sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘Hamas

ALS DE NOOD MAAR HOOG GENOEG IS

leave a comment »

De geruchten duiken vaker op, worden sterker. De Israёlische krant Haaretz noemt een adviseur van de Turkse premier Davutoglu als bron. De berichtgeving is onder alle voorbehoud want de regering-Netanyahu ontkent met klem. Maar: “Israёl en Hamas praten met elkaar, ergens in Afrika. De onderhandelingen beogen een langdurig bestand en zouden in de afrondende fase zijn”, aldus de bron.

“Onmogelijk en ondenkbaar”, is een eerste reactie. Een jaar geleden nog maar haalde Israёl zich de woede van een flink deel van de wereld op de hals. Meer dan 2000 doden vielen aan Palestijnse kant als gevolg van bombardementen en tankbeschietingen op de Gazastrook om voor eens en altijd een eind te maken aan de raketbeschietingen. De materiële schade was enorm.

Als de stemming al niet anti-Israёl was, is zij het sindsdien wel geworden. De bewoners van de Gazastrook worden gezien als de onschuldige slachtoffers van een wrede agressor. De populariteitscijfers voor de Palestijnse Autoriteit stijgen met de dag.

Steeds verder raakt Israёl in de verdrukking. De onverzoenlijke politiek van de regering-Netanyahu helpt daarbij een stevig handje. En niet alleen de moslims hebben het over de racistische apartheidsstaat. Experts menen dat een vrede tussen Israёl en Palestijnen sowieso ondenkbaar is.

Onzin natuurlijk. Als de nood maar hoog genoeg is, als partijen maar willen, de omstandigheden meewerken, wordt het hardste materiaal vloeibaar. Daarmee is niet gezegd dat het morgen vrede is. Er zijn te veel haken en ogen om op te noemen.

Maar zoveel is zeker, Israёl en Hamas hebben er alle belang bij de strijd met onmiddellijke ingang te staken. Gesproken wordt over een bestand van tien, vijftien jaar. Gaza zou de tijd kunnen benutten om de schade te herstellen, de economie te ontwikkelen. Misschien ontstaat er iets van wederzijds begrip. In elk geval weet je nooit waartoe het allemaal leiden kan.

Written by sjonkritmeester

August 18, 2015 at 12:31 am

Posted in Column

Tagged with , , ,

‘GRENS 1948’ KOMT AKELIG DICHTBIJ

with 4 comments

Vrede is het geenszins. Israёl en Hamas hebben de strijdbijl op 26 augustus opzij gelegd, de oorlog woedt voort, heviger nog, ook al is het op een ander niveau. Alsof de Palestijnen een beslissend offensief hebben ingezet, op weg naar de onafhankelijke staat Palestina.

In 51 dagen mag het Israёlische leger Gaza tot puin hebben gebombardeerd, een overwinning lijkt verder weg dan ooit. Wel is de regering-Netanyahu erin geslaagd de critici het wapen in handen te geven waarop velen niet eens zo stiekem hebben gewacht. Meer dan 2100 doden, een miljardenschade waren al moeilijk aan de internationale gemeenschap te verkopen. De bouw van steeds weer nieuwe woningen in Oost-Jeruzalem maken het welhaast onmogelijk.

Vrijwel alleen staat Israёl, nu. Zelfs Amerika wordt wat ongeduldig, al is het maar doordat het de steun van de Arabische landen nodig heeft in de oorlog met de Islamitische Staat. In elk geval komt de grens van vóór 1967 akelig dichtbij. Zweden heeft Palestina erkend. In het Verenigd Koninkrijk stemde een meerderheid van het Lagerhuis ook vóór. Nederland is zo ver nog niet, maar wie zijn oren te luisteren legt, de kranten leest, zich op het internet beweegt, weet dat ook hier de kritiek scherper wordt. Genoeg mensen die het nu wel hebben gehad met de joden en Israёl zien als een historische vergissing. De Holocaust komt hen zo langzamerhand de neus uit. En 4 mei hoeft eigenlijk ook niet meer.

Written by sjonkritmeester

October 15, 2014 at 1:40 am

Posted in Column

Tagged with , , ,

BEN IK EEN RECHTS-RADICAAL?

leave a comment »

Aldus een lezer van het digitale forum De Correspondent: “…… het Gazacaustprobleem. Kunnen wij moord goed noemen omdat het een door Joden gepleegde moord is, is een Joods concentratiekamp dat Gaza heet wel goed omdat het door Joden werd gesticht?…….. Gaza is meer dan een probleem, het is het ultieme failliet van een in 1948 gekozen oplossing die er geen was”.

