sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘Jeremy Cobden

HET GEVAAR KOMT VAN LINKS

leave a comment »

Dat is dus de Europese Unie. Óf je nu Alexander Pechtold bent oftewel een vurig voorvechter van een verdere eenwording van de Europese Unie, óf Mark Rutte die het belang van de soevereine staat onderkent, óf je Jan Janssen heet, óf baronesse Ella van Roёll tot Nispenven, het schaamrood moet je naar de kaken zijn gevlogen. Meer nog dan de schuldencrisis, de euro en de moeizame besluitvorming leggen de mensonterende toestanden rond de vluchtelingen het kernprobleem van de gemeenschap bloot.

En dat probleem betreft de onmacht van de politiek om in te spelen op actuele ontwikkelingen èn vast te houden aan de waarden waarvoor de Europese Unie staat. Aan de drenkelingen in de Middellandse Zee zijn wij inmiddels gewend. Cynici kunnen bij de foto van het jongetje Aylan Kurdi prikkelende vragen bedenken, de overvolle treinen en de bouw van muren roepen vervelende herinneringen op. Dat Duitsland de grenzen sluit voor een ongecontroleerde vluchtelingenstroom zal na de uitspraken van bondskanselier Angela Merkel begrip opwekken, maar wie de Hongaren de vluchtelingen ziet voeden alsof zij oppassers in de dierentuin zijn, weet dat hier iets helemaal, echt grondig mis is.

Immers, een overheid die dit allemaal toelaat, begrijpt niets van de Europese Unie zoals die is bedoeld. Niets van democratie, vrede, rechtvaardigheid, mededogen. Toch kan het nauwelijks een verrassing zijn want het regime van president Viktor Orban staat al jaren in de beklaagdenbank als het gaat om vrijheid van meningsuiting, rechten van minderheden, onafhankelijke rechtspraak. En een feit is dat ook de democratische kwaliteit in Bulgarije, Roemeniё, Slowakije te wensen overlaat. Zelfs de Grieken kunnen er veel leren als het gaat om corruptie en vriendjespolitiek.

Veel belangstelling voor deze ontwikkeling is er dan weer niet. Dat wil zeggen, de lidstaten sluiten niet eens zo stiekem de ogen vanwege de economische voordelen zoals de openstelling van de grenzen, het vrije verkeer en de aanwas van goedkope arbeidskrachten. De onvrede en de groei van nationaalpopulistische gevoelens nemen zij daarbij voor lief.

Veranderen doet de mens blijkbaar niets. In de jaren 1930 grepen rechtse sterke mannen in Europa de macht, en er waren genoeg politici in het Westen die aan Mussolini en Hitler de voorkeur gaven boven het echte gevaar, het rode gevaar van links. Ook anno 2015 lijkt de gevestigde macht vooral aanstoot te nemen van alles wat links heet. Van Keynes willen de Europese politici niets weten, Brussel zal maar wat blij zijn als de conservatieve partij Nieuwe Democratie bij de parlementsverkiezingen van 20 september Syriza de hielen laat zien. Ook de opkomst van Podemos in Spanje ontmoet de nodige scepsis.

Maar alles valt in het niet bij de woedende, haast hysterisch-kwaadaardig-vijandige reacties op de verkiezing van de Britse parlementariёr Jeremy Cobdyn tot partijleider van Labour. Natuurlijk, Cobdyn is erg links. Marxistisch, pacifistisch, reactionair, anti-Navo, anti-Israёl. Je mag het hem allemaal noemen. Kortom, een gezond wantrouwen verdient hij alleszins.

Niettemin is het te gek voor woorden dat de uitvinder van New Labour, oud-premier Tony Blair en gelijkgezinden en nu ook de Conservatieve premier David Cameron zo’n grote mond opzetten, hel en verdoemenis preken. Zelfs weigeren zij de verkiezing van Cobdyn te respecteren. Want juist zij zijn verantwoordelijk voor de stemming die in Groot-Britanniё en op het continent heeft postgevat. Zijn omarming van het neoliberalisme en het brede midden heeft niet alleen veel navolging gevonden, maar er vooral toe geleid dat de traditionele achterban zich in de steek gelaten voelt, het gevoel heeft de lasten van de economische crisis te moeten dragen.

Extremisme is nooit een oplossing, leidt al gauw tot ellende. Voor een tunnelvisie geldt hetzelfde. Dat Blair nauwelijks twijfel kent, Labour als middel heeft gezien om zijn grote gelijk op een hoger plan te brengen, heeft de Belgische journalist Ivan Ollevier mooi beschreven in, ‘De man die nergens vandaan kwam’.

Misschien zijn Blairs collega’s in Nederland uit ander hout gesneden. Toch geeft het te denken als minister van financiën en voorzitter van de Eurogroep, Jeroen Dijsselbloem in het programma College Tour op de vraag van presentator Twan Huys: “Wat beweegt u, eigenlijk. Waarom doet u het”? antwoordt: “Omdat ik het werk zo leuk vind”. “Ik bedoel, wat beweegt u? Wat is de idee waarmee u politiek bedrijft”? probeerde Twan Huys nog eens. Dijsselbloem: “Mij gaat het om compassie. Ja, dat is het compassie”! en het gezicht van de PvdA-bewindsman verraadde dat hijzelf uiterst content was met het antwoord.

Helaas voor de minister, compassie mag een deugd zijn, als omschrijving van het socialistische ideaal komt het weinig overtuigend over.

Written by sjonkritmeester

September 13, 2015 at 10:57 pm