sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘Europese Unie

ALSOF WESTEN ZOEKT IN PIKDONKER

leave a comment »

Met Parijs, Brussel, Nice en nu ook Duitsland is het wel bekend dat terroristen in Europa elk moment kunnen toeslaan. Intussen is het duidelijk dat de lone wolves zich bij hen hebben gevoegd, en als een messentrekker een Zwitserse trein uitkiest, is er één stellige zekerheid: Niemand is veilig.

Angstgevoelens missen hun uitwerking niet. Stelselmatig voeren overheden de veiligheidsmaatregelen op. Burgers zijn al gewend aan zwaarbewapende militairen die belangrijke objecten beveiligen. Controles zijn overal, en privacy is kansloos in de strijd tegen het terrorisme.

De Islamitische Staat mag als doel hebben, de vestiging van het kalifaat, tenminste zo belangrijk is de vernietiging van de vrije, decadente, westerse samenleving. Ontegenzeggelijk is er enig succes, in die zin dat die vrije samenleving onder druk staat, mede als gevolg van de angst voor het terrorisme.

Maar angstgevoelens kunnen makkelijk verblinden. Immers, terroristen-zelfmoordenaars dragen nu eenmaal ook de zelfvernietiging in zich. Bovendien is er sprake van een samenloop van omstandigheden omdat de dreigingen voor het Westen als een democratische en vrije samenleving van alle kanten komen, van binnen en van buiten. Daarbij is de vraag niet of dat aspect voldoende is doorgedrongen, wèl, hoe het in hemelsnaam kan worden opgevangen.

Veel heeft te maken met de dooretterende economische crisis die schrille tegenstellingen aan de oppervlakte brengt, met name in de Verenigde Staten van Amerika. Aanslagen, woede over het politie-optreden, racisme zijn aan de orde van de dag in een land dat zich inmiddels heeft overgegeven aan de niets ontziende strijd om het Witte Huis en de nihilistische verkiezingspraktijken die de Republikeinse kandidaat Donald Trump tot in de perfectie probeert uit te voeren.

Europa is er weinig beter aan toe. Ook hier werkt de economische crisis door. De vluchtelingencrisis splijt de Europese Unie. Populisten spelen in op onderbuikgevoelens en ondermijnen de Europese gedachte. Intussen hebben de meer traditionele politici alle moeite het heft in handen te houden. Zelfs de Duitse bondskanselier Angela Merkel staat onder druk.

Tegelijk doen de sterke mannen van Rusland en Turkije er alles aan om de zwakte van Europa uit te buiten. Poetin heeft zich in Syriё verbonden met president Bashar el-Assad en zorgt er na de annexatie van de Krim voor dat het rebellenvuur in Oekraїne blijft branden. Erdogan gijzelt Europa met de vluchtelingen en de miljoenen Turken.

En nòg is er weinig zicht op een politiek die de burgers vertrouwen inboezemt. De Brexit zou een eyeopener moeten zijn die de overige lidstaten dwingt na te denken over een dieper gaande samenwerking, over de opheffing van het democratische tekort, over hoe Brussel dichter bij de burger te brengen.

Maar twee maanden na het referendum lijkt er vooral sprake van een zoveelste impasse. Alsof Amerika en Europa een weg zoeken in het pikdonker.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

August 15, 2016 at 1:19 pm

NEDERLAND IS ALLANG 17e DEELSTAAT

leave a comment »

En, wat gaan we doen? Gaan we Europa opblazen? Gaan we een eind maken aan de onafhankelijke rechtsstaat? De media aan banden leggen? De politie meer bevoegdheden geven? De burger strenger controleren? Arbeidsplicht invoeren? Burgers strenger controleren? Een sterke man kiezen? Of gewoon maar een eind maken aan de democratie? Regeren met de PVV dus.

Misschien is het ook wel moeilijk, zo niet onmogelijk om, als je richting 50 gaat, tegen een aantal vragen aanloopt, zoals: “Zit ik wel op het juiste spoor. Heb ik het nog in de hand? Kan ik het aan”? daaraan het juiste vervolg te geven, als je die vragen met nee beantwoorden moet.

