sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘The New York Times

HILLARY KAN NIET ZONDER BERNIE

leave a comment »

The New York Times koos al snel en zonder voorbehoud voor Hillary Clinton als de Democrate die het Witte Huis verdiende. Immers, de kandidate voor de Democraten had zich bewezen als senator voor de staat New York en als minister van buitenlandse zaken. Ze is zeer ervaren dus. Kent Washington van binnen en van buiten.

Intussen heeft Hillary Clinton de nominatie al bijna op zak. Ook Bernie Sanders’ overwinning in Indiana brengt daar geen verandering in. En niet dat Hillary nou zo populair is, want, te hard, te veel een opportuniste. Hoe zit dat met die e-mails nou precies”? Bill mag zij aan haar zijde weten, de 42ste president van de Verenigde Staten is in eerdere campagnes een ongeleid projectiel gebleken. Maar er is geen alternatief.

Toch is er een probleem, en niet zo’n kleintje ook, te weten, gebrek aan overtuigingskracht, aan enthousiasme. En dat probleem heet hindert haar meer dan Donald Trump, The Donald, het hoogst onberekenbare fenomeen dat de Grand Old Party aan het wankelen heeft gebracht.

Misschien klonk er daarom naast de complimenten voor uitdager Sanders toch ook een vleugje spijt door in het commentaar van de Times. Alsof de krant iets goed had te maken tegenover de 74-jarige senator die niet alleen zijn boodschap weet over te brengen, maar ook hoe zijn kiezers enthousiast te krijgen.

Maar ja, een ‘socialist’ in het Witte Huis komt niet óp in het denkraam van de Amerikaanse journalistieke establishment. Zelfs Paul Krugman maakte korte metten met de zijns inziens ondoordachte plannen. Voor Bernie maakt het niet uit. Hij gaat door in de wetenschap dat Hillary niet zonder hem kan.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

May 5, 2016 at 12:07 am

GEEN NIEUWS VOOR DE EUROPEAAN

leave a comment »

Politiek is een hard bedrijf, en al helemaal in de Verenigde Staten van Amerika als je president wil worden. Weinig zekerheden zijn er, maar wel deze: Ben je een outsider, scoor je kiezers, sta je op het punt te winnen, dan komen de grote aanvallen vanzelf. Hillary Clinton weet er alles van. Ook Donald Trump, niet vies van een roddeltje meer of minder trouwens, heeft met dit fenomeen te maken.

Toch was het schrikken. The New York Timescolumnist Roger Cohen refereerde er aan: In een tweet had de Republikeinse presidentskandidaat een beroemde uitspraak van de Italiaanse dictator Benito Mussolini geciteerd: “Liever een jaar geleefd als leeuw dan honderd jaar als een schaap”. Ook de steun van de racistische organisatie Ku Klux Clan en Trumps terughoudende reactie vindt de columnist veelzeggend.

Roger Cohen is niet de eerste de beste. Zijn mening doet ertoe. Over de vastgoedmiljardair valt veel te zeggen. Veel op aan te merken ook. Trump is een populist die grove uitspraken niet schuwt, inspeelt op onderbuikgevoelens en grenzen dicht wil gooien.

Nou ja, geen nieuws voor de Europeaan. Misschien ben ik daarom wat minder verontrust. Zie ik Trump vooral als de man die de Republikeinse partij kan doen ontploffen, en dat is geen overbodige luxe want de Grand Old Party is een gevaar op zich, vóór Amerika en vóór de wereld. Is een reactionaire partij geworden waarin het grote geld en de liefde voor wapens vrij spel heeft.

Maar Mussolini! Een dictator van het zuiverste water die zich omringde met gespuis en moordenaars. Een megalomane levensgevaarlijke clown. Oorlogen waren zijn lust en leven. Geen toeval dat ene Hitler enige sympathie voor hem had.

Ik heb maar één troost, elke vergelijking gaat mank. Amerika is niet het Italiё van voor de oorlog. Misschien slaat Roger Cohen hier toch een beetje door.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

March 1, 2016 at 12:00 am

TOEN ZE IDEALISTISCH WAS, VOL VUUR

leave a comment »

Haar uitdager Bernie Sanders mag een outsider zijn, hij trekt meer kiezers dan verwacht. En heeft een punt. Ook de Democratische presidentskandidaat Hillary Clinton is gevangen in het web van machtige financiёle belangen. Rest de vraag of het eigenlijk anders kan?

Hillary Clinton is van 1947, een babyboomer. Ze kan nog altijd de eerste vrouw zijn die als president het Witte Huis betrekt. Ze heeft voldoende ervaring, is kundig. Het is niet de leeftijd, niet de ervaring die blokkades opwerpen. Wat de nog vijf jaar oudere Sanders impliciet naar voren brengt, is of de voormalige First Lady wel de aangewezene is om het probleem van de sociale ongelijkheid, ook al omdat ze als senator voor de staat New York altijd mèt Wall Street heeft gewerkt?

