sjonkritmeesterjournalist

Ik duid de politiek in Nederland, Europa, VS en M.O.

Posts Tagged ‘Westen

REALISME BIEDT GEEN GARANTIE

leave a comment »

Realisme is blijkbaar het nieuwe toverwoord. Dus moet Nederland het aanblijven van de Syrische president Bashar el-Assad accepteren om de strijd aan te kunnen gaan met het grotere gevaar, de Islamitische Staat. Is het goed dat met Turkije afspraken zijn gemaakt over de aanpak van het vluchtelingenbeleid in ruil voor vrij reizen en onderhandelingen over het lidmaatschap van de Europese Unie.

Realisme, ach! Dat houdt ook in, goede betrekkingen in met de exporteur van de radicale islam, Saoedi-Arabiё en de Egyptische dictatuur van president El-Sisi. Realisme in de politiek maakt dat Den Haag niet moeilijk doet over China en ervoor zorg draagt dat protesten tegen doodstraffen voor drugsdelicten in Indonesiё de goede verhoudingen en de economische belangen niet schaden.

Realisme streeft naar het haalbare. De naam van Otto von Bismarck, rijkskanselier en grondlegger van het Duitse keizerrijk in 1870 is er direct mee verbonden. Kenmerk van diens Realpolitik was de afwezigheid van ethische principes. Het doel stond centraal, en zo trof hij onder andere regelingen voor de conflicten op de Balkan waarbij de toenmalige grootmachten Oostenrijk-Hongarije, het Turkse Rijk en Rusland waren betrokken.

Waarmee duidelijk wordt dat over het nut van Bismarcks realisme verschillend kan worden gedacht. Immers, dertig jaar later zou de Balkan de lont in het Europese kruitvat zijn, met als gevolg de Eerste Wereldoorlog.

Pas op met vergelijkingen. Anno 2105 hoeft realisme in de politiek niet principeloos te zijn, misschien. Soewieso houdt de Nederlandse regering graag de schijn op. Minister Bert Koenders van buitenlandse zaken riep in januari de ambassadeur terug na de voltrekking van het doodvonnis van de Nederlander Ang Kiem Soei die was veroordeeld voor de productie van xtc. Op bezoek in China, wijdde koning Willem-Alexander enkele woorden aan het belang van mensenrechten.

Wel lijkt het contrast groot met het opgestoken Nederlandse vingertje dat sommigen zich nog wel zullen herinneren. Van PvdA-prominent Jan Pronk bijvoorbeeld die als minister van ontwikkelingssamenwerking er een handje van had het thema mensenrechten in te brengen. Maar ach, dat is al weer zo lang geleden. Het weerhield de Nederlandse regeringen er niet van ‘gewoon’ zaken te doen met dictaturen in Zuid-Amerika, Afrika en Aziё.

Toch gooien de voormalige CDA-bewindslieden als de oud-minister en NAVO-topman Jaap de Hoop Scheffer en Ben Bot hun gewicht in de schaal om te pleiten voor meer realisme in de buitenlandse politiek.

Zo vinden zij dat in Syriё de strijd tegen de Islamitische Staat prioriteit verdient boven de beëindiging van het Assad-regime. Dat ethische bezwaren opzij gezet moeten worden om de grote mogendheden op één lijn te brengen. Ongetwijfeld hebben de realisten geen moeite met de wortel van het lidmaatschap die de Europese Unie het Turkije van Erdogan voorhoudt. En wie weet wat zij over hebben voor de Russische president Vladimir Poetin. De nabestaanden van de MH17-passagiers en Oekraїne moeten zich maar voorbereiden op slecht nieuws.

Meer realisme dus in de grote politiek. Uit alles blijkt dat de prominenten als De Hoop Scheffer en Bot de geesten in Nederland rijp moeten maken. Helaas is net iets te vaak gebleken dat ook realisme geen enkele garantie biedt. Sterker nog, zonder principes gaat het niet. Als de 20ster eeuw iets heeft bewezen is het wel dat het Westen, ook Nederland dus, zijn eigen principes moet stellen tegenover de lokroep van de radicale islam, de meedogenloze dictaturen en haat tegen het imperialisme.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

November 30, 2015 at 6:57 pm

‘CUBA 1962’ IS AKELIG DICHTBIJ

leave a comment »

Cuba, oktober 1962. Hoogtepunt van de Koude Oorlog. Dertien dagen hield de wereld de adem in. De spanning tussen de grootmachten Verenigde Staten en de Sovjetunie was zo hoog opgelopen dat het wel tot een uitbarsting moest komen. Toen keerden de Sovjetschepen om. Een kernoorlog was voorkomen. Geen Russische raketten kwamen er op Cuba.

