sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘Westelijke Jordaanoever

DE PALESTIJNSE STRATEGIE WERKT NIET

leave a comment »

Ze vieren het als een overwinning, de zoveelste van de afgelopen jaren. Want goed nieuws: “De Vrije Universiteit in Amsterdam heeft de promotie van een collegereeks van het CIDI, het Centrum voor Informatie en Documentatie Israёl van haar website geschrapt. Wij blijven vechten voor een academische boycot van Israёlische instellingen. Leve Palestina. Leve de intifada”.

Vierentachtig likes vergezellen het Facebookbericht, d.d. 1 januari 2016 van de beweging SRP, Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina. Vierentachtig likes! Is dat veel? Hoe het zij, de studenten zijn nog lang niet klaar. Ook voelen zij de wind in de rug.

Trots wijst de SRP met name op de recente successen van de anti-Israёlische boycotbeweging, BDS (Boycott, Divestment and Sanctions). Vorige maand nog hebben 200 academici in Zuid-Afrika hun steun betuigd. Meer dan 1000 artiesten hebben beloofd niet meer in Israёl op te treden. Volgens de VN is in 1914 het aantal buitenlandse investeringen in Israёl met 46 procent afgenomen in vergelijking met het jaar daarvoor. Met name de Gaza-oorlog en de boycotacties zouden daaraan debet zijn.

Dat Israёl de wereld het een en ander heeft uit te leggen moge allang duidelijk zijn. Lang niet alle Joden zijn gelukkig met het rechtse beleid van de regering-Netanyahu. Behalve de pro-Palestijnse studenten, zijn ook het bedrijfsleven en de politiek die mening toegedaan. Zo hebben het pensioenfonds PGGM, het waterbedrijf Vitens en Royal Haskoning de banden verbroken met Israёlische partners. De EU heeft de etikettering gelast van producten afkomstig uit de westelijke Jordaanoever.

En dat staat dan nog los van de onophoudelijke steunverklaringen, de ingezonden brieven en emotionele steunbetuigingen van bekende en minder bekende Nederlanders. Oud-premier Dries van Agt die zich na zijn actieve loopbaan met hart en ziel aan het Palestijnse volk verbonden heeft, is maar één voorbeeld. De voormalige topdiplomaat dr. N. van Dam is een goede tweede. Vergeet Anja Meulenbelt niet, de onvermoeibare strijdster vanaf bijna het eerste uur.

‘Leve de intifada’, ondertekent de SRP haar Nieuwjaarsbericht. Toch kunnen de studenten er niet omheen dat Palestijnen zich de afgelopen 70 jaar vele keren in de voet hebben geschoten, daarbij geholpen door de Arabieren en moslims voor wie de Israёlische-Palestijnse zaak de bron is van alle ellende in het Midden-Oosten.

Dat begon al in 1947 met het Arabische veto tegen het VN-verdelingsplan voor het oude Britse mandaatgebied Palestina. Het vasthouden aan de eis tot terugkeer van alle vluchtelingen, werkt evenmin mee om serieuze concessies af te dwingen. Immers, die eis betekent het einde van de zionistische staat. Dr. Van Dam, bewogen studenten, westerse politici en bedrijven mogen die constatering negeren, Israёl kan zich dat niet veroorloven.

‘Leve de intifada’. Consequent zet de SRP Israёlische moorden, dictatuur, racisme, discriminatie agressie, oorlogsmisdaden en overreacties af tegen de acties als gevolg van gerechtvaardigde woede van het onderdrukte Palestijnse volk.

In deze tijd van aandacht voor vluchtelingen, Syriё, aanslagen en Louis van Gaal zullen sommigen er vrede mee hebben dat de duidingen over de Israёlische-Palestijnse kwestie wat op de achtergrond lijken geraakt. Niettemin doet de Amerikaanse expert Grant Rumley een poging in de decemberuitgave van Foreign Affairs.

Rumley ontwaart een politieke crisis binnen het rechtsgebied van de Palestijnse Autoriteit. Waar de 82-jarige leider Mahmoed Abbas, weigert mee te werken aan een voorstel om een opvolger aan te wijzen. In plaats daarvan laat hij critici van de heersende El Fatah-partij vervolgen en opsluiten, met als gevolg dat Abbas’ tegenstanders, onder wie de hervormingsgezinde ex-premier Salam Fayyad en Hamas, een soort van monsterverbond hebben gesloten.

De intifada kan volgens Rumley wel eens direct verband houden met de machtsstrijd waarbij bedacht moet worden dat Hamas een serieuze bedreiging voor El Fatah is. Immers, het is een goed politiek gebruik om in tijden van grote interne moeilijkheden de aandacht wat af te leiden. En wat is er gemakkelijker dan Palestijnse burgers hun woede te laten koelen op de gehate bezetter?