Hoe het zij, tien jaar is hij alweer leider van de VVD. Twee grote verkiezingsoverwinningen heeft hij achter de rug en ruim vijf jaren als regeringsleider. Premier Mark Rutte, te gast bij Buitenhof, omringd door de drie presentatoren, zei nogal wat over de Europese Unie waarvan Nederland dit half jaar het voorzitterschap bekleedt, over een mogelijke Brexit, over de economie, de arbeidsmarkt, de vluchtelingen, over de PVV en Geert Wilders.

Nou ja, de als altijd goedlachse premier sprak met zakken vol meel in de mond, vermengd met een flinke portie VVD-retoriek. Voor de goede verstaander restte genoeg om enkele conclusies te trekken.

De man die Nederland door misschien wel de politiek ingewikkeldste periode sinds de Tweede Wereldoorlog moet leiden, bereidde het volk vast voor. Peilingen zijn peilingen. Maurice de Hond van Peil.nl geeft de Partij van de Vrijheid op 10 januari toch maar 41 zetels, tegen 19 voor de VVD. Europa en met name de vluchtelingenkwestie zwepen de PVV tot steeds grotere hoogten. Minister Schippers gaf twee weken geleden al een voorzetje. Rutte zette zijn voet er frontaal tegenaan: “Natuurlijk, natuurlijk, het liefst gaan we in zee met het CDA en D66. Maar de PVV sluiten we niet uit. Geert hoeft alleen maar zijn uitspraak minder, minder terug te nemen”.

Zo staat de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie, de grootste regeringspartij er dus in. Het nationaalpopulisme, de autoritaire trekken van de éénmanspartij, het gevlei met het Franse Front National, noch de anti-europese of de onverzoenlijke hardrechtse antivluchtelingen- en anti-islamstandpunten zijn belemmeringen. “Als het ergens op stukloopt zouden dat de linkse ideeёn waarmee de PVV zijn kiezers lokt. Want dan”, waarschuwt premier Rutte voor het blijkbaar nog grotere gevaar, “kunnen we net zo goed met de SP een regering vormen”.

Ook interessant. Hoe kijkt de premier tegen Europa aan? Er kan geen misverstand over bestaan. Voor Mark Rutte is de EU vooral een economische unie waarvan juist een handelsland als Nederland kan profiteren. Een unie waarin het bedrijfsleven kan renderen, noodzakelijk om de concurrentie met het buitenland aan te kunnen.

De premier beloofde zich tot het uiterste in te zetten om een Brexit te voorkomen, al is het maar om te voorkomen dat de Europese Unie onder een toenemende invloed van Duitsland een Frankrijk een richting in te slaan die hij ten koste van alles wil voorkomen. Namelijk in die van een verdergaande politieke integratie, een federatie wellicht.

PVV-taal dus. Dat wil zeggen, bedoeld om de burgers gerust te stellen, de eurosceptici die vinden dat Nederland allang Nederland niet meer is. Die vinden dat Brussel te veel invloed heeft, dat de euro een onding is. Toegegeven, er is geen politicus die het nog waagt te speculeren over iets dat op politieke eenwording lijkt.

Natuurlijk is ook Rutte verontrust door maatregelen van de nieuwe Poolse regering die de onafhankelijkheid van de media en de rechterlijke macht zouden bedreigen. Is hij voor een nauwere samenwerking van veiligheidsdiensten en voor grensbewaking van de Europese Unie om de vluchtelingenstroom in te dammen. Natuurlijk weet hij dat Nederland in economisch opzicht allang de 17e deelstaat van Duitsland is.

Maar dat is nou net het punt. De Nederlandse premier denkt dat hij met Groot-Brittanniё in de Europese Unie het politieke tij kan keren. Dat nationalistisch prietpraat de bange burgers kan geruststellen. Nee dus. Waar het land behoefte aan heeft, is op z’n minst aan politici die de burgers een (toekomst)beeld durven te schetsen dat recht doet aan de realiteit.

Immers, de vluchtelingenstroom mag de aanleiding zijn, het zijn de politieke en economische onzekerheid, de verwarring, het gebrek aan perspectief die de PVV en verwante partijen doen groeien. Of de kiezers daadwerkelijk op die partijen gaan stemmen, hebben de politici zelf in de hand. Dat wil zeggen, nòg wel!
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

January 11, 2016 at 5:40 pm

CATALANEN KIEZEN VOOR BRUSSEL

leave a comment »

Zo langzamerhand wordt het toch wel spannend. Nadat de Schotten op een haar na het Verenigd Koninkrijk hadden opgerold, de Grieken stuitten op het machtige Duitsland, dreigen nu de Catalanen de Europese Unie voor het blok te zetten. In elk geval hebben de kiezers zich voor onafhankelijkheid uitgesproken, ook al zweert de centrale regering in Madrid: “Dat nooit”.

