sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘Nederland

TOEN KWAM DE KLAD IN HET MODEL

leave a comment »

Heel, heel lang geleden was Nederland een zwaar verdeeld land. Hoge muren scheidden de diverse bevolkingsgroepen, met elk hun eigen leefwereld. Eigen kerken, eigen scholen, eigen clubs, eigen politieke partijen en eigen media voedden het denken en handelen van de burger.

Dit zuilensysteem leidde het land door driekwart van de twintigste eeuw. En zo kregen katholieken katholieke ideeёn mee, socialisten socialistische, liberalen liberale. Je zou kunnen zeggen, dat iedereen wist waar ie met de ander aan toe was. Misschien was dat ook wel het grote geheim van de tevreden en in elk geval welvarende samenleving die zich ontwikkelde.

Toen kwam de klad in het Nederlandse model. Tegen de eeuwwisseling restten van de zuilen weinig meer dan wat verspreide brokstukken, en kijken wij meewarig terug op de tijd dat de burgers gevangen zaten in door God en ideologie geleverde zekerheden.

Trots wijzen wij nu op de waardevrije, onafhankelijke zekerheden die anno 2016 tot ons komen. Zekerheden die nauwelijks twijfel toelaten, maar in de praktijk vaak weinig meer dan meningen zijn die horen bij bevolkingsgroepen die door hoge muren van elkaar gescheiden zijn.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

May 25, 2016 at 12:10 am

Posted in Column

Tagged with ,

OP WEG NAAR EEN PRACHTIG JAAR

leave a comment »

De contouren zijn al zichtbaar, de beslissingen gevallen. Toegegeven, er is veel protest, onrust, verzet, barbarij. Noem het rebellie, hier en daar kan enige vertraging optreden. Maar er is geen terug. We zijn op weg naar meer democratie, een rechtvaardiger samenleving. Of onze nationale heldin Dafne Schippers nu Olympisch kampioen wordt of niet, 2016 is veelbelovend genoeg, heeft alles in zich om een prachtig, geweldig jaar te worden.

Daarentegen mag 2015 als een crisisjaar geboekstaafd worden, een jaar van oorlog, aanhoudende economische crisis, aanslagen, en vluchtelingen. “Een kanteljaar”, noemde David van Reybrouck het die leeft tussen hoop en angst.

Waarbij de angst overheerst, omdat de democratie onder druk staat, nationaal-populistische bewegingen aan kracht winnen en de fascistoïde radicale islamitische terroristen er met hulp van wraakzuchtige Irakese militairen in zijn geslaagd het Westen na 11 september 2001 in Parijs opnieuw in het hart treffen.

Met maar één conclusie: Waar Amerika het Westen meetrok in een oorlog tegen het Talibanbewind in Afghanistan en het Irak van Saddam Hoessein, de Taliban en Saddam Hoessein verdreven zijn, de wereld alleen maar onveiliger is geworden. Want toen de Verenigde Staten begreep dat het de grenzen van zijn macht bereikt had, zich terugtrok, in een economische crisis verzeild raakte, waagden de concurrenten en vijanden hun kans.

Concurrent nr. 1 China opereert voorzichtig genoeg. Desondanks boezemt het optreden in de Zuid-Chinese Zee steeds meer angst in. Zoals ook het autocratische bewind van president Xi Jinping tot wantrouwen leidt. Blijkbaar heeft Rusland zichzelf teruggevonden in een samenleving die meer waarde hecht aan de sterke man, intimidatiepraktijken, eeuwige rechten, extreem nationalisme dan aan democratie, samenwerking, mensenrechten en dergelijke.

Is de islamitische republiek Iran na het atoomakkoord een bondgenoot? Nog niet, in elk geval. Wat 2015 heeft blootgelegd, is een gevaarlijker wereld dan sommigen voor mogelijk hielden. Nog steeds stellen zij de Europese eenwording verantwoordelijk voor al het goede, voor vrede en welvaart.

Alsof er in 1945 of zelfs in 1989 geen andere beslissingen mogelijk waren die tot misschien wel mooiere resultaten konden leiden. Wat, bijvoorbeeld, als ‘wij’ in de jaren 1950 hadden ingestemd met het voorstel van de Sovjetunie om van Duitsland een neutrale staat te maken? Wat, bijvoorbeeld, als niet kapitalistische dwazen maar serieuze economen zich met de opbouw van het nieuwe Rusland hadden mogen bemoeien?