Mooi meegenomen is dat extremistische Joden zich evenmin onbetuigd laten en het voor de Likoedregering van premier Benjamin Netanyahu steeds moeilijker wordt die geest terug in de fles te krijgen. Dries van Agt, Koos van Dam, Anja Meulenbelt en vele anderen zijn verstandig genoeg om niet op te roepen tot geweld.

Het ‘Leve de intifada’ van de SRP duidt er op z’n minst op dat ook zij weinig moeite hebben met bloedige steekpartijen, moorden op ongewapende burgers, onder wie kinderen en ouderen. Zoals zij eerder ook gijzelingen, vliegtuigkapingen, raketbeschietingen, bomaanslagen, overvallen consequent zetten tegenover het veel grotere kwaad van een roversstaat. Daarmee voorbijgaand aan het feit dat 70, zo geen 100 jaar Palestijnse strijd direct voortvloeit uit een strategie die aantoonbaar niet werkt.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

January 4, 2016 at 8:34 pm

ISRAËL IS IN 2015 EEN LAND, VER WEG

leave a comment »

De geleerden zijn het er niet over eens of 12 miljoen Nederlanders besmet waren geraakt door een onbedwingbaar, vreselijk schuldgevoel of door de behoefte om zich twintig jaar na de Tweede Wereldoorlog alsnog bij het verzet aan te sluiten. Feit is dat het Nederland van de jaren 1960 en 1970 massaal Israёl steunde, zich zelfs vereenzelvigde met de Joodse staat die was omringd door louter vijanden.

Een beetje plotseling was de liefde wel. De Leidse hoogleraar prof. dr. Bart van der Boom mag beweren dat onverschilligheid niet de oorzaak was, de realiteit is dat voor Joden Nederland in de Tweede Wereldoorlog nog onveiliger was dan andere Weste-Europese landen. Van de 120.000 Joden zijn er meer dan 100.000 nooit teruggekomen uit de concentratiekampen. Nederlandse ambtenaren waren verantwoordelijk voor het registratiesysteem. Nederlandse machinisten reden de treinen naar Westerbork. Nederlandse politiemannen haalden Joden op, Nederlanders trokken in de leeggekomen huizen.

Waarbij komt dat de Joden die de oorlog hebben overleefd,hun terugkeer in de maatschappij nu niet direct als hartelijk ervoeren. Afstandelijk lijkt een goede benaming voor de opstelling van de Nederlandse regering richting de op 14 mei 1948 opgerichte staat Israёl, en dat had dan weer iets te maken met het gegeven dat de overgrote meerderheid van de kolonie Nederlands-Indiё moslim was.

Toen veranderde alles in de jaren 1960. Als een bom sloegen ze in, de televisie-optredens over ‘De Bezetting’ van dr. Loe de Jong. Prof. dr. Pressers boek, ‘De Ondergang’ dat met name de administratieve martelgang beschreef die de Nederlandse Joden linea recta de dood indreef. En het verslag dat Harry Mulisch deed over het proces Eichmann, De zaak 40/61.

Echte vrienden waren Nederland en Israёl. Groot was hier de bewondering voor de jonge moderne staat. Jongeren werkten in kibboetsen. Docenten geschiedenis leerden de leerlingen over overeenkomsten tussen het volk Israёls en de calvinistische Republiek der Nederlanden. Op het bureau van PvdA-premier Joop den Uyl stond een portret van collega Golda Meir. En natuurlijk waren we vóór Israёl tijdens de Juni-oorlog in 1967. Beschouwden we de Palestijnen als terroristen toen die vijf jaar later het Olympische dorp in München binnenvielen en elf Israёli’s te pakken namen.

Waarop de bange vraag opdoemt, wat speelt hier? Wie terugkijkt, zal het in elk geval nauwelijks bevatten. Nee, niet iedereen is van zijn geloof afgevallen. In Nederland wonen nog altijd 40.000 Joden. Stiekem kan Israёl rekenen op de steun van een kleine meerderheid. Maar anno 2015 is van enige sympathie, betrokkenheid, laat staan solidariteit weinig te merken. Wij volgen het Europese patroon, hebben de twee statenoplossing heilig verklaard en zijn op z’n best welwillend neutraal. Tegelijk krijgt het beeld de overhand van een tegenstelling tussen een oppermachtige, ultramoderne tot de tanden toe gewapende staat die zich aan wet noch gebod houdt contra machteloze mensen die van huis en haard verdreven zijn en niets dan messen en een paar bommen heeft om hun begrijpelijke woede te koelen.

Weg is de oorlog. De Holocaust is een verhaal geworden, terwijl Nederland inmiddels een miljoen moslims rijk is die bijna unaniem voor de Palestijnen en anti-Israёl zijn. Geert Wilders verhaalt trots over een Joods-christelijke traditie. In de dagelijkse praktijk is Jood al gauw een scheldwoord. Synagogen en scholen moeten bewaakt worden. Met een keppeltje òp door Amsterdam lopen, is niet aanbevelenswaardig.