Zoals haar echtgenoot rond de eeuwwisseling al deed en een beetje als die derde Babyboomer, de 70-jarige PvdA in Nederland, zich neerlegde bij de voldongen feiten van het liberaalkapitalisme om daarna de scherpste kantjes eraf te halen. Indertijd heette dat de Derde Weg. Oud-premier Kok maakte er furore mee. Wouter Bos, Jeroen Dijsselbloem en Diederik Samsom zijn de discipelen, en nog altijd begrijpen ze niet wat voor schade zij hebben aangebracht aan het idee van de sociaaldemocratie.

Misschien zijn de Clintondemocraten en de Kokdiscipelen niet de hoofdschuldigen. Ze handelen wel als burgemeesters in oorlogstijd. Hebben afscheid genomen van de lessen die John Maynard Keynes, Tinbergen en al die andere bouwers van de sociale verzorgingsmaatschappij trokken uit de economische crisis van de jaren dertig, om vervolgens méé te gaan op het pad dat de hard core kapitalist Milton Friedman had aangegeven. Waarvoor de Britse premier Margaret Thatcher in Engeland en de Amerikaanse president Ronald Reagan in 1980 het politieke grondwerk deden en zo de baan effenden voor het neoliberalisme.

Natuurlijk waren er redenen voor verandering. In Engeland maakten de socialisten zich onmogelijk met onophoudelijke stakingen en het vasthouden aan oude rechten. In de VS is van nature weerstand tegen de overheid en in Nederland leek de verzorgingsstaat uit zijn voegen gegroeid. Inflatie heette het grote gevaar.

Vrij baan kregen de financiёle markten. De overheid moest terug in het hok. Werkgevers waren weer de baas. Ja, de 19e eeuw was weer helemaal terug. Niet direct. In Amerika en Engeland ging het sneller en radicaler dan op het Europese continent. Maar met de Europese Unie hadden de neoliberale krachten op het content een machtig wapen dat de socialisten en hun Keynesiaanse ideeёn steeds verder in het defensief drong. Dus werden de rijken rijker, armen weer armer, stagneerde de middenklasse.

De kapitalistische geest en al zijn uitwassen waren uit de fles. In 2007/2008 barstte de bom. Maar na acht jaar crisis worden heeft het neoliberalisme nog niets aan kracht ingeboet, wil de neoliberale elite van geen wijken weten. Waarom zou ze ook, ze heeft alle sociaaleconomische en politieke instellingen in handen. Ze heeft het geld. De sociaaldemocraten vormen geen probleem want zij hebben zich volgens de buitenwacht te veel vereenzelvigd met de waarden en normen van het neoliberalisme.

Wel krijgen linksachtige tegenkrachten weer enige blossen op de wangen. Het begon in 2011 met een armzalig protest van de Occupybeweging die in opstand kwam tegen de machtspositie van de allerrijksten. Eigenlijk hadden Griekenland met Syriza en de politieke ontwikkelingen in Schotland al een waarschuwing moeten zijn. Toen veroverde de Britse socialist Jeremy Cobdyn Labour, verzekerde Podemos zich in Spanje van een sleutelpositie.

Bovendien komt een probleem nooit alleen. Immers, ook op de rechterflank moet de neoliberale elite alle zeilen bijzetten, nu de nationaalpopulisten steeds vastere voet krijgen in Europa, terwijl Amerika zich geen raad weet met het fenomeen Donald Trump.

Genoeg weldenkende mensen die het gevaar onderkennen. Bijna dagelijks geeft The New York Times er blijk van. De steun voor presidentskandidaat Hillary Clinton is in elk geval overweldigend. Haast wanhopig doen Democratischgezinde columnisten als Maureen Dowd en Paul Krugman een beroep op Hillary zichzelf te hervinden. Toen ze nog idealistisch en jong was, en vol vuur.

Waar Maureen Dowd acht jaar geleden uitgekeken leek op Hillary, leest haar column van 6 februari 2016 bijna als smeekbede. De reden is overduidelijk. De columniste voorziet een herhaling van 2008. Maar toen was dáár, Barack Obama, nu is er die ‘echte’ socialist Bernie Sanders die steeds populairder wordt bij jonge, blanke Democraten. En, zoveel is zeker, een socialist in de Verenigde Staten als bewoner van het Witte Huis is ondenkbaar. Ondenkbaarder dan een zwarte president ooit was.