Het Westen heeft gewonnen, was de gedachte in onze kringen. De foto’s van de kerende schepen spraken duidelijke taal. Zo treed je de Russen tegemoet. Niet bang wezen. Je kracht tonen. Dan geven ze wel toe. Dat de Amerikanen op hun beurt de raketinstallaties in Turkije ontmantelden kwam pas later naar buiten, is hooguit voer voor tactische fijnproevers.

Oost en West beseften dat de wereld aan een catastrofe was ontsnapt. De hotline, een directe verbinding tussen Washington en Moskou werd ingesteld. Er waren nog vele crises. De Praagse Lente, de inval in Afghanistan, de SS-raketten. De dreiging van een kernoorlog was een kenmerk van de Koude Oorlog. Maar nooit leek het gevaar op de totale vernietiging zo dichtbij als in oktober 1962.

Twintig jaar geleden nog maar, maakte de Amerikaanse hoogleraar Francis Fukuyama furore met ‘Het Einde van de Geschiedenis’. De grote tegenstellingen waren voorbij. Het liberaalkapitalisme had gewonnen. De democratie vierde triomfen. Overal in de wereld stonden rijen trotse mensen urenlang om hun stem uit te brengen. De Muur was gevallen, de communistische dictatuur ingestort.

Maar het feest is over. Fukuyama heeft zijn excuus aangeboden omdat hij zich vergist heeft. Anno 2015 is de wereld zoveel gecompliceerder en gevaarlijker nog. De radicale islam heeft geen kernwapens maar de dreiging die ervan uitgaat, is er niet minder om.

Uit de resten van het Sovjetimperium herrees zowaar een nieuw Rusland. Niet in staat om het verlies aan macht om te zetten in een constructieve politiek, klampen Poetin en zijn regeringskliek zich vast aan oude dromen en levenssferen, er rotsvast van overtuigd dat alleen keiharde machtspolitiek uitkomst kan bieden, naar binnen en naar buiten toe. Buurlanden zijn al hun plaats gewezen, elke oppositie wordt de kop ingedrukt. Het eiland de Krim is geannexeerd, een oorlog begonnen in Oekraїne.

Maar dat neemt niet weg dat het land van Poetin te klein, te arm, te achterlijk om zich te meten met de grootheden, Verenigde Staten en China. Wel zijn er opties om bressen te slaan in de verdediging van de vijand. Van het Westen, de NAVO, de Verenigde Staten van Amerika, de Europese Unie. Poetin kent de zwaktes. Poetin weet dat Europa verdeeld is, en zijn leger heeft afgedankt. Weet dat de Verenigde Staten zijn buik vol heeft van oorlogen die het toch niet winnen kan. Dat de chaos van het Midden-Oosten kansen biedt, hoef je een voormalig geheim agent niet te vertellen, en net zo min dat je met bluffen en dreigen een eind komen kan.

Op naar het Midden-Oosten, nu, de Syrische burgeroorlog. De hemel weet wat Poetin en zijn minister van buitenlandse zaken, Sergei Lavrov, bekokstoofd hebben om het sji’itische regime van Bashar al-Assad in Damascus te redden. Maar zoveel is zeker, de samenwerking tussen Rusland, Iran, Hezbollah en Assad betekent groot gevaar voor het Westen, de olievoorziening. Voor de min of meer gematigde oppositie, voor Israёl, voor de wereldvrede.

Tegelijk is het een politiek van bluf. Misschien lukt het Poetin om Bashar al Assad overeind te houden, de Russische positie uit te bouwen en de Islamitische Staat in toom te houden. Maar niets gaat voor niets.. Ook Russische soldaten zullen het te leven laten. Er kunnen aanslagen volgen. Het de Russische schatkist in elk geval miljarden Poetin en zijn kliek roebels kosten.