Wat bezielt de kiezers eigenlijk? Wat is er aan de hand? Tien, vijftien jaar geleden was het begrip nationalisme in Europa een taboe, voorbehouden aan achtergebleven Balkanschiereilandbewoners en de Oostbloklanden. Natuurlijk waren de Basken en Corsicanen min of meer actief. Maar dat waren feitelijk criminelen.

In Belgiё bereikten de Vlamingen welhaast de status aparte, en o ja, in Italiё streefde Lega Nord naar afscheiding van het noorden. Padania moest het beloofde land van Umberto Rossi heten. Nationalisme, riekte naar regionalisme, kleinburgerlijkheid. Niet de moeite waard. Iets van vroeger waarvoor in de Europese Unie geen plaats was.

De gedachte mag prijzenswaardig zijn na de catastrofes van de twintigste eeuw. Het is dan ook begrijpelijk dat de gevestigde orde in de Europese Unie er weinig oog voor heeft.

De toekomst is niet te voorspellen. Maar zoveel is zeker, de ontwikkeling is geen toevallige, geen incident. Zij is eerder een gevolg van het gegeven dat de regeringsleiders van de lidstaten steeds meer macht uit handen geven. De bestuurders in kleinere eenheden krijgen dan al gauw het gevoel dat zij elders moeten wezen. Niet in Londen, Madrid, Rome of zelfs Berlijn, maar in Brussel waar ze de beslissingen nemen.

Written by sjonkritmeester

September 28, 2015 at 12:16 am

REALITEIT WIL MAAR NIET DOORDRINGEN

leave a comment »

Hij had best wel vaak gelijk. Je zou hem dan ook een Cassandra kunnen noemen, want als zijn wereld geluisterd had, was het Franse leger in 1940 in elk geval beter voorbereid. Dan zou er een Duits-Frans Europa zijn, een grote mogendheid met een eigen munt, een eigen leger, met burgers die zich geen zorgen hoefden te maken over de teloorgang van de soevereiniteit. En wie weet, hoeveel eerder dan in 1990 de Muur was afgebroken als Parijs zijn zin had kunnen doordrijven ten koste van de Verenigde Staten van Amerika?

In zijn biografie, ‘De man die nee zei’ zet de historicus prof. dr. Henk Wesseling, in de persoon van de voormalige Franse president, Charles de Gaulle een eigenzinnige man neer. Iemand die zijn leiders durfde trotseren, een karaktertrek die zich al manifesteerde toen hij als jonge beroepsofficier dienst deed in het Franse leger. Tijdens het interbellum botste hij met zijn superieuren over de strategie in geval van een nieuwe oorlog met Duitsland. In de Tweede Wereldoorlog was het niet anders. De verhouding tussen de Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt en de leider van de Vrije Fransen was ronduit slecht.

Als president van Frankrijk was De Gaulle net zo vaak eigenwijs. Anders dan de rest van Europa wilde de stichter van de Vijfde Republiek zich aan de Amerikaanse houdgreep ontworstelen, en pleitte voor een systeem van soevereine staten. Frankrijk en Duitsland zouden daarin de dienst uitmaken. Het Europa van De Gaulle zou kleiner zijn, want zonder het Verenigd Koninkrijk. Hoogstwaarschijnlijk zou het zich in het laatste decennium van de twintigste eeuw krachtiger verzet hebben tegen de opkomst van het neoliberalisme en de open grenzen.

De Gaulle was een praktisch man die zich realiseerde dat Frankrijk geen keus had en afstand moest doen van de kolonie Algerije. Tegelijkertijd hield hij hardnekkig vast aan het verleden van een Europa waarin soevereine natiestaten zich met al hun eigenaardigheden in de loop der eeuwen geworteld hadden en zag niets in de Europese politieke integratie waarvoor het Verdrag van Rome in 1957 de aanzet had gegeven.

Maar a(l)s is verbrande turf. Het grootkapitaal trekt zich nu eenmaal weinig aan van grenzen en tegen de invloed van de Amerikaanse cultuur was geen kruid gewassen. Daarvoor was het Europa van na de Tweede Wereldoorlog te ontvankelijk voor alles wat uit het Westen kwam overwaaien. Daarvoor hadden de Amerikanen een te grote voorsprong op het terrein van vrijwel alles.