Written by sjonkritmeester

February 8, 2016 at 7:20 pm

PARTIJ LEGT TRUMP NIETS IN DE WEG

leave a comment »

Nate Silver, de eigenaar van de Amerikaanse site FiveThirtyEight is òm. Maandenlang gaf hij geen cent voor de kansen van de Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump. Niet enthousiast, een beetje zuinigjes slaat hij een andere toon aan. En schrijft: “Ik dacht dat de partij-elite er alles aan zou doen hem te dwarsbomen. Maar daar is tot nu toe niets van gebleken”.

Silver voorspelde in 2008 en 2002 in The New York Times feilloos de uitslagen van de presidentsverkiezingen. Bij de Britse parlementsverkiezingen in mei 2015 zat hij er weliswaar flink naast. Hij bevond zich in goed gezelschap. Want wie wèl, voorzag de grote overwinning van de Conservatieven?

Op 1 februari beginnen de voorverkiezingen in de staat Iowa, een week later gevolgd door New Hampshire. Nee, Silver durft zijn geld nog niet op de vastgoedmiljardair te zetten. In Iowa slaat FiveThirtyEight Ted Cruz met 52 procent veel hoger aan dan Donald Trump die kan rekenen op 32 procent van de kiezers. Bovendien gelooft hij dat de gematigder conservatief Marco Rubio nog altijd de beste uitgangspositie heeft.

Toch is Silver minder sceptisch over Trumps kansen. “Omdat”, stelt hij, “de geschiedenis leert dat de steun van de partij-elite onontbeerlijk is voor een presidentskandidaat. En nu keert Republikeinse partij-elite zich niet tegen de vastgoedmiljardair maar tegen Ted Cruz”.

Maar wat de zeer gerespecteerde Amerikaanse verkiezingsexpert Nate Silver eigenlijk zegt, is dat opiniepeilingen nattevingerwerk zijn.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

January 22, 2016 at 12:04 am

GERUSTSTELLEND NIEUWS UIT TEHERAN

leave a comment »

Dat is nog eens een geruststellend bericht dat de bewierookte Volkskrantcorrespondent Thomas Erdbrink de wereld instuurt. Want nee, “ayatollah Ali Khamenei van Iran heeft niet gezegd dat hij Israёl zal vernietigen. Hij zei alleen maar dat er met Gods wil over 25 jaar geen Zionistische staat bestaat”.

De ayatollah voegde er volgens CNN trouwens nog een zin aan toe, en wel deze: “Jihad en heldendom zullen er tot dat moment voor zorgen dat Zionisten, lees: Joden, c.q. Israёliёrs, geen rustig moment hebben”. Maar dàt meldt Erdbrink dan weer niet.

De afgelopen jaren heeft Thomas Erdbrink die ook voor The New York Times werkt, naam gemaakt met de vierdelige televisieserie ‘Onze Man in Teheran’. De serie gaf een verrassende inkijk in het dagelijkse leven van Iran. De haat tegen Joden en Amerika was aanwezig. Maar de onderliggende boodschap leek toch dat westerlingen het allemaal zo zwaar niet moesten nemen, dat Iran best wel een beschaafde natie is die geen kwaad in de zin heeft.

Toegegeven, recente verkiezingen waaronder die van president Hassan Rouhani wijzen erop dat misschien wel een meerderheid genoeg heeft van de islamitische dictatuur. Dat zij mee wil in de vaart der volkeren. Niettemin rest de vraag waarom de correspondent van de Volkskrant en The New York Times dit allemaal naar buiten mocht brengen. Want zoveel is zeker, ayatollah Khameneis woord is wet in de Islamitische Republiek terwijl hij de Revolutionaire Garde achter zich weet. Met andere woorden, als Iran er geen belang bij had, was Thmas Erdbrink allang het land uitgezet of erger nog.

Intussen is het atoomakkoord met Iran nu wel een feit. President Obama heeft zich verzekerd van voldoende stemmen in het Congres. De beperkingen voor de productie van het hoogverrijkt uranium reiken tot 15 jaar, dus ruim binnen de termijn waarover ayatollah Khamenei het heeft.

Misschien heeft Thomas Erdbrink alle gelijk van de wereld. Alle lof voor de televisieserie. Maar liever zou ik hebben dat een correspondent zich houdt bij de beschrijving van de ware aard van een regime, in plaats van zich over te geven aan een vorm van illusiejournalistiek.

Written by sjonkritmeester

September 11, 2015 at 9:06 pm

TWEESTATENOPLOSSING BLIJFT HEILIG

leave a comment »

“Israёli’s en Palestijnen leven te dicht op elkaar. Een complete scheiding is onmogelijk. Dus laten we het Hek afbreken en terugkeren naar het idee van een confederatie. Naar samenwerking tussen twee onafhankelijke staten met elk een eigen regering en parlement. En met gedeelde instituties voor zaken van algemeen belang zoals de waterverdeling, milieu en politie”.