Ook het hard rechtse beleid van de regering-Netanyahu werkt niet mee. De Anja Meulenbelts en Dries van Agts slagen er steeds beter in hun beeld over Israёl over te dragen, zijnde een racistische apartheidsstaat die de oorspronkelijke bevolking onderdrukt, heeft vermoord of tot vluchteling heeft gemaakt. We begrijpen eigenlijk niets van de orthodoxe kolonisten die op Bijbelse gronden de moeilijkst verdedigbare plekken opkopen. Gaza is een grote gevangenis, en de Joden hebben niets te zoeken op de westelijke Jordaanoever. Dus waarom zouden we het niet al Palestina noemen?

Al met al is Israёl een ver land geworden. De enige overeenkomst met de jaren 1960 is dat gevoelens, emoties de verhoudingen tussen Nederland en de Joodse staat bepalen. Geen toeval dus dat de gemoederen elke keer weer zo hoog oplopen.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

December 7, 2015 at 7:42 pm

STAAT ZONDER HAAT, ZONDER ANGST

leave a comment »

‘Een Palestijnse staat is verder weg dan ooit’, is de kop boven een artikel op de opiniepagina van de Volkskrant. De historicus Lotfi Abdel Hamid schreef het, en de lezer kreeg wat hij verwachtte. Want het gaat over de schending van burgerrechten, bezetting, verwoesting van woningen, vernederingen. Over 700 kilometer Muur. En geweld natuurlijk, inclusief liquidaties, martelpraktijken, en veel, heel veel doden aan Palestijnse kant met name.

De historicus is niet de eerste die de Israёlische politiek vergelijkt met die van de apartheidsstaat Zuid-Afrika, en de westelijke Jordaanoever met een gevangeniscomplex dat elke poging tot een levensvatbare staat onmogelijk maakt. “Logisch dus dat frustratie op een gegeven moment tot uitbarsting komt”, aldus Lotfi Abdel Hamid.

Het is de Palestijnse zienswijze, en het heeft niet eens zin die van Israёl daartegenover te stellen. Maar dan wordt het toch interessant als Lofti Abdel Hamid openblijk twijfelt aan de haalbaarheid van een onafhankelijke Palestijnse staat, ààn, met andere woorden, de zogeheten twee statenoplossing. En hij verwijst naar de Egyptische geleerde Edward Said die vijftien jaar geleden al pleitte voor één Israёlisch-Palestijnse staat waarin beide volkeren gelijke rechten hebben, vreedzaam naast elkaar leven, zonder haat en zonder angst.

Toegegeven, enkele details moeten nog worden ingevuld. Maar zo’n staat! Wie kan daar eigenlijk tegen zijn?
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

October 22, 2015 at 12:20 am

EN DÁT, VLAK VOOR DAG VAN WOEDE

leave a comment »

Best wel een verwarrend gesprek dat NRC Handelsbladcorrespondent Derk Walters had met de 19-jarige Israёlische student, Daniel Feldman, inwoner van het stadje Ariёl op de westelijke Jordaanoever. En dát vlak voor de Dag van Woede in Oost-Jeruzalem.

Walters en Feldman zaten in bus 286 die rijdt van Tel Aviv naar Ariёl en vice versa. Kosten 2,35 euro.
Israёli’s en Palestijnen maken er veelvuldig gebruik van. Tot nu toe, tenminste want de Israёlische minister van defensie, Ya’alon wil Palestijnen verplichten een andere route te nemen.

Gescheiden busvervoer, dus. Joodse kolonisten zouden erom gevraagd hebben, om veiligheidsredenen. Ook zouden de Palestijnse buspassagiers luidruchtig zijn en vrouwen lastig vallen. “Onzin, wij hebben alles onder controle”, aldus een zegsman van het leger. De Israёlische procureur-generaal heeft de minister om uitleg gevraagd.

Ook Daniel Feldman zet vraagtekens bij het plan. “Ik heb nooit last gehad. Zet gewoon meer bussen in”, adviseert hij. Om daarop Derk Walters toe te vertrouwen een beetje jaloers te zijn op de Palestijnen. “Ik zou bijvoorbeeld best wat meer willen zien van de westelijke Jordaanoever”.

“Maar”, legt hij uit, “dat gaat niet want het vervoer is slecht geregeld en liften durf ik niet meer na de moord op drie tieners. Ramallah is voor mij als Israёlisch staatsburger verboden terrein. Jammer, want de stad wordt wel vergeleken met Tel Aviv. Heel gezellig met veel koffiebarretjes. Ach, Palestijnen hebben niet veel. Ze leven anders, langzamer, maar willen net als wij gewoon hun gezin onderhouden en hun kind onderwijzen”.

Misschien trek ik de foute conclusie, maar het artikel gaf mij een beetje hoop.

Written by sjonkritmeester

October 30, 2014 at 10:13 pm