We zullen het niet weten. Het is de wereld van nu waarin we leven. En 1989 is inderdaad een kantelpunt. Sindsdien ging het crescendo. Dat wil zeggen, het neoliberale kapitalistische democratische systeem van het Westen had zich superieur getoond aan de verderfelijke communistische dictatuur, en de wereld zou dat weten ook. Het kon niet op.

Twijfels werden uitgebannen. Tot in alle poriёn van de samenleving drong het neoliberalisme door. Het grote geld kreeg nu pas echt vrij spel. Rijken konden rijker worden. Het socialisme had afgedaan. Zelfs betoogden economen dat zij het crisisgevaar bezworen hadden. De democratie werd verengd tot belangenpolitiek, opiniepeilingen, charismatische figuren, 21ste eeuwse volkstribunen.

Terugkijkend, is het lachen geblazen. Zoveel domheid, zoveel kortzichtigheid hadden maar weinigen voor mogelijk gehouden. Maar zo zitten we blijkbaar in elkaar. Is nodig om tot inkeer te komen, want zo zijn we nu ook wel weer, om als het er echt op aankomt verstandige beslissingen te nemen. De tijdsgeest te vatten. Ons te herpakken.

De democratie staat onder druk. Jazeker. Tegelijk zijn de voortekenen alleszins gunstig. Immers, het verzet betreft niet de democratische rechtsstaat. Integendeel, met miljoenen tegelijk vluchten de ongelukkigen er juist naar toe.

En dat terwijl de autochtonen zo heftig verlangen naar die fantastische tijd toen zij zich veilig waanden en hun leiders vertrouwden. Zij willen meer democratie. Niet zozeer Europa maar het democratische tekort is hun probleem.

En de wereld gaat mee, tegen wil en dank, met vallen en opstaan. Door westers toedoen is in Syriё en Irak de doos van Pandora die is opengeklapt. Vuile krachten wagen hun kans. Dom, fout. Maar op enig moment zou die doos toch zijn opengegaan, want onder het deksel van dictatuur, repressie en onrecht, gist en borrelt het tot bijna het kookpunt.

En voor wie het vergeten mocht zijn, diezelfde doos van Pandora biedt toch ook hoop. Begrijp dat de Islamitische Staat een anachronisme is, een opstand van verdwaasden tegen een almaar veranderende wereld. Vergelijk het met de Engelse wevers die in 1800 de machines kort en klein sloegen.

Opinie-expert Nate Silver van de site FiveThirty Eight geeft de Republikein Donald Trump 2 procent kans om presidentskandidaat te worden. Hij zal gelijk hebben. Maar juist een Trump biedt de Grand Old Party een unieke kans om open te breken, zich te ontdoen van de reactionaire kapitalistische krachten die de machtigste staat van de wereld al zo lang verlammen. Het is een kans die de partij en het land niet mag ontglippen.

Intussen hebben kiezers in Spanje en Schotland al verstarde politieke verhoudingen weten te doorbreken. Zelfs in Griekenland heeft het volk van zich laten horen. Er is veel mis. Maar alle tekenen neigen naar groen. Waar niet is verandering aantoonboor in zicht?

Misschien heeft het Front National zijn hoogtepunt nog niet bereikt. Tegelijk hebben de Franse kiezers Marine Le Pen laten weten dat ze vooral dient als waarschuwing voor de elite. In Nederland voorziet Maurice de Hond van Peil.nl iets dat op onbestuurbaarheid van het land lijkt. Zo groot is de versnippering van het politieke bestel.

Nooit was er zo’n behoefte aan een serieuze hervorming van het politieke bestel. Nooit toonden de politieke partijen zo weinig interesse. “Immers, de burger interesseert het niet”, aldus het aloude verweer dat ook D66 zich eigen heeft gemaakt, de partij die ervoor is opgericht.

Dus is het wachten op de Kladderadatsch, zoals wijlen prof. dr. P. Maas lang geleden al voorzag. Maar die Kladderadatsch zal ons wel vooruit brengen. Want achter de onverkwikkelijke rellen in Oranje, in Geldermalsen staat steeds weer het volk dat ‘gewoon’ meer inspraak eist, op een serieuze betrokken wenst de raken bij de besluitvorming, niet overvallen wenst te worden door een bestuurlijke elite van wie het vervreemd is geraakt.

