sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘Halbe Zijlstra

MARK RUTTE ONTSTIJGT HET LAND

leave a comment »

Haalt het kabinet Rutte II het verkiezingsjaar 2017? Ach, het afgelopen jaar heeft de VVD al een paar keer geprobeerd zich te ontdoen van coalitiepartner PvdA, een last die de liberalen met de dag zwaarder valt. Dat het kabinet nog leeft, moet veel te maken hebben met de plechtige belofte die premier Mark Rutte en PvdA-leider Diederik Samsom elkaar hebben gedaan: in principe de volledige rit uit te zitten.

In principe. De inkomensafhankelijke ziektekostenverzekering, Bed, Bad en Brood, de vluchtelingencrisis, de belastinghervorming, de vrije artsenkeuze, de Teevendeal zijn maar enkele voorbeelden waarbij het kabinet door het oog van de naald is gekropen.

VVD-fractieleider Halbe Zijlstra zat er aanvankelijk wat losser in. In een Volkskrantinterview van zaterdag 19 december blijkt dat ook hij een man van afspraken is. “Het kan knetteren tussen mij en de premier, maar onze relatie is gebaseerd op vertrouwen. Ik ben niet uit op zijn positie”, aldus Halbe Zijlstra, om er iets verderop nog aan toe te voegen dat hij geen premier wil worden.

Hé, was het niet dezelfde Halbe Zijlstra die in het televisieprogramma WNL op Zondag, 21 december 2014, antwoordde geen nee te zeggen als de partij hem vraagt Mark Rutte op te volgen als partijleider.

Wat is er veranderd in 15 maanden tijd? is dan de vraag. Een verklaring kan liggen in het Teevendeal-debat van vorige week. Want wie de 48-jarige premier van Nederland daar door zijn knieёn zag buigen en tegelijk zijn zéér, zéér, welgemeende excuses hoorde aanbieden, moet haast wel tot de conclusie komen iets heel bijzonders mee te maken. Niet de VVD-partijman Mark Rutte was aan het woord, niet de almaar lachende handelsreiziger, maar een politicus druk doende zichzelf, zijn partij en het land te ontstijgen.

Een politicus ook die zich niets aantrekt van alledaagse dingen als de peilingen die aantonen dat niet alleen de PvdA keldert, maar ook de VVD achteruitholt. Aan de rechterkant van het politieke spectrum vreet Geert Wilders de VVD leeg. Nog maar 19 zetels geeft Maurice de Hond de liberalen, en het is overduidelijk dat de kiezers afhaken op twee punten, Europa en de vluchtelingen.

Menig rechtgeaarde VVD-mastodont zal de partijleiding allang hebben ingefluisterd: “Breek”! Maar een leiderschapscrisis is ook zo wat, moet fractieleider Halbe Zijlstra bedacht hebben. Dus rest de vraag, waarom wil Mark eigenlijk woord houden, de meest flexibele premier die Nederland gehad heeft, de man die kan buigen als een rietstengel en verkiezingsbeloften zo makkelijk breekt?

Misschien, zou een antwoord kunnen zijn, denkt Mark Rutte daarmee wel het landsbelang te dienen. Misschien wil hij toch niet voortleven als de ijsjesverkoper, de opportunist, de man die alles weglacht, als Mark Rutte, de VVD-partijman. Misschien spiegelt hij zich aan de Duitse bondskanselier Angela Merkel.

Toegegeven, ook Hitler, Stalin en Poetin staan op de lijst. Maar met haar verkiezing als Time’s ‘Persoon van het Jaar 2015’ is de Duitse bondskanselier toegetreden tot het walhalla der grootheden van het kaliber waartoe ook Gandhi, Franklin D. Roosevelt, Martin Luther King en Barack Obama gerekend mogen worden. “Vanwege de moed om inzake de vluchtelingenkwestie moreel leiderschap te tonen”.

Het een mooi ding als een Nederlandse premier de Duitse bondskanselier Angela Merkel als voorbeeld neemt. Maar Rutte is Rutte. Als de historicus die hij ook is, weet hij hoe het grootheden vergaat. Bovendien is hij in het verkiezingsjaar 2017 pas 50 jaar. In 15 maanden kan echt, enorm veel gebeuren.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

December 21, 2015 at 7:58 pm

‘WHAT ARE WE FIGHTING FOR?’

leave a comment »

In elk handboek over de politiek komt het terug, de tegenstelling tussen idealisme en realisme, tussen het hart en de praktijk, tussen goed en kwaad. Een tegenstelling trouwens die welhaast per definitie ontaardt in een onontwarbare kluwen en al zo vaak heeft geleid tot de meest verschrikkelijke rampen.

