podemos zich in Spanje van een sleutelpositie.

Bovendien komt een probleem nooit alleen. Immers, ook op de rechterflank moet de neoliberale elite alle zeilen bijzetten, nu de nationaalpopulisten steeds vastere voet krijgen in Europa, terwijl Amerika zich geen raad weet met het fenomeen Donald Trump.

Genoeg weldenkende mensen die het gevaar onderkennen. Bijna dagelijks geeft The New York Times er blijk van. De steun voor presidentskandidaat Hillary Clinton is in elk geval overweldigend. Haast wanhopig doen Democratischgezinde columnisten als Maureen Dowd en Paul Krugman een beroep op Hillary zichzelf te hervinden. Toen ze nog idealistisch en jong was, en vol vuur.

Waar Maureen Dowd acht jaar geleden uitgekeken leek op Hillary, leest haar column van 6 februari 2016 bijna als smeekbede. De reden is overduidelijk. De columniste voorziet een herhaling van 2008. Maar toen was dáár, Barack Obama, nu is er die ‘echte’ socialist Bernie Sanders die steeds populairder wordt bij jonge, blanke Democraten. En, zoveel is zeker, een socialist in de Verenigde Staten als bewoner van het Witte Huis is ondenkbaar. Ondenkbaarder dan een zwarte president ooit was.

Written by sjonkritmeester

February 8, 2016 at 7:20 pm