Natuurlijk, de elite zal niet zomaar wijken. Ze weet van wanten want het is dezelfde elite die de volksinvloed heeft getracht in te dammen, terug te dringen. Ze zal plooien, manipuleren, beloven, toegeven om onverhoeds toe te kunnen slaan. Maar helaas, ze heeft geen keus. De onderhuidse krachten zijn te sterk.

Kortom, het is geen toeval dat de Universiteit het onderspit gedolven heeft tegen een studentenrevolte, het is geen toeval dat bankdirecteuren zich in het defensief gedrongen voelen, het is geen toeval dat een commissaris van de koning niet zomaar een burgemeester kan benoemen.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

December 28, 2015 at 8:43 pm

OOK HIER TRILT EN BEEFT HET

leave a comment »

Over drie maanden weten we meer. Over een jaar zal het al wel duidelijk zijn. Intussen zijn de voortekenen nauwelijks mis te verstaan. Een politieke aardverschuiving kondigt zich aan. Noem het een revolutie, een niet te stoppen lawine die de gevestigde elite weg zal vagen. Zij komt van links en rechts. Zij komt van alle kanten, en de woede richt zich op de graaiers, de bankiers, de grootverdieners, de kosmopolieten, de woonpaleizen en prestigeobjecten.

“Niets aan de hand”, meent de gevestigde elite in democratisch-kapitalistische Westen, in Europa, de VS, in Nederland, het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Belgiё. Dus halen de CEO’s doodgemoedereerd hun miljoenen binnen. Zet neoliberaal Europa het bezuinigingsprogramma door terwijl de lidstaten elkaar verscheuren vanwege de vluchtelingen. Zijn politici vooral geobsedeerd door opiniepeilingen, terwijl en lijkt is sportief Nederland van slag, nu de Hollandse voetbalschool zijn deuren moet sluiten.

Intussen heeft Syriza opnieuw de verkiezingen gewonnen. Premier Alexis Tsipras moet de bezuinigingen uitvoeren. Zoveel is wel duidelijk dat Europa in hem een taaie tegenstander weet. Een tegenstander die meer steun heeft dan de harde bezuinigers lief is. Want heeft president Hollande van Frankrijk een Grexit niet voorkomen?

Ook Spanje staat voor grote politieke veranderingen. De rechtsconservatieve regeringspartij Partido Popular moet bij de parlementsverkiezingen eind dit jaar opboksen tegen de socialistische PSOE en de antibezuinigingspartij Podemos van Pablo Iglesias.

Intussen loopt de provincie Cataloniё zich warm voor een machtsstrijd met Madrid. Zondag 27 september vinden verkiezingen plaats, en als de uitslag het toelaat, willen de favoriete separatisten van president Artur Mas binnen twee jaar een referendum voor afscheiding uitschrijven.

Sinds het verloren referendum voor afscheiding van het Verenigd Koninkrijk is de populariteit van de Schotse Nationale Partij alleen maar toegenomen zoals bleek tijdens de parlementsverkiezingen van 7 mei. Ook de verkiezing van de radicaal Jeremy Cobdyn tot leider van de Labourpartij is een teken aan de wand. Critici voorzien het einde van de socialisten. Premier David Cameron en zijn voorganger Tony Blair zijn één in hun kritiek. Op zich is de kritiek niet zo verrassend. Het is de heftigheid die treft en aantoont dat de gevestigde elite het meent als zij wijst op het grote gevaar dat Cobdyn heet.

Vergeet trouwens de nationalistischpopulistische en Europese protestpartijen niet. Veel potten kunnen het Franse Front National, de Britse UKIP, de Duitse AfD, Lega Nord en de FPÖ nog niet breken, hun aanwezigheid is niet meer weg te denken, en het moge duidelijk zijn dat grote aantallen kiezers een stem overwegen als er maar iets hoeft mis te gaan. De vluchtelingenstroom dreigt de autoriteiten over het hoofd te groeien. “Wir schaffen es”, bezweert bondskanselier Angela Merkel. Maar te velen doen er alles aan om juist dat te voorkomen.

Ook in Nederland trilt en beeft het. De PvdA ziet in de vluchtelingen een kans. VVD-fractieleider Halbe Zijlstra had het zo mooi uitgedacht. Ook hìj wil via de Syriёrs scoren. Maar nee, de PVV lopen er volgens de peilingen (www.peil.nl) mee weg.