Nooit is er een moment van rust. Op elk moment, op elke plaats kan iedereen toeslaan. De Poetins van deze wereld kunnen niet ophouden. Ze moeten de sterkste zijn. Een enkele overwinning is niet genoeg, er moet een tweede volgen. De vijand moet vernederd worden. Alleen als die vijand eensgezind en krachtig is, zal de Russische leider wellicht inbinden. Maar hij moet wel overtuigd worden. Alleen daarom al is een herhaling van ‘Cuba 1962’ akelig dichtbij.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

October 5, 2015 at 3:18 pm

ALLEEN GEWELD KAN POETIN STOPPEN

leave a comment »

Misschien zijn er nog mensen die zich illusies maken over de figuur van de Russische president Vladimir Poetin. Misschien denken zij dat hij een punt heeft, een grootmeesterlijk strateeg is, een man met visie. Dat hij het recht heeft Amerika de voet dwars te zetten omdat het overal de lakens uitdeelt. Misschien denken die mensen wel dat het goed is voor de betere wereld die ook zij willen.

Welnu, laat ik die mensen uit de droom helpen. In plaats van dat Poetin alles in het werk stelt zijn land en 150 miljoen Russen te helpen stappen voorwaarts te maken, de economie te stimuleren, vrijheden te bevorderen, een fatsoenlijke democratische rechtsstaat op te bouwen. Op basis van vertrouwen de positie van Rusland te versterken in internationale organisaties, samen te werken waar het kan.

In plaats van dat Poetin iets dergelijks doet, eist hij zijn plaats in de geschiedenis op, bezet een eiland, voert oorlogen tegen buurlanden, daagt uit, sluit tegenstanders op of laat ze vermoorden, vernietigt elke vorm van tegenspraak, maakt ontelbare levens kapot, verpatst miljarden oliedollars aan vliegtuigen en tanks. En stelt nu ook nog eens alles in het werk om samen met de Islamitische Republiek Iran een moordzuchtige dictator in het zadel te houden, ten koste van nog meer chaos en ellende dan toch al het geval is.

Geen misverstand, het Westen, de Verenigde Staten van Amerika voorop, doet veel fout. De wankelmoedigheid van de Amerikaanse president Barack Obama heeft de kwestie Syriё op z’n zachtst gezegd geen stap dichterbij een oplossing gebracht. Integendeel. Ook het Westen heeft zo zijn belangen, steunt foute leiders. De Amerikaans-Britse inval in Irak, 2003 is een schandvlek op het kapitalistische blazoen.

Dat moge zo zijn. Geef westerse kapitalisten niet de vrije hand. Maar wie zich verheugt op de wereld die Vladimir Poetin in het hoofd heeft? Ik niet! Bovendien, als de geschiedenis iets heeft bewezen, is het wel dat een politicus die zoveel risico’s neemt, alleen met geweld te stoppen is.
http://www.krantmeteenmening.nl

Written by sjonkritmeester

October 3, 2015 at 12:03 am

Posted in Column

Tagged with , , , ,

GEVANGEN TUSSEN TWEE WERELDEN

leave a comment »

Salim el Makhloufi is de naam. “Ik ben een moslim”, begon hij zijn verhaal. Of de kijker daarvan niet schrok? Salim is leerling 4 vmbo aan de scholengemeenschap Lek en Linge in Culemborg. Hij won net niet, maar als VMBO-leerling leverde hij toch een opzienbarende prestatie door met zijn speech tot de finale door te dringen van Op Weg naar het Lagerhuis.

Op Weg naar het Lagerhuis is een debatwedstrijd tussen middelbare scholen conform de formule van het programma waarmee eens Marcel van Dam furore maakte. Doorgaans zijn finaleplaatsen voorbehouden aan vwo’ers. Meisjes zijn vaak de betere debaters. De finale is een heel gebeuren. Jeroen Pauw, Tweede Kamervoorzitter Anouschka van Miltenburg en nieuwslezeres Dionne Stax vormden de jury.

Terug naar Salim el Makhloufi . Mooi, om te zien hoe zijn vader een traan uit een ooghoek pinkte.
Zestien jaar is Salim. “Jammer van de aanslagen in Parijs. Maar”, klaagde de jonge VMBO’er, “sindsdien voel ik de ogen in mijn ogen prikken. “Ik ben als Nederlander bang in mijn eigen land”. Waarop hij frontaal de westerse regeringen aanviel omdat die niets doen nu zes landen in het Midden-Oosten oorlog voeren. “Geen geld geven, alleen maar een paar tentjes sturen, roepen vol is vol, en intussen miljoenen van mijn broeders en zusters laten creperen”.

Waarmee de Culemborgse scholier ongetwijfeld verwoordde wat veel moslims denken, zeggen, voelen. Verrassend is het niet misschien. Salim el Makhloufi is nog jong. Maar toch, “Gevangen tussen twee culturen”, zou de titel van de speech kunnen zijn.

Written by sjonkritmeester

May 21, 2015 at 11:37 pm