Misschien is de Verenigde Staten, het schrijnendste voorbeeld. Aanvankelijk zette de jonge Republiek zich af tegen de cynische praktijken van het oude continent waar verstarde feodale dynastieёn en dynastietjes zich lieten leiden door politieke en economische belangen. “Amerika voor de Amerikanen”, declameerde president Monroe al in 1823. De 26ste president, Theodore Roosevelt combineerde dat principe in het begin van de 20ste eeuw met het Amerikaanse belang. Waarop Woodrow Wilson zijn idealistische erfenis deponeerde. De Democraat Wilson bewoonde het Witte Huis van 1913-1921 en ging ervan uit dat Amerika èn bijzonder was, èn een missie had. De VS zou de wereld democratie en vrijheid brengen.

Goed tegen kwaad en een heilig geloof in de democratie en mensenrechten. De Amerikaanse politiek is nog altijd doorspekt van de waarden die teruggrijpen op de Verlichting. Zij heeft in de twintigste eeuw geleid tot een innige verbondenheid. Miljoenen zijn er door geïnspireerd, hebben hun leven gegeven en willen het nog geven. Tegelijk is er geen regime dat zo gehaat wordt als dat van het machtigste land van de wereld. Omdat, betogen de critici, de Amerikanen , louter handelen uit eigenbelang. Omdat ze met de mond idealisme belijden. Maar kijk eens naar de dagelijkse praktijk. Het gaat om macht en geld.

Welvaart, eigenbelang, economische spankracht, opportunisme, zelfbeschikking. Alles speelt zijn rol. Er moet een voorhoede zijn die het heft in handen neemt. Maar dat de Verenigde Staten twee wereldoorlogen beslisten en als onbetwiste aanvoerder van het vrije Westen de Koude Oorlog won, had wel degelijk te maken met de wervingskracht die uitgaat van dat ene woordje, democratie. Nergens zijn dictators dan ook zo bang voor.

Misschien hield de ineenstorting van het Sovjetimperium in 1990/’91 al de crisis in waarmee het Westen anno 2015 zo hevig worstelt. Plotseling was er geen tegenstander meer, geen ideologie waartegen je je kunt afzetten. “What are we fighting for?”, waarschuwden Country Joe and the Fish in de hoogtijdagen van de Vietnamoorlog. Amerika verloor.

President George W. Bush dacht na 11 september 2001 een antwoord te hebben, en begon een oorlog tegen de Terreur. Bij zijn aantreden in 2009 presenteerde president Barack Obama zich min of meer als een idealist. “We can change”. Als realist wilde hij breken met het beleid van zijn voorganger. In de dagelijkse praktijk kiest hij voor ongewisse avonturen. Sluit een akkoord met aartsvijand Iran, laat oude bondgenoten bungelen. Wat de Amerikaanse president vooral uitstraalt, is onzekerheid. De droom van democratie en vrijheid is, om het vriendelijk te zeggen, op de achtergrond geraakt.

Steeds dieper raken de Amerikanen in het moeras, meegesleurd door een vijand die niets van doen heeft met democratie en vrijheid, maar wel bezield is van een heilig geloof. In het kielzog van een schier uitzichtloze oorlog, herpakken intussen de sterke mannen zich. Op wereldniveau spelen de Russische president Poetin en Xi Jinping in China in op de zwaktes van de concurrent, gebruikmakend van de modernste technologie, dromend van machtige rijken, gevuld met mensen die doen wat zij zeggen.

En dan geeft VVD-fractieleider in de Tweede Kamer, Halbe Zijlstra, zijn visie in het wetenschappelijk tijdschrift van de VVD, Liberaal Reveil. De Volkskrant vraagt hem erover. “Nederland”, aldus Zijlstra, “moet stabiele regimes koesteren. Ophouden met het vingertje te wijzen, ook als het gaat om dictaturen. Niet meteen de mensenrechtenkaart trekken. Uitgaan van het veiligheidsbelang”.

De betekenis van de opmerkingen betreft niet zozeer wat de liberaal zegt , maar wat hij niet zegt. Hij heeft het over veiligheidsbelang, waar de lezer al gauw denkt aan zakelijk belang. Liever goede contacten met een dictator. Liever de rust van een stabiel land dan de risico’s als gevolg van economische sancties. Door het verhaal van de VVD-fractieleider heen hoort de lezer de stemmen van de ondernemers. VNO-voorzitter Hans de Boer zal zich er helemaal in kunnen vinden, net als Shell-topman Ben van Beurden.

Zijlstra noemt de Arabische Lente. O jee, het was nota bene zijn partijgenoot en Europarlementariёr Hans van Baalen die, wellicht aangestoken door de Wilsoniaanse missie-leer , vorig jaar op het Majdanplein in Kiev de revolutie predikte, in naam van de democratie. Het zal toch niet zo zijn dat de VVD-fractieleider dat optreden betreurt? Zich misschien het hoofd breekt over de vraag, hoe de zaak terug te draaien? Want wees nou eerlijk, de Oekraїners zouden toch beter af zijn als de Russische pion Janoekovitsj was aangebleven. Kijk, de Krim krijgen ze niet meer terug. Maar de Nederlandse economie zal er wel bij varen.

Written by sjonkritmeester

March 30, 2015 at 1:57 am