Vlak de Verenigde Staten niet uit. De verkiezing van Barack Obama tot president in 2008 liep al vooruit op het politieke geweld dat voor ons ligt. Huizenhoge verwachten hadden de kiezers. De wijziging van de gezondheidszorg is een belangrijke voorziening. Wat het atoomakkoord met Iran teweegbrengt, moet de toekomst leren.

Toch was ook de Democraat Obama niet in staat de maatschappij ingrijpend te veranderen. Wel kwam een aantal pijnpunten naar boven dat een oplossing behoeft, en wel zo snel mogelijk. Discriminatie, het immense verschil tussen rijk en arm, privacy, de lage inkomens, de immigratie van latino’s, het wapengebruik, het gevangenissysteem, de politie, het financiёle systeem, bepaalde belangengroepen en nog veel meer misstanden ondermijnen de samenhang van de machtigste staat van de wereld.

Nóg is het te vroeg om de populariteit van de Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump naar waarde te schatten. In januari beginnen de voorverkiezingen. Of de 45ste president van de Verenigde Staten een Republikein of een Democraat is, maakt niet uit. In de Verenigde Staten zijn de grenzen van het ongelimiteerde kapitalisme bereikt. Daarop inspelen is een allereerste vereiste. Zo niet, dan zal ook Europa het moeten bezuren.

Written by sjonkritmeester

September 21, 2015 at 7:13 pm

MOETEN WE NAAR RUSLAND WILLEN?

leave a comment »

De loting is verricht. Voor plaatsing direct, moet het elftal van Danny Blind de poule winnen, voor de play-offs zal het zich bij de acht beste nummers twee moeten spelen. Er zijn nog drie jaar te gaan voordat het wereldkampioenschap voetbal in Rusland van start gaat. Desalniettemin kan er geen twijfel aan bestaan. Hier is sprake van doorgestoken kaart. Hoe kan het ook anders, sinds mensenheugenis sluiten de voetbalbonzen elk toeval uit.

Kansloos is het Nederlands elftal, weten de kenners al. Maar daar gaat het nu even niet om. De vraag is, moeten we in 2018 naar Rusland toe willen? De FIFA-omkopingspraktijken die het kampioenschap op losse schroeven dreigen te zetten, zullen geen reden zijn. Ook de boycot vanwege de oorlog in Oekraїne houdt het elftal niet tegen. Daarentegen heeft de ramp met de MH17 alles in zich een onoverkomelijk obstakel op te werpen.

Want hoe voorzichtig, diplomatiek, creatief Nederland er ook in staat, hoeveel slagen het eindrapport van de Onderzoeksraad voor de Veiligheid om de arm houdt, Rusland staat op een onoverbrugbare achterstand. Zo weten we al dat een Russische BUK-raket het vliegtuig met 298 inzittenden heeft neergeschoten. Dat Russen het toestel hebben geleverd, geplaatst en weggevoerd, staat op beeld. Dat ermee is geschoten, tonen twitterberichten en geluidsfragmenten aan.

Maar dat alles betekent niet dat Rusland de zaak op voorhand verliest. De status van grote mogendheid heeft het niet voor niets. Het regime-Poetin doet er dan ook van alles aan om verwarring te zaaien, bewijzen te ontkrachten, verdachten te verstoppen. Nog meer verwarring te zaaien, opties open te houden, de rechtsgang te belemmeren.

Wat dat met het wereldkampioenschap voetbal te maken heeft? Alles! Het Nederlands elftal zou niet moeten willen spelen ter meerdere eer en glorie van een bewind dat zoveel onschuldige mensen het leven heeft genomen, zoveel families, ja een heel land, in rouw heeft gedompeld.

Dus mogen we FIFA-baas Sepp Blatter voor één keer dankbaar zijn. Op voorwaarde dat de kenners gelijk hebben, natuurlijk. Want denk niet dat wij de kracht hebben een daad te stellen. De sporters zullen klagen dat zij de dupe zijn van een politiek schimmenspel. De liefhebbers zullen opwerpen dat politiek en sport niets met elkaar te maken hebben. Maar doorslaggevend is het nee, van ene Hans de Boer, voorzitter van het VNO/NCW. Hij zal hoogstpersoonlijk voor een boycot gaan liggen.