Waarop correspondent Karel Smouter reageert: “…….in grote lijnen ben ik het met je eens”.

De Vara-site, Joop.nl: Het voormalig Tweede Kamerlid voor GroenLinks, Bruno Braaksma schrijft ‘Verwarring in de discussie over Israёl’: “…..De diaspora van het Joodse volk begon al met de ondergang van het koninkrijk Juda in 586 voor Christus. Eigenlijk is er sinds die tijd geen sprake meer van een Joods volk, maar van veelal geassimileerde burgers met het Joodse geloof in talloze staten……” ……”Er is geen Joods volk binnen onze grenzen, net zomin als dat er geen katholiek volk is. Er kan dus ook geen geografische claim meer uitgaan van het Joodse volk…..”.

Toen had ik in de Volkskrant het ingezonden stuk van literatuurwetenschapper August van den Boef nog niet gelezen. Een intelligentere manier om het bestaansrecht van de J(hoofdletter!)oodse staat Israёl te ontkennen, ben ik nog niet tegengekomen.

Waarom doe ik dit? Ben ik de weg kwijt? Ik stem nog altijd PvdA. Ik lees de Volkskrant, NRC Handelsblad, Vrij Nederland. Ik doneerde 120 euro aan De Correspondent. Ben ik een rechts-radicaal geworden?

Ik mag het geen antisemitisme noemen. Van zelfhaat zal geen sprake zijn. Maar wat is het dan als een politicus het bestaan van het Joodse volk ontkent om in bijna dezelfde zin het bestaansrecht van de staat Israёl aan flarden te schieten? Wat is het dan als je Israёl beschuldigt van genocide, van volkerenmoord? Praat over Gazacaust? Betoogt, dat wie Israёl steunt, verantwoordelijk is voor wat in Parijs, Brussel en Den Haag al is gebeurd?

Een Ander Joods Geluid wordt aangeduid als progressief. Voorzitter Jaap Hamburger begint een bekende Nederlander te worden. Joop.nl plaatst de toespraak van directeur Max Wieselmann waarvan mijn hond dan weer geen brood lustte. Hamassypathisant Dries van Agt vertrouw ik niet.

Ik stel vast. Sta met lege handen. Mijn lang gekoesterde argumenten zijn waardeloos. Ik ben schuldig. Een foute denker. Immers, voor mij waren de eeuwenlange vervolgingen in Europa, uitmondend in de Holocaust, een raison d’être van de staat Israёl. Heel onredelijk misschien, maar niet veel onredelijker dan de argumenten die Amerikanen, Russen, Nederlanders, Koerden, Belgen, Tibetanen, Syriёrs, Palestijnen en zo vele andere volkeren aanvoeren. Vind ik tenminste.

Theodor Herzl schreef ‘Der Judenstaat’ in 1896. Het Beloofde Land was een tamelijk leeg gebied in het Ottomaanse Rijk. Joden waren ook daar tweede rangburgers. In Rusland was het leven geen pretje, de Balfourverklaring dateert van 1917. Nieuwe grenzen werden na 1920 sowieso getrokken. Lang niet alle Joden waren enthousiast. Het Arabische verzet was groot. Dus zou er wel eens geen Israёl kunnen zijn geweest als de Europeanen Joden als medeburgers hadden gezien.

Maar à la. Bijna 70 jaar zitten er tussen nu en toen. De Tweede Wereldoorlog is voorbij. Ook ik heb vragen bij het optreden van de staat Israёl.

In Vrij Nederland las ik het artikel, ‘De Arabierenhaat van een nieuwe generatie Israёliёrs’ van Max van Weezel. Voeg daarbij het afscheid van NRC-correspondente Leonie van Nierop. Ik ken de standpunten van de Israёlische schrijvers Amin Oz en David Grossman. Van de beweging Vrede Nu. Ik weet dat Norman Finkelstein Israёl een schurkenstaat vindt.