De oud-onderhandelaar voor Israёl en staatssecretaris van buitenlandse zaken in het kabinet-Rabin, Yossi Beilin gooide het balletje op in The New York Times van 14 mei, en herinnerde daarbij aan het idee waarover hij ten tijde van de Oslo-akkoorden in 1993 sprak met zijn Palestijnse collega Faisal al-Hoesseini.

Een confederatie dus? Je zou ook kunnen denken aan het voorbeeld van Oostenrijk-Hongaarse Dubbelmonarchie. Maar helaas, in Oslo is de twee statenoplossing heilig verklaard, en sindsdien is daar geen verandering in gekomen. De Israёlische regeringen van Likoedpremier Benjamin Netanyahu geloven er ook niet in. De Palestijnse Autoriteit van Mahmoud Abbas aanvaardt de idee, als aan zijn voorwaarden wordt voldaan. Hamas ziet de twee statenoplossing op zijn best als tussenstap.

Vrede, ook na honderd jaar, is pas mogelijk als de strijdende partijen vrede willen. Daar lijkt op dit moment geen sprake van. Dus lijkt ook de poging van Yossi Beilin gedoemd te stranden voordat zij kon landen. Toch is De Krant met een Mening er allang van overtuigd dat een regeling in die richting moet worden gezocht, met als uitgangspunt: Geef Joden en Palestijnen wat zij hebben willen, het oude Britse mandaatgebied Palestina ten westen van de Jordaanoever.

Is er sowieso een kans? Na de Gaza-oorlog van vorig jaar waarbij 2100 Palestijnen omkwamen, zijn de verhoudingen alleen maar verhard. Israёl mag de politieke en militaire overhand hebben. Buiten zicht zijn de contacten tussen Egyptische, Jordanese, Saoedi-Arabische en Israёlische diplomaten. De Palestijnen ruiken de overwinning en voelen zich gesteund, nu de Europese Unie op het punt staat Palestina te erkennen. De moslimgemeenschap mag tot op het bot verdeeld zijn. Wat Israёl betreft, is zij het wel eens: Joden zijn indringers. Palestina behoort de Palestijnen toe. Het Midden-Oosten is moslimgebied.

Intussen blijven de 4 miljoen Palestijnse vluchtelingen, de Joodse nederzettingen, de status van Jeruzalem en de veiligheidssituatie onoverkomelijke struikelblokken. Er zijn praatgroepen van Joden en moslims die proberen tot elkaar te komen. Veel moslims zien de Rotterdamse burgemeester als een verrader. Na de aanslagen in Parijs en Kopenhagen realiseren docenten in West-Europa zich plotseling dat moslimleerlingen anti-Israёl zijn en van Joden niets weten willen. Het zijn die docenten die die jongeren moeten bijspijkeren, hen leren dat Joden ook mensen zijn. Ze zullen de beste bedoelingen hebben.

De Volkskrant biedt maandag 18 mei een paginagroot verhaal. Daarin pleiten radicaliseringexperts ervoor islamitische activisten meer ruimte te geven. “De samenleving heeft behoefte aan dwarse denkers wier opvattingen pijn doen. Die prikkelen en vernieuwen. Ga de discussie aan. Democratie is besmettelijk”, aldus de redenering.

De dialoog aangaan dus met activisten als de rapper Rachid al Ghazaoui, alias Appa, met de voormalige leider van de Arabisch-Europese Liga en oprichter van Movement X , Dyab Abou Jahjah , en met Abulkasim al-Jaberi van ‘Fuck de koning’.

Misschien hebben de experts een punt. Is Appa de alter ego van Arnon Grunberg. Blijkt Jahjah de reïncarnatie van Gerard Reve en schuilt in Abulkasim al-Jaberi de betere ik van Geert Wilders. Dwarse denkers zijn het in elk geval. Of ze ontvankelijk zijn voor de democratische wetten, is weer een ander verhaal. Hoe het zij, vrijheid van meningsuiting is er ook voor hen. “Ze hoeven alleen maar afstand te nemen van de gewelddadige jihad”, bezweren de radicaliseringexperts..

Of je het nu antizionisme of antisemitisme noemt. Vrije, dwarse geesten van het kaliber Appa (‘Zionistische honden), Jahjah (‘Ik bouw geen bruggen met zionisten’) en al-Jaberi (‘Fuck, fuck, fuck de apartheidsstraat Israёl’) zullen wellicht de ontevredenen enthousiasmeren. Met vrede en democratie hebben zij niets van doen.

Written by sjonkritmeester

May 18, 2015 at 7:55 pm