Written by sjonkritmeester

July 27, 2015 at 12:14 am

Posted in Column

Tagged with , , , ,

DE 17e DEELSTAAT VAN DUITSLAND

leave a comment »

Waarom vraagt Nederland niet het lidmaatschap aan van de Bondsrepubliek Duitsland? Wat is er anno 2015 mooier dan een van de Länder te zijn? Niet alleen is de directe invloed groter, je bespaart een boel Nederlanders nog meer ergernis. De 17e deelstaat Holland heeft al gauw 100-150 afgevaardigden in de Bondsdag. Berlijn bepaalt. Geen gedoe meer over Brussel.

Onzinnige gedachte, natuurlijk. Nergens tiert het nationalisme zo welig als in de Lage Landen. We moeten trouwens wel iets aan ons Duits doen. Maar toch! Redenen zijn er genoeg: Zo is Nederland meer op de penning dan Duitsland. Is strenger dan streng. Staatsrechtsgeleerden zweren bij het Duitse politieke bestel. De economie is de motor van Europa. De Duitsers van 2015 zijn ware democraten. Bij hun invulling van de verzorgingsstaat likken Halbe Zijlstra, Alexander Pechtold en Sybrand Buma hun vingers af.

Dus, wat let het Nederlandse volk eigenlijk? Mits op de juiste wijze ingediend, zal Berlijn het verzoek in welwillende overweging nemen. Laten we daarom een voorbeeld nemen aan minister Jeroen Dijsselbloem die een tweede termijn als voorzitter van de invloedrijke Eurogroep heeft verdiend. “Op Herr Dijsselbloem kan ik bouwen”, knikte Angela goedkeurend toen de keuze haar ter ore kwam.

En ook mooi meegenomen. In 2022 worden we wereldkampioen. In Qatar. Maar ach, wat kan het schelen!

Written by sjonkritmeester

July 15, 2015 at 12:30 am

Posted in Column

Tagged with , , ,

GESCHIEDENIS LEERT GEEN LESSEN

leave a comment »

Mei, bevrijdingsweek. De Dodenherdenking is alweer geweest. Festijnen trekken duizenden die het leven in dansen. De eindexamens wachten. De toekomst lacht. Intussen balanceert de wereld op het randje. Europa dus ook, net als dit landje. Bedreigingen stapelen zich op, van binnenuit en van buitenaf. Het kan verkeerd aflopen, we kunnen er ook sterker uitkomen. Hoe het zij, wij burgers hebben het zelf in de hand.

De paradox geldt als zo vaak. Kennis van de geschiedenis is van levensbelang, maar diezelfde geschiedenis leert geen lessen. Waarom anders maken we steeds weer dezelfde fouten? Zeventig jaar weg is de Tweede Wereldoorlog. De Koude ligt ook alweer 25 jaar achter ons. De NAVO bewaakt de grenzen.

Toch staat er een dictator in het oosten op die denkt in invloedssferen. Vladimir Poetin speelt met vuur, dreigt met kernwapens en het verdeelde Europa reageert met eindeloze praatsessies.
Wat opvalt, is het begrip in dit democratische, veilige en nog altijd welvarende deel van de wereld dat de dictator ontmoet. Alsof Rusland geen geschiedenis heeft van terreur, repressie, gewelddadige expansie en willekeur.

Tegelijk proberen machtige mannen met 21ste eeuwse hulpmiddelen de Middeleeuwen te doen herleven. Is het antisemitisme terug van nooit weggeweest, maar al te vaak verpakt in antizionisme of kritiek op Israёl.

Een, blijkt uit alle commentaren, kabinetscrisis over de opvang van uitgeprocedeerde asielzoekers is op het nippertje vermeden. “Opvang in de regio”, is de oplossing waarover vriend en vijand het eens zouden zijn. Niettemin staat het centrale punt kaarsrecht overeind. “In Nederland is maar heel beperkt plaats voor vluchtelingen”. Dus sturen we degenen terug die er zonder de vereiste papieren in geslaagd zijn het land binnen te komen? Het gaat om het draagvlak, is een belangrijk argument. Alsof de wereld stil is blijven staan. Want ook toen hoorde je dat.

Op naar de toekomst. Verschillen tussen rijk en arm zijn van alle tijden. Maar zo’n honderd jaar geleden eisten de armen in het geїndustrialiseerde Westen een deel van de koek. Politieke partijen, vakbonden drongen tot de machtscentra door, mede dankzij de democratie. Niets vreesde de elite meer dan de socialisten. Twee oorlogen verder was er een soort van compromis. Zelfs leek de armoe uitgebannen.