Ik kan niet zomaar voorbij gaan aan de serieuze kritiek van Israёl goedgezinde columnisten als Roger Cohen en Thomas Friedman. Kritiek op Israёl is van alle tijden. Misschien heb ik die te weinig serieus genomen. Maar dit, wat nu, vandaag, over me heen komt, is anders. Kwaliteitskranten als The Guardian en De Morgen hebben alle twijfel overboord gegooid. Het is alsof mensen hun opgekropt gemoed leegmaken, er eindelijk uitgooien wat zij allang dachten. Ik constateer dat bepaalde lieden hun kans schoon zien. Ik lees de verklaring van D66-leider Alexander Pechtold die de actie ‘Kritiek op Israёl? Oke! Jodenhaat? Nee!’ niet tekent omdat hij de opvattingen van het CIDI te extreem vindt en solidair wil zijn met Geert Wilders.

Ik verwijt de Volkskrant niets. Met de ombudsvrouw geloof ik dat de afweging heel erg vreselijk moeilijk is. Ik kan ook prima leven met het standpunt van Martin Sommer om vervolgens toch weer te schrikken van een ingezonden stuk dat op een prominente plek is gezet. Het is de veelheid, de massaliteit, het negeren van de politieke feiten. Het zijn de beschuldigingen één kant op. Het is de stemming die ik proef bij een deel van de bevolking die zichzelf nogal eens weldenkend noemt. En wie ben ik om dan desalniettemin te vermoeden dat een meerderheid van de Nederlandse bevolking nog altijd de nuance zoekt?

Ik constateer dat fatsoenlijke redacties net iets te veel artikelen laten passeren die wel erg gemakkelijk voorbij gaan aan wat ik antisemitisme noem.

Ik emotioneel? Bevooroordeeld? Subjectief? Toegegeven, ik weet niet of ik het Israёlische geweld disproportioneel vind. Iedere dode is vanzelfsprekend één dode te veel. Hamas is een radicale organisatie die de vernietiging van Israёl wil en ik vrees dat veel mensen het daarmee eens zijn of denken dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen als wij de Palestijnen maar hun zin geven.

Israёl bestaat en heeft, vind ik, recht op veilige grenzen. Ook ben ik er eerlijk gezegd wel blij om dat het zoveel sterker is dan de buren. De nederzettingenpolitiek is een serieus probleem. De regering-Netanyahu is de mijne niet. Van mij mag er een twee-statenoplossing komen. Alleen geloof ik er niet in. Ik geloof pas in vrede als Israёli’s, Joden en Palestijnen die vrede willen.

Ik zie de beelden, de puinhopen, zoveel wanhopige mensen. ‘Stunde Null’ heb ik de situatie in Gaza genoemd. Er moet vrede komen sowieso en ik denk dat de getroffen bevolking daar niet zo slecht uit hoeft te komen. Wat is er eigenlijk op tegen als Hamas Israёl erkent? Maar nee, laat ik niet dromen. Daarvoor is de wereld anno 2014 net iets te complex.

Written by sjonkritmeester

August 11, 2014 at 3:39 pm

Posted in Een mening

Tagged with , ,

DE WAARHEID! FUCK DE WAARHEID!

leave a comment »

Israel moet ophouden met het streven Hamas te vernietigen”, schrijft Henk Müller in de Volkskrant om er in het commentaar ook maar een kant-en-klaar vredesplan bij te voegen. Dat de partijen hun handtekening even zetten, stond er nog net niet. In De Correspondent voorziet Carolien Roelants een derde intifadah. Zij stelt dat Israёl helemaal niet van plan is Hamas te vernietigen, maar, integendeel, de organisatie in leven houdt om nog radicalere al Qaida-achtige groeperingen in de Gazastrook in toom te houden.

Twee commentaren in twee kwaliteitskranten van twee door de wol geverfde en zeer ervaren journalisten. Wie ze leest, leest niets. Müller verpakt zijn kritiek op Israёl omzichtig. Roelants probeert tussen alle klippen door te laveren. Beiden weten dat de partijgangers er als de kippen bij zijn hen op woorden te vangen. Dat neemt niet weg dat zij het in grote lijnen eens zijn, en ook wel de heersende opvatting verwoorden: “Waar twee vechten, hebben twee schuld. Israёl is sterk en machtig. De Palestijnen zijn zwak en onmachtig”. Het is David tegen Goliath, met de Palestijnen die David zijn.

Drie weken duurt de Operatie Protective Edge (Beschermende Rand) waarbij Israёl probeert voor de derde maal in zes jaar de Palestijnse organisatie Hamas uit te leggen dat het met de joodse staat kwaad kersen eten is. “De tol”, meldt The New York Times van 28 juli 2014, “aan mensenlevens staat op 1023 Palestijnen, van wie 760 burgers en 46 Israёli’s, van wie drie burgers.

Pro-Palestijnse demonstranten eisen alle joden dood. Israёl kan de oorlog niet winnen”, schrijft Esther Voet, directeur van het Centrum voor Informatie en Documentatie Israёl. Want ze weet dat de steun voor de Palestijnen toeneemt. Dat het gewoon is om Israёl te zien als bezetter en onderdrukker, als oorlogsmisdadiger. Nu al willen ondernemingen, gewetensvol als ze zijn, niet handelen met de joodse staat.

Intussen is de waarheid het eerste slachtoffer in welke oorlog dan ook. Dat moge een cliché zijn, het slachtofferschap begint al vèr voor het uitbreken van de vijandelijkheden, en dat geldt al helemaal in het Israёlisch-Palestijnse conflict . Niet alleen zijn de strijdende partijen ermee op de loop gegaan, derden en vierden hebben het hunne eraan toegevoegd.

De vraag is, wat doet de waarheid er eigenlijk toe? Palestijnen, alle Palestijnen, kennen de waarheid. Hun waarheid. Daarom zetten zij zoals bijna alle Arabieren trouwens, nog altijd vraagtekens bij het bestaansrecht van de staat Israёl. Van de Arabische staten hebben alleen Egypte en Jordaniё de joodse staat erkend.

De waarheid. De waarheid is dat er geen islamitische staat is waar joden gelijke rechten hebben, of zelfs maar iets dat daar op lijkt. Dat ook Europa zo haar geschiedenis met joden heeft. Even waar is dat Hamas uit is op de vernietiging van Israёl. Dat de Palestijnen eisen het recht op terugkeer van alle vluchtelingen. “Verdrevenen, dus”, aldus de lezing van het NRC Handelsblad.

Geeft dat Israёl het recht op de Gazastrook huis te houden zoals het huishoudt?
Feit is dat de Hamasleiding de Gazastrook heeft omgebouwd tot een militaire vesting, een uitvalsbasis en beschikt over tenminste 10.000 raketten. Twee miljoen mensen wonen er.

Het Israёl van 2014 heeft geen ander antwoord dan de knoet. Het knijpt dat kleine strookje land af en vindt wat dat betreft, Egypte aan zijn zijde. Ook op de westelijke Jordaanoever toont het zich vastbesloten. Meedogenloos zo iemand wil, alsof de kolonisten het land van hun bijbelse dromen steeds meer in hun greep krijgen. In elk geval gelooft het dat elk vertoon van zwakte het begin van het einde is.

De waarheid. In de Volkskrant draagt columniste Asha ten Broeke haar steentje bij. Ze bedoelt het goed, maar wat zij poneert, is toch echt niet meer dan de losse gedachte van een gewetensvolle, alleszins redelijke Nederlandse die niets begrijpt van de complexiteit betreffende de boze buitenwereld. Het probleem is toch dat niemand het erop waagt de stap naar de overkant te maken. Er is geen Anwar Sadat, laat staan een Nelson Mandela. Geen filmmaker of schrijver. Geen filosoof die de taal van beide volken spreekt. Zelfs is er geen Amerikaanse president die vat heeft op de situatie. Het is er domweg de tijd niet naar.

Natuurlijk is daar wel David Grossman, de Israёlische schrijver die acht jaar geleden zijn zoon verloor in de strijd tegen Hezbollah in Libanon. Een man van vrede, maar zonder veel illusies. “Ik kan”, schrijft hij in The New York Times, “alleen maar praten voor Israёl. Erop vertrouwen dat genoeg Israёli’s beseffen hoe dringend noodzakelijk vrede nodig is, en doen wat de huidige machthebbers nalaten, namelijk werkelijk in gesprek gaan met de Palestijnen”.

De waarheid. Fuck de waarheid. Voor Europa mag de Tweede Wereldoorlog zeventig jaar geleden zijn. Voor Israёl is hij akelig dichtbij. Hamas voelt, ruikt de overwinning. Wie oorlog voert, voert hem om te winnen. Een oplossing kan er alleen zijn als Israёli’s en Palestijnen zich realiseren dat ze lotgenoten zijn. Dezelfde belangen hebben, en het met elkaar moeten zien te rooien. Nu, en in de verre toekomst.

Written by sjonkritmeester

July 28, 2014 at 12:36 pm

Posted in Een mening

Tagged with , , ,