Charles de Gaulle trad in 1969 af als president van Frankrijk. Zijn tijd was voorbij. Het is overduidelijk dat Europa zich heeft ontwikkeld in een richting waartegen hij zich verzette en die niet terug te draaien is. Net als De Gaulle is de soevereine staat dood en begraven. Het probleem is dat die realiteit maar niet wil doordringen, niet in de hoofdsteden, niet in de hoofden van de burgers. Zolang daarin geen verandering komt, is de Europese Unie gedoemd een bestuurlijk gedrocht te zijn, en kunnen beslissingen alleen maar vallen zoals zij al bijna 60 jaar vallen. Dus niet na enorme ruzies en grote crises. De Griekse schuldenkwestie is alleen maar het zoveelste bewijs.

Written by sjonkritmeester

August 17, 2015 at 5:05 pm

HOE PRINCIPES KIEZERS WEGLOKKEN

leave a comment »

Honderd jaar geleden stierven miljoenen jongens de meest verschrikkelijke doden in de meest verschrikkelijkste omstandigheden. Jongens voor wie het echte leven nog moest beginnen offerden het kostbaarste wat zij bezaten omdat hun leiders te dom, te eigenwijs, te opportunistisch waren.
Dat was toen. De Eerste Wereldoorlog had voorkomen kunnen worden. De Duitse keizer bijvoorbeeld had Wenen moeten intomen. En waarom had Frankrijk zijn lot aan Rusland verbonden? Maar nee, kortzichtige belangen wonnen het van inzicht, wijsheid. De gevolgen zijn bekend. Rijken gingen ten onder, een Tweede Wereldoorlog volgde .

Achteraf is het makkelijk praten. Maar feiten zijn feiten. Zekerheden zijn ingebouwd. De Koude Oorlog is achter de rug. In 2008 ontspoorde de economie. In één klap wordt duidelijk dat er niets is geleerd. Steeds weer worden de eenzelfde soort domme, stomme fouten gemaakt. Was het maar pure slechtheid die speelt. Het zijn verkeerd begrepen eigenbelang, opportunisme, kortzichtigheid, verkeerde uitgangspunten. En hebzucht, natuurlijk.
Opnieuw pakt de VVD twee zetels. Maurice de Hond laat erop Peil.nl. geen twijfel over bestaan. De strategie van de twee communicerende vaten werkt. Vijf jaar geleden ontdekte een strateeg al dat de liberalen bij de PVV van Geert Wilders moesten zijn om stemmen op te halen, met als resultaat het gedoogkabinet dat na twee jaar ophield te bestaan. Voor het eerst schaamde ik me voor het land.

De partij van premier Mark Rutte voer er wonderwel bij. Maalde er ook niet om, hoe zij eerste werd, als ze maar eerste werd. In 2012 won de VVD met overmacht de Tweede Kamerverkiezingen. Eigenlijk was er maar één probleempje. Op links had de PvdA eenzelfde truc via concurrent SP verzilverd. Dus meenden de VVD/PvdA-prominenten dat zij samen verder moesten. Het kabinet-Rutte II was geboren.
Drie verkiezingen later zijn VVD en PvdA de wanhoop nabij. Kiezers liepen massaal weg, boos als ze waren over het beleid van gebroken beloftes. Bovendien wilde de economie nog altijd niet echt vlotten. De teloorgang leek niet terug te draaien, tenzij…… Dus verlieten de twee regeringspartijen zich op de successtrategie van drie jaar geleden.

En zo waar, het werkt. Geert Wilders ziet met lede ogen hoe VVD-principes zijn kiezers weglokken. Opvang in de eigen regio. Aanzuigende werking. Geen bed, bad en brood voor uitgeprocedeerde asielzoekers, maar wel aanscherping van het uitzettingsbeleid. Het land is vol. Intussen verdrinken honderden, misschien wel duizenden vluchtelingen in de Middellandse Zee. Anderen worden opgejaagd, misbruikt, beroofd. De Europese Unie is een tien puntenplan overeengekomen voor de opvang van bootvluchtelingen en de aanpak van smokkelaars.