Nog steeds is Nederland welvarend genoeg, net als Europa, de Verenigde Staten, het overgrote deel van het Westen trouwens. Niettemin bereiken de verschillen tussen rijk en arm vooroorlogse waarden. Amerikaanse steden staan in brand. Zelfs in Nederland lijkt de armoede weer terug. De wereld is dezelfde niet meer. Maar zoveel is zeker, als de rijken niet bij zinnen komen, organiseren de minder gelukkigen zich opnieuw, en anders spelen bepaalde lieden wel op het probleem in.

Samen met 500 miljoen Europeanen hebben we in de afgelopen 70 jaar een machtig instituut opgebouwd. Oude vijanden zijn vrienden geworden. Onze leiders zijn er min of meer in geslaagd, vrijheid, welvaart en zelfs geluk te creёren. Maar bewust of onbewust zijn zij vergeten of in elk geval niet in staat gebleken de burger mee te nemen. De economische crisis en dreigingen van buitenaf doen de rest. Juist nù moet de democratie haar waarde bewijzen. Maar juist nù lijken te velen dat nou net niet te begrijpen.

Written by sjonkritmeester

May 4, 2015 at 3:23 pm

ALSOF DEMOCRATIE ER NIET TOE DOET

leave a comment »

Misschien was het van meet af aan een illusie. Sinds 3 november 1848 is Nederland formeel een parlementaire democratie. Haken en ogen waren er genoeg. In de loop der jaren is veel ten goede veranderd. Natuurlijk, kritiek was er altijd al. Maar nu proef je scepsis. Enerzijds hollen bestuurders de democratie uit. Anderzijds laten de burgers het gebeuren.

Het is een ramp, het is verschrikkelijk. In Amsterdam protesteren studenten nu al wekenlang voor meer democratie en tegen het rendementsdenken. Hebben inmiddels de steun van docenten. De overheid geeft hen gelijk, maar tracht vooral de actie ten doodbloeden. Veel Nederlanders zijn ongerust over de uitruil van macht richting Brussel. Tien jaar geleden stemde het volk tegen een Europese Grondwet. De uitruil lijkt niet te stoppen.

Politieke partijen zijn belangenorganisaties, opstapjes voor mooie carrières. Op 1 januari waren 295.000 Nederlanders lid van een politieke partijen, dat wil zeggen nog geen 2,5 procent van het aantal kiesgerechtigden. Vijftig jaar geleden waren dat er 600.000. Gemeenteraden waren al uitvoeringsorganen van Den Haag, en nog altijd vertrouwen de bestuurders het de burgers niet toe hun burgemeester te kiezen.

Dat wil niet zeggen dat het vroeger beter was. Verzuimd is wel de burger meer te betrekken bij de politiek. D66 had het nog zo beloofd, maar zag er vanaf omdat de politiek te veel tegenspel gaf en zij andere mogelijkheden zag kiezers aan zich te binden. Het is ook moeilijk. Het systeem is vrijwel dichtgetimmerd. Het volk is conservatief.

Zeven jaar crisisbeleid heeft het land achter de rug. Begrotingsdiscipline en groteske bezuinigingen zijn de norm, met als gevolg massale werkloosheid, armoedeval, deflatie, stagnatie. Verbijsterd vraagt de Amerikaanse econoom, Nobelprijswinnaar Paul Krugman zich af, waarmee Europa eigenlijk bezig is”. Toch blijft de VVD de grootste partij. Wint het Amerikaanse hard kapitalistische model ook hier veld.

Maar er is meer. Het is de attitude die zorgen baart. Nog niet zo lang geleden was het land er redelijkerwijs van overtuigd dat met Europa een oorlogsvrije samenleving was opgebouwd. Dat racistische en nationalistische demonen waren uitgebannen. De democratie af was.

Helaas, sociale en klassieke media getuigen ervan. Ongelofelijk, onverantwoordelijk is het begrip dat zoveel Nederlanders tonen voor het Rusland van Poetin. Alsof ook zij zich niet hebben kunnen losmaken van het Koude Oorlogdenken. Geen oog hebben zij in elk geval voor de Oekraїners die een jaar geleden hun leven waagden voor vrijheid en democratie. Integendeel, zij tolereren liever een regime dat denkt in vijandbeelden, oorlogen begint, zichzelf verrijkt, moordt, plundert, liegt en bedriegt.

