sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘Joods

ÉÉN EN AL REDELIJKHEID, OOK BIJ FRITS

leave a comment »

Een waardige uitzending was het in elk geval, met op 4 mei alleen maar Joden aan tafel bij Pauw. Zes waren het er om precies te zijn, een zevende mocht vanaf de zijlijn meepraten over het antisemitisme zoals zij dat ervaren. Geen kwaad woord over Jeroen dit keer. Hij leidde het gesprek zoals de kijker dat verwachten mag.

Wel rest de vraag of het wel een goed idee was om zes autochtone, dóór en dóór geïntegreerde Nederlanders die het Jodendom ieder op hun eigen manier invullen, als ze het al invullen, te vragen over een zo beladen onderwerp?

Want die Nederlanders, onder wie een echte rabbijn, waren de nuance zèlf, bereid een eerste stap te zetten, te praten, begrip te tonen. Natuurlijk staan ze open voor kritiek op Israёl. Hanneke Groenteman, bijvoorbeeld, is lid van het Comité van Aanbeveling van Een Ander Joods Geluid dat zich radicaler afzet tegen de bezettingspolitiek dan menige overtuigde antizionist.

Één en al redelijkheid dus, ook bij Frits. Maar wees gerust. Voor de echte bestrijders van de Israёlische politiek, de antizionisten en hun medestanders is het nooit genoeg. Lees de commentaren in het artikel over de Pauwuitzending op de site Joop.nl die zich meer en meer ontwikkelt als de spreekbuis van het antizionisme waarin zoveel antisemieten een veilig onderkomen hebben gevonden.

En wie denkt dat het hier zo’n vaart niet zal lopen, zoals Arnon Grunberg een dag later aan dezelfde tafel, kan zich wel eens schromelijk vergissen. Want niet alleen in Nederland maken antisemitisme en antizionisme gemene zaak. Met name op Amerikaanse en Britse universiteiten is het hommeles. Al voor de aanslagen van vorig jaar was in Frankrijk een ware exodus richting Israёl op gang gekomen. Overal sluiten studenten en vakbonden zich aan bij de beweging BDS die een boycot wil van alles wat naar Joodse nederzettingen in bezet gebied riekt.

Actievoeren. Nou ja. Dat kun je de ander niet kwalijk nemen. Israёl is strijdvaardig genoeg. Ongetwijfeld doen Joodse instellingen prima werk. Maar de redelijke Nederlanders met een Joodse achtergrond die eigenlijk niet eens Joods willen zijn, worden blijkbaar verdrietig zoals Hanneke die in huilen uitbarst bij het zien van jongeren die bij Filemon zonder enige terughoudendheid uiting geven aan hun Jodenhaat, in haar eigen buurt nog wel. Of houden hoop zoals Natasha. Of zijn moedeloos vanwege de meerderheid die zwijgt, geen mening heeft of alleen maar onverschillig is.

En dat is bij lange na niet genoeg, al is het maar omdat de geschiedenis leert dat redelijkheid en het geloof in het goede van de mens in overeenkomstige gevallen waardeloze instrumenten zijn.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

May 6, 2016 at 12:10 am

‘WIE ZIJN LEX EN EDO HORNEMANN’?

leave a comment »

In de nacht van 20 april 1945 zijn ze opgehangen in de kelder van een school in Hamburg. Samen met 18 andere Joodse kinderen. Lex en Edo Hornemann waren 10 en 8 jaar oud. De laatste jaren van hun leven hadden ze doorgebracht in de Duitse concentratiekampen, eerst in Vught, toen in Auschwitz-Birkenau en op het laatst in Neuengamme, waar Duitse artsen hen gebruikten als medische objecten.

In Eindhoven, aan de Dommel, staat een monument ter nagedachtenis van de jongetjes en hun lotgenootjes, niet ver van het huis waar zij met hun vader en moeder hadden gewoond. Het is een eenvoudig granieten rechthoekig kunstwerk van Theo van Brunschot dat staat op een keurig stukje grasveld, het Gebroeders Hornemannplantsoen. Soms liggen er bloemen aan de voet van het monument. Meestal verwelkt.

Het monument ligt op mijn pad dat ik op gezette tijden met de hond bewandel. Meestal gedachteloos. Soms lees ik de tekst. Lex en Edo Hornemann! Wat voor leven moeten zij hebben gehad?

Ook gisteren liep ik er langs. Het was een prachtige oktoberdag. Ik hoorde vrolijke kinderstemmen. “Ik bèn”! klonk een schrille, hoge stem. “Ik tel. Wie niet weg is, is gezien’’ riep het meisje de weghollende speelgenootjes achterna. Ze stond op het voetstuk met haar hoofd gedrukt tegen het monument. De buutplaats, was me wel duidelijk.

En dacht: Zal ik er wat van zeggen? Vragen of ze weten wie de jongetjes Hornemann waren? Was het wel een goed idee het monument te gebruiken voor een spelletje? Ik liep door. Zei niets. Want ach, misschien is het wel goed zo. Doen Lex en Edo mee. Horen erbij. En wie weet, vraagt het meisje ’s avonds aan tafel: “Pappa, mamma. Wie zijn toch Lex en Edo Hornemann? Waarom hebben zij een monument”?
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

October 5, 2015 at 12:10 am