In Den Haag op de burelen van het VVD-secretariaat ballen doorgewinterde liberalen de vuisten. “Heb je De Hond gehoord? Peil.nl gezien? Het gaat goed zo”. Verkiezingen zien ze weer met vertrouwen tegemoet. Bij de PvdA zijn ze minder enthousiast, maar met 14 Tweede Kamerzetels in de peiling begin je daar ook niet aan. Ten koste van alles moeten nieuwe verkiezingen voorkomen worden.

Nederland, anno 2015. Elders zal het niet anders zijn. Principes zouden de inzet zijn. Geert Wilders is het politieke exportproduct, Rechts rabiaat, zijn unique sellingpoint. Intussen weigert het steenrijke Duitsland te investeren in de economie. Staat Griekenland opnieuw op instorten. Dreigt Rusland. Vechten strijdgroepen hun oorlogen uit in het Midden-Oosten, in Afrika en zoeken miljoenen ontheemden wanhopig naar een bed, een bad, een brood. Het liefst daar, waar het een beetje veilig is.
Het punt is, mensen sterven. Bij de VVD verkneukelen de strategen zich al over de volgende verkiezingswinst.

Written by sjonkritmeester

April 20, 2015 at 7:46 pm

TOVER EUROPESE UNIE ÒM

leave a comment »

De cijfers wijzen het uit. Feiten zijn dat er minder oorlog wordt gevoerd, het aantal slachtoffers daalt. Dat de armoede afneemt, de mens gezonder en ouder wordt. Hoofdredacteur Rob Wijnberg wees een jaar geleden in De Correspondent de zwartkijkers terecht. Overal zag hij bloemen bloeien.

Wijnbergs verhaal staat me nog helder voor de geest omdat het verscheen in de week dat Russische troepen De Krim binnenvielen. Cijfers. Feiten. Wijnberg staat beslist niet alleen. Dr. Co Colijn, directeur van het onderzoeksinstituut Clingendael, bevestigde in Vrij Nederland meermalen het beeld dat de wereld veiliger is geworden. Lees de rapporten van Human Security Report. Sinds 1992 is het aantal zware conflicten met 80 procent afgenomen.

Cijfers. Feiten. Vraag het mij. Antwoord: “Nooit eerder heb ik de politieke situatie zó bedreigend ervaren. Dat wil zeggen, ik zie het Rusland van Poetin als een groot gevaar, net als de opkomst van het nationaalpopulisme, de controlemaatschappij, het grenzenloze opportunisme, de roep om orde en tucht. Op de Turkse president Erdogan heb ik het niet. Bovendien is het Midden-Oosten akelig dichtbij”.

Enige relativering kan nooit kwaad. Het is 2015, geen 1939. De recente aanslagen spelen hun rol. Natuurlijk kan het erge worden voorkomen, maar dan zullen we toch eerst de Europese Unie moeten omtoveren van de verdeelde, onzekere statenbond die zij nu is in een eensgezind, vertrouwenwekkend, democratisch instituut.

Written by sjonkritmeester

March 25, 2015 at 12:30 am

BEDENK, HET IS DE EU

leave a comment »

Het wachten is op de klap. Europa en Griekenland hebben de remmen losgegooid. In razende vaart rijden ze op elkaar in. Europa geeft geen krimp, en de Grieken hebben de Tweede Wereldoorlog erbij gehaald. Een Grexit lijkt onafwendbaar.

Maar gebeurt het ook? Bedenk, het is de Europese Unie. Als er één instituut bedreven is in het afhandelen van crises, is zij het wel. Vandaag ontmoet de Griekse premier Alexis Tsipras de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Ongetwijfeld komen de twee regeringsleiders nader tot elkaar.

Het kan niet anders. Er moet een oplossing komen. Europa kan zich domweg geen Grexit veroorloven. De risico’s zijn veel te groot, en dan gaat het niet eens alleen om het vertrouwen in de stabiliteit van de eurozone of de kans dat andere machten Griekenland te hulp schieten en daardoor aan invloed zullen winnen.

Het grote punt is dat de Eurozone een failliet van Griekenland niet trekt, al is het maar omdat de nationaalpopulisten victorie zullen krijsen, Marine Le Pen en Geert Wilders voorop. Het zou de nekslag zijn voor de gevestigde elite en, veel erger nog, onze democratie in een enorme crisis storten.

Written by sjonkritmeester

March 23, 2015 at 12:20 am

Posted in Column

Tagged with , , ,