Alsof democratie er niet toe doet. Natuurlijk is kritiek op Israёl mogelijk. De regering-Netanyahu zou meer concessies kunnen doen. Punt blijft dat de Palestijnen, de Arabieren en Iraniёrs vinden dat de Joden daar eigenlijk niet horen. Dat alles is opgelost als Israёl zich terugtrekt achter de grenzen van vóór de Junioorlog van 1967.

Intussen vecht Nederland mee tegen de IS-moordenaarsbende in een omgeving van louter dictaturen, repressie, onvrijheid. Allah zal zijn rol spelen. Blijkbaar snapt de wereld niet dat de Arabische Lente een allang sluimerend vuur in gang heeft gezet. Dat er veel te veel jonge mannen zijn en grote groepen mensen een gebrek hebben aan alles. Vergeet Allah. Het gaat om werk en brood op de plank. Om gelijke kansen, een rechtvaardiger verdeling van de welvaart. Om vrijheid en democratie.

Geen demonstraties worden gehouden tegen Poetin, niet tegen de executies in Iran of Saoedi-Arabiё. Ach, maar weinigen onderkenden in de jaren 1930 het gevaar Hitler. Later waren Mao , Fidel Castro en Tito best wel populair. Misschien is het een kwestie van geestelijke luiheid, zijn de burgers verwend geraakt. Vakanties vieren ze in elk geval net zo makkelijk in een vreselijke dictatuur. Ook armoede is geen criterium.

Zoveel is zeker, diezelfde burgers zijn opgevoed in een klimaat waarin het grote geld gedijt, het verschil tussen Rijk en Arm opnieuw toeneemt. Zelfs bestuurders zich overmand weten door bureaucratische instituties en de mogelijkheden van de techniek. Kortom, Charlie Chaplin’s ‘Modern Times’ is nog even actueel. De mens ontmensd. Max Weber. Noem het rendementsdenken.

Written by sjonkritmeester

March 9, 2015 at 8:13 pm

Posted in Een mening

Tagged with , ,

BLANK ALS EEN LELIE IS HET LAND

leave a comment »

De timing van de liberale jongerenclub JOVD is perfect. De Amsterdamse galeriehouder Michiel van Eyck is verkozen tot de Liberaal van het jaar 2014. “Meer dan verdiend”, aldus de jonge liberalen, “omdat hij het heeft aangedurfd Mein Kampf te koop aan te bieden ondanks het verbod”.

Het zal de ware gedachte van het liberalisme zijn. Bovendien komt het goed uit, want heeft de aanslag op Charlie Hebdo niet aangetoond dat vrijheid van meningsuiting het hoogste goed is van een democratische samenleving? Én, vinden de jongeren klaarblijkelijk, daar past nu eenmaal geen verbod bij van een boek dat al 90 jaar geleden is uitgegeven. Sterker nog, de mensen kunnen ervan leren. Alleen verdwaalde geesten die de oorlog niet willen vergeten, zouden zich verzetten.

Joden wellicht? De nabestaanden van de slachtoffers misschien? Hoe het zij, de gewenning treedt in. Je kunt de klok erop gelijkzetten, twee, drie weken voor de 4e mei begint het. Is er een burgemeester die de Duitse soldaten bij de dodenherdenking wil betrekken. Drie jaar geleden alweer was de zoon van top-SS’er Rost van Tonningen officieel genodigde in de gemeente Culemborg.

Trouwens, Nederland is van oudsher een tolerant land. Het waren de Nazi’s die zes miljoen mensen hebben vermoord. En waren wij niet altijd voor Israёl? Het is nu 2014. Ze moeten ophouden met zeuren. De oorlog is te lang geleden. Hoogste tijd dus om de bakens te verzetten.

Niet iedereen is al zo ver. Hier en daar is nog wel de nuance, maar het is zonneklaar dat de vlammende betogen van oud-premier Van Agt, de verwoestende kritiek van Een Ander Joods Geluid en de doorwrochte argumenten van oud-ambassadeur Koos van Dam weerklank vinden. De Gaza-oorlog van afgelopen zomer, de bouw van steeds weer nieuwe Joodse woningen in Oost-Jeruzalem en het rechts-nationalistische beleid van de regering-Netanyahu hebben de zaak op scherp gezet. Zo langzamerhand tekent zich ook in Nederland een meerderheid af die Israёl ziet als een schurkenstaat en het Palestijnse volk als het echte slachtoffer van de Tweede Wereldoorlog.

Heeft niets met antisemitisme van doen! Wie het Hamas-handvest erop naleest, zou op z’n minst enige bedenkingen kunnen hebben. En Frankrijk dan? Daar willen veel Joden weg. Is de aanslag op de koosjere supermarkt het zoveelste incident. Is het Israёlisch-Palestijnse conflict allang vermengd met antisemitisme. Het is ook moeilijk voor een land dat prijs stelt op goede contacten met het Midden-Oosten en rekening moet houden met vijf miljoen burgers die Joden zien als de bezetters van moslimland. Een land ook dat de kwalijke rol van het Vichy-regime pas laat heeft erkend, waar de antisemiet Dieudonné een groot publiek achter zich weet en Jean-Marie Le Pen de Holocaust een detail van de geschiedenis noemde. Frankrijk. Na ruim honderd jaar is de zaak-Dreyfus nog altijd een begrip. Staat Émile Zola’s, ‘J’accuse’ voor wat een schrijver vermag.

Blank als een lelie tekent Nederland bij Frankrijk af. Antisemieten zijn op de vingers van één hand te tellen. Anbja Meulenbelt en Dries van Agt zijn alleen maar voor de Palestijnen. Geert Wilders van de PVV mag de Koran verketteren, hij staat pal voor Israёl. Hier maakte prof. dr. Bart van de Boom twee jaar geleden naam met zijn boek, ‘Wij weten niets van hun lot’, over gewone Nederlanders en de Holocaust. Dus kunnen hier jongeren die van toeten noch blazen weten, de verkoper van Mein Kampf tot Liberaal van het Jaar kiezen.

Written by sjonkritmeester

January 12, 2015 at 9:59 pm

NOEM HET EEN KWESTIE VAN TRADITIE

leave a comment »

Ongehoord vindt de hoogleraar journalistiek Jeroen Smit de actie van Belgische journalisten. NCRV-verslaggeefster Ghislaine Plagh begrijpt er niets van. Een staking, het werk neerleggen? “Kan niet. Onafhankelijke berichtgeving is een te belangrijke taak”, vindt zij

Intussen nemen de acties tegen de miljardenbezuinigingen van het kabinet-Michel in omvang en hardheid toe. “Belgiё”, vinden de aanhangers van het kabinet, “moet meer Nederland willen zijn. Liberaler, efficiёnter ”.

Misschien is dat het verschil tussen Nederland en Belgiё. Waar wij de hervormingen en bezuinigingen al jaren over ons heen laat komen, de vakbonden zich de wapens uit handen laten slaan, zetten onze zuiderburen de hakken in het zand. De bonden en werknemers strijden, leggen het land plat en gaan daar ook mee door .

Gisteren staakte het spoorwegpersoneel in de provincie Brabant. Geen trein kon Brussel in en uit. Voor 16 december heeft de socialistische overheidsvakbond een staking voor onbepaalde duur afgekondigd.

Je zou het een kwestie van traditie kunnen noemen. Stakingen waren in ons land nooit erg populair. Jeroen Smit en Ghislaine Plagh beroepen zich op het principe. “Een journalist staakt niet. Hij gaat door”. De Belgische collega’s zien dat ongetwijfeld anders. Hen kennende, vinden zij die Ollanders schijters die het in hun broek doen voor hun bazen. Ja, zich de les laten lezen door het grootkapitaal.

Written by sjonkritmeester

December 8, 2014 at 10:17 pm

Posted in Column

Tagged with , , ,

‘ZWARTE PIET IS RACISME’

leave a comment »

Nog zie ik Quincy Gario op straat liggen. Politie zat op zijn rug. Het: ‘Zwarte Piet is racisme’ was meer dan wit Nederland kon dragen.

Inmiddels zijn we twee jaar verder. Er zijn voor- en tegenstanders. Witte, Gele, Kaas- en Roetpieten. De Raad van State vindt dat een burgemeester bij de intocht alleen moet letten op orde en veiligheid. Het Sinterklaasjournaal probeert richting te geven. Als ik het goed begrijp is de keuze tussen Nederland zoals het altijd is geweest en Nederland zoals het zou moeten zijn. Welnu, ik kies voor de laatste.

Written by sjonkritmeester

November 12, 2014 at 11:21 pm

Posted in Column